หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 665
ตอนที่ 665 : ห้วงมิติอันลึกลับ
ตอนที่ 665
เซินลั่วรู้สึกเพียงวูบเดียว จิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเข้ามาอยู่ในห้วงมิติสีทองอันแปลกประหลาดแห่งหนึ่งแล้ว
ในขณะเดียวกัน ร่างของเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องก็พลันสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสายหนึ่ง ถูกดูดเข้าไปในคัมภีร์สวรรค์ซึ่งอยู่ในหมอนหยก
เมื่อยืนได้(@NameIsNovel)อย่างมั่นคง เซินลั่วก็ลองกำหมัดและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)แม้แต่ร่างเนื้อของตนก็ถูกดึงเข้ามาด้วย เมื่อตระหนักได้(@NameIsNovel)ดังนั้น ในใจก็รู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขา(@NameIsNovel)จึงรีบใช้จิตเทวะกวาดสำรวจไปทั่วทุกทิศทาง ขณะเดียวกันก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบ
สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏเบื้องหน้าคือโถงสีทองแห่งหนึ่ง ซึ่งดูคล้ายกับห้วงมิติการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)หลี่จิ่งเคยพาเขา(@NameIsNovel)เข้าไปก่อนหน้านี้อย่างยิ่ง
เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)แห่งนี้มี(@NameIsNovel)รัศมี(@NameIsNovel)เพียงสิบฉื่อเท่านั้น ส่วนที่(@NameIsNovel)ไกลออกไปถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีทอง
ทั้งสายตาและ(@NameIsNovel)จิตเทวะล้วนไม่อาจทะลุผ่านไปได้(@NameIsNovel)
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือที่(@NameIsNovel)ใดกัน?”
เซินลั่วพึมพำเบาๆ พร้อมกับอัญเชิญตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ออกมาอยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ
“ยังสามารถอัญเชิญศาสตราประทับออกมาได้(@NameIsNovel)...” เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ยังคงระแวดระวังขณะเดินไปยังด้านหนึ่งของโถงอย่างระมัดระวัง
“ติ๊ง ต่อง”
ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเท้าออกไป เสียงน้ำก็ดังมาจากใต้ฝ่าเท้า เมื่อมองลงไป เขา(@NameIsNovel)ก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)พื้นเบื้องล่างนั้นเหมือนกับผิวน้ำในทะเลสาบ และ(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นก็กระเพื่อมออกไปเป็น(@NameIsNovel)วงจากฝ่าเท้าของเขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วย่อตัวลง ยื่นมือออกไปสัมผัสพื้น แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)น้ำอยู่บนนั้น มันให้ความรู้สึกเหมือนหินหยก
พลันเกิดความคิดขึ้นมา เขา(@NameIsNovel)จึงใช้จิตเทวะเพื่อสัมผัสถึงความผันผวนของพลังวิญญาณในบริเวณโดยรอบ แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)มันแห้งแล้งจนไม่สามารถรู้สึกถึงการไหลเวียนของพลังปราณฟ้าดินใดๆ ได้(@NameIsNovel)เลย
“ไป!” เซินลั่วตวาดเสียงขรึม
ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เบื้องหน้าพุ่งออกไปในทันที ตรงไปยังกำแพงหมอกเบื้องหน้า
เห็นเพียงแสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านไปราวกับดาวตก และ(@NameIsNovel)ในพริบตา มันก็หายเข้าไปในม่านหมอกสีทอง โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้
ดวงตาของเซินลั่วฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว ในการตรวจสอบด้วยจิตเทวะ กำแพงหมอกที่(@NameIsNovel)สามารถปิดกั้นพลังสัมผัสจิตเทวะได้(@NameIsNovel)ควรจะเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลบางประเภท
ทว่า(@NameIsNovel) ตัวอ่อนกระบี่กลับดูเหมือนจะทะลุผ่านไปโดยตรงโดยไม่พบกับแรงต้านทานใดๆ เลย
ในขณะนั้นเอง เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกถึงความแน่นในใจอย่างกะทันหัน รีบหันกลับไปแล้วใช้นิ้วคีบสิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงหน้าดวงตา
แสงกระบี่สีแดงฉานสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุใกล้หว่า(@NameIsNovel)งคิ้ว เขา(@NameIsNovel)คีบมันไว้ด้วยนิ้ว และ(@NameIsNovel)มันคือตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ของตนนั่นเอง
เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)เก็บตัวอ่อนกระบี่ไป เขา(@NameIsNovel)หมุนข้อมือแล้วสะบัดขึ้นไปเบื้องบน กระจกทองสัมฤทธิ์แปดเหลี่ยมก็ลอยขึ้นทันที อยู่เหนือศีรษะ สาดกำแพงแสงแปดด้านลงมาเพื่อป้องกันร่างไว้ตรงกลาง
แววตาของเขา(@NameIsNovel)แข็งกร้าวขึ้นในทันที ก่อนจะทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังม่านหมอกสีทองบนท้องฟ้าที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างออกไปร้อยฉื่อ
ร่างของเขา(@NameIsNovel)หายเข้าไปในม่านหมอกสีทองเบื้องบน ทัศนวิสัยพลันพร่ามัวไปหมด ถึงแม้จะไม่เผชิญกับอันตรายใดๆ
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ปรับทิศทางเพื่อทะยานขึ้นต่อไป เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ร่างกายพลันจมดิ่งและ(@NameIsNovel)ร่วงหล่นลงมาตรงๆ
เมื่อลงสู่พื้นอีกครั้งและ(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ ก็พบว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลับมายังจุดเดิมที่(@NameIsNovel)เคยยืนอยู่
“ห้วงมิตินี้ช่างพิสดารนัก...” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง เขา(@NameIsNovel)จึงไม่ได้(@NameIsNovel)ลองบินอีกครั้ง แต่เลือกที่(@NameIsNovel)จะป้องกันตนเองอย่างระมัดระวังแล้วค่อยๆ เดินตรงไปยังม่านหมอกสีทองเบื้องหน้า
หลังจากเดินไปได้(@NameIsNovel)ประมาณสิบก้าว ร่างของเซินลั่วก็ค่อยๆ หายเข้าไปในม่านหมอก จิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ไม่อาจแผ่ออกไปข้างนอกได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป ทัศนวิสัยยังคงค่อนข้างชัดเจน
แต่เพียงแค่ในระยะสามสี่ฉื่อเท่านั้น ที่(@NameIsNovel)ไกลออกไปล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพพร่ามัว
หลังจากเดินไปอีกเจ็ดแปดก้าว เซินลั่วก็พลันสังเกตเห็นขอบเขตที่(@NameIsNovel)ชัดเจนภายในหมอกเบื้องหน้า ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ม่านหมอกทั้งหมดจะรวมตัวกันอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กำแพงหมอก
เขา(@NameIsNovel)ก้าวขึ้นไปถึงขอบกำแพงหมอก ยื่นมือออกไปสัมผัสอย่างระมัดระวัง
ทว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือสัมผัสกับกำแพงหมอก แสงสีทองก็พลันส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นจากพื้นผิวของมัน
ในชั่วขณะต่อมา ร่างของเซินลั่วก็หายไปจากตำแหน่งเดิม เมื่อกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)ก็กลับมายืนอยู่ที่(@NameIsNovel)โถงกลางอีกครั้ง
“ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลบางประเภท น่าสนใจ...แต่จะออกไปได้(@NameIsNovel)อย่างไรกันแน่?” เซินลั่วพบว่า(@NameIsNovel)ตนเองกำลังเผชิญกับภาวะที่(@NameIsNovel)กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ก่อนหน้านี้ เขา(@NameIsNovel)มุ่งความสนใจไปที่(@NameIsNovel)การสื่อสารกับคัมภีร์สวรรค์ผ่านจิตเทวะเท่านั้น ไม่ได้(@NameIsNovel)คาดคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย ห้วงมิตินี้ถูกห่อหุ้มด้วยค่ายกลที่(@NameIsNovel)ไม่รู้จัก
และ(@NameIsNovel)ด้วยระดับพลังบำเพ็ญในปัจจุบัน ไม่มี(@NameIsNovel)หวังที่(@NameIsNovel)จะทำลายมันออกไปโดยใช้กำลังได้(@NameIsNovel)
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ทางออกเดียวคือผ่านทางคัมภีร์สวรรค์” เซินลั่วสรุปในใจอย่างเงียบๆ
ด้วยความคิดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็นั่งลงขัดสมาธิ ถ่ายทอดจิตเทวะอีกครั้ง พยายามที่(@NameIsNovel)จะสื่อสารกับคัมภีร์สวรรค์
ครั้งนี้ อาจเป็น(@NameIsNovel)เพราะอยู่ในห้วงมิติของคัมภีร์สวรรค์อยู่แล้ว จิตเทวะจึงสามารถสร้างการเชื่อมต่อกับคัมภีร์สวรรค์ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ทว่า(@NameIsNovel) แตกต่างจากครั้งที่(@NameIsNovel)แล้ว ไม่ใช่เงาฉายของคัมภีร์สวรรค์ที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แต่จิตเทวะกลับออกจากร่างกายเนื้อแทน
เมื่อมองไปรอบๆ หลังจากจิตออกจากร่าง ฉากที่(@NameIsNovel)ปรากฏก็แตกต่างออกไป ไม่ใช่ทิวทัศน์ที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยม่านหมอกและ(@NameIsNovel)ภาพลวงตาอีกต่อไป แต่กลับเป็น(@NameIsNovel)ทุ่งดวงดาวที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต
เมื่อมองผ่านจิตเทวะของเซินลั่ว ภายในทุ่งดวงดาวอันกว้างใหญ่ ดวงดาวนับไม่ถ้วนก็ส่องประกายด้วยความเข้มที่(@NameIsNovel)แตกต่างกันไป
บางดวงใหญ่เท่ากระบวย บางดวงเล็กเท่าไข่มุก บางดวงลุกโชนสว่า(@NameIsNovel)งไสวด้วยแสงสีทอง
ขณะที่(@NameIsNovel)บางดวงก็มืดมิดและ(@NameIsNovel)จางหายไป บางดวงถูกปกคลุมด้วยชั้นกลุ่มดาวหมอก และ(@NameIsNovel)บางดวงก็รวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)กระจุกเหมือนผลไม้ขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ห้อยอยู่บนกิ่งไม้...
สายตาของเขา(@NameIsNovel)หยุดอยู่ที่(@NameIsNovel)ธารดาราที่(@NameIsNovel)แขวนอยู่ในระยะไกล ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยกลุ่มดาวหมอก
ซึ่งพวยพุ่งราวกับหมอกและ(@NameIsNovel)คลื่น ดูคล้ายกับแม่น้ำสีเงินบนท้องฟ้า ทะเลแห่งดวงดาวไหลผ่านมันไป ภาพนั้นงดงามและ(@NameIsNovel)น่าทึ่งอย่างยิ่ง
ชั่วขณะหนึ่ง เซินลั่วดูเหมือนจะเคลิบเคลิ้มไปกับทิวทัศน์ทะเลดาราที่(@NameIsNovel)งดงาม
ในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)สะท้อนเพียงธารดาราที่(@NameIsNovel)ส่องประกายและ(@NameIsNovel)จุดแสงที่(@NameIsNovel)ไหลผ่าน
ในความมึนงง เขา(@NameIsNovel)รู้สึกราวกับได้(@NameIsNovel)เห็นแสงประหลาดพาดผ่านดวงดาวเหล่านั้น ถึงแม้เส้นทางของมันจะเลื่อนลอยและ(@NameIsNovel)ไม่สามารถมองเห็นได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน
ทันทีที่(@NameIsNovel)พยายามจะมองให้ดีขึ้น หลุมดำเกลียวขนาดมหึมาก็พลันปรากฏขึ้นในทุ่งดวงดาวเหนือศีรษะ ซึ่งจากนั้นก็เกิดแรงดึงดูดอันท่วมท้นออกมา
เซินลั่วตกใจ จิตของเขา(@NameIsNovel)ก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)พยายามจะบินกลับไปยังร่างกาย
ทว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)เห็นเพียงพื้นดินใต้ร่างทำให้เกิดระลอกคลื่นราวกับกระจกเรียบ ค่อยๆ จมลงและ(@NameIsNovel)กลืนกินร่างเนื้อของตนเข้าไป
“ให้ตายเถิด...”
นี่คือความคิดเดียวที่(@NameIsNovel)เซินลั่วทันได้(@NameIsNovel)คิด ก่อนที่(@NameIsNovel)ในชั่วขณะต่อมา แรงดูดจากหลุมดำเบื้องบนจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดึงจิตเทวะเข้าไปข้างใน
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เซินลั่วก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน หอบหายใจอย่างหนักพร้อมกับเหงื่อเย็นที่(@NameIsNovel)ชุ่มหลัง
เขา(@NameIsNovel)มองอย่างตื่นตระหนก รีบสำรวจรอบๆ เพียงหลังจากจำที่(@NameIsNovel)พักที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยได้(@NameIsNovel)จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ข้างนอกดูเหมือนจะอยู่ในช่วงดึกสงัด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็เหลือบมองตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
เนื่องจากประสบการณ์ในการเข้าสู่ความฝันผ่านหมอนหยก เซินลั่วจึงไวต่อเวลามาก เขา(@NameIsNovel)สังเกตเห็นระดับน้ำมันในตะเกียงเมื่อเริ่มบำเพ็ญเพียร และ(@NameIsNovel)เมื่อเทียบกับปัจจุบัน แทบไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)เลย
สิ่งนี้บ่งบอกถึงสิ่งเดียวเท่านั้น ห้วงมิติสีทองที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เข้าไปเมื่อครู่นี้ เหมือนกับการเดินทางข้ามเวลาในความฝัน การผ่านไปของเวลาภายในไม่ได้(@NameIsNovel)ส่งผลกระทบต่อเวลาภายนอก
ซึ่งหมายความว่า(@NameIsNovel)ถึงแม้จะรู้สึกว่า(@NameIsNovel)อาจจะใช้เวลาไปครึ่งคืนในห้วงมิตินั้น แต่สำหรับโลกภายนอก อาจจะไม่คุ้มค่าแม้แต่ชั่วพริบตา ดูราวกับว่า(@NameIsNovel)เวลาภายนอกได้(@NameIsNovel)หยุดนิ่งอยู่กับที่(@NameIsNovel)
------------