ตอนที่ 683 : หาใช่เรื่องบังเอิญ

ท่าทีที่(@NameIsNovel)พลิกผันราวฝ่ามือของเถ้าแก่ฮวา ทำให้เซินลั่วตระหนกในใจ ชั่วลมหายใจก่อนหน้ายังเรียกขานราคาสูงลิ่ว บัดนี้กลับลดลงหลายส่วน ทั้งยังเสนอหลอมศาสตราให้โดยไม่คิดค่าแรงแม้แต่อีแปะเดียว...เรื่องเช่นนี้ช่างน่าพิศวงนัก

“เถ้าแก่ฮวา ท่านผู้นี้...รู้จักท่านอาจารย์ฉานเอ๋อร์ด้วยหรือ?” เซินลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายต้องเกี่ยวข้องกับฉานเอ๋อร์ จึงอดเอ่ยปากถามอีกครั้งมิได้(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“จะซักไซ้ให้ได้(@NameIsNovel)ความอันใด! ตกลงจะหลอมหรือไม่, ก็มี(@NameIsNovel)เพียงเท่านั้น!” เถ้าแก่ฮวากลับมี(@NameIsNovel)โทสะขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “นี่คือศิลาเซียนหนึ่งพันก้อน” เซินลั่วไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป สะบัดมือคราหนึ่ง ศิลาเซียนกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ

“อีกสิบวันค่อยมารับของ!” เถ้าแก่ฮวากล่าวเสียงเย็นชา คว้าเศษกระจกและ(@NameIsNovel)ศิลาเซียนทั้งหมดแล้วหมุนกายเดินกลับเข้าเรือนไปโดยไม่เหลียวหลัง

“เถ้าแก่ฮวา โปรดรั้งฝีเท้าก่อน” เซินลั่วเอ่ยปากเรียก

“ยังต้องการสิ่งใดอีก?” เถ้าแก่ฮวาหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วไม่ตอบคำ หากแต่โบกมือเรียกพัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคีออกมาแทน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“พัดเล่มนี้ก็พอใช้ได้(@NameIsNovel) ดูท่าจะเป็น(@NameIsNovel)ของเลียนแบบจากพัดเจ็ดวิหคห้าอัคคีในตำนาน น่าเสียดาย...ฝีมือการหลอมช่างตื้นเขินนัก ทำให้ของดีล้ำค่าต้องเสียเปล่าไปหลายส่วน” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เถ้าแก่ฮวาเหลือบมองพัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคีเพียงครู่เดียว แววตาไหวระริกเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงอย่างเย็นชา

“เถ้าแก่ฮวามี(@NameIsNovel)สายตาเฉียบคมนัก ข้าผู้นี้ช่างนับถือ พลังของพัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคียังขาดอยู่อีกเล็กน้อยจริงดังว่า(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

ข้าผู้นี้มี(@NameIsNovel)ขนนกหงส์ทองคำสามเส้น และ(@NameIsNovel)นี่คือลูกแก้วเพลิงหงส์ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จากอสูรหงส์ดำระดับมหาโพธิญาณ ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านพอจะมี(@NameIsNovel)วิธีเสริมพลังให้พัดเล่มนี้ได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” [Source: NameIsNovel]

กล่าวจบ เซินลั่วก็หยิบขนนกหงส์ทองคำสามเส้นและ(@NameIsNovel)ลูกแก้วผลึกสีทองอร่ามออกมา ภายในลูกแก้วนั้นมี(@NameIsNovel)เปลวเพลิงสีทองสายหนึ่งกำลังลุกไหม้อยู่ นั่นคือเพลิงหงส์นั่นเอง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

คราสงครามใหญ่ที่(@NameIsNovel)หุบเขา(@NameIsNovel)เหยี่ยวลมดำ คัมภีร์สวรรค์ได้(@NameIsNovel)ดูดกลืนลูกแก้วเพลิงหงส์สองลูกจากอสูรหงส์ดำ เพลิงหงส์ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในอัคคีวิญญาณจึงถูกเซินลั่วผนึกเก็บไว้

ต่อมาที่(@NameIsNovel)เมืองไป่ พัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคีในมือทำได้(@NameIsNovel)เพียงต้านทานการโจมตีร่วมของสมณะระดับหลอมวิญญาณสองรูป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

แม้นั่นจะยังไม่ใช่พลังทั้งหมดของมัน แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ตระหนักถึงขีดจำกัดของศาสตราเล่มนี้แล้ว

พอได้(@NameIsNovel)เห็นขนนกหงส์ทองคำสามเส้นในมือเซินลั่ว ดวงตาของเถ้าแก่ฮวาก็ทอประกายวาบขึ้นมาทันใด เขา(@NameIsNovel)ยื่นมือออกไปคว้าทั้งพัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคี ขนนกหงส์ทองคำ และ(@NameIsNovel)ลูกแก้วผลึกสีทองไปพร้อมกัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ปลายนิ้วของมันแตะสัมผัสขนนกหงส์ทองคำและ(@NameIsNovel)เพลิงหงส์อย่างแผ่วเบา พลันเกิดแสงสีขาวนวลเรืองรองขึ้นมา

“ไม่เลว ไม่เลวเลย! ขนนกทั้งสามเส้นนี้มี(@NameIsNovel)พลังสายเลือดวิหคเทวะเข้มข้นยิ่งนัก เพลิงหงส์นี่ก็ทรงพลังไม่น้อย

ข้าไม่อาจรับปากเต็มปากเต็มคำ แต่ก็น่าจะเสริมพลังของพัดเล่มนี้ขึ้นได้(@NameIsNovel)อย่างน้อยสองเท่า” เถ้าแก่ฮวาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“พลังเพิ่มขึ้นสองเท่า! เถ้าแก่ฮวา ท่านพูดจริงรึ?” เซินลั่วพลันตื่นเต้นยินดี เดิมทีเขา(@NameIsNovel)เพียงคาดหวังว่า(@NameIsNovel)พลังของพัดจะเพิ่มขึ้นสักสามส่วนก็นับว่า(@NameIsNovel)พอใจแล้ว

“อะไร ไม่เชื่อฝีมือข้างั้นรึ?” เถ้าแก่ฮวาเหลือบมองเซินลั่ว

“มิได้(@NameIsNovel)ขอรับ ข้าเพียงตกใจไปบ้าง ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ อีกสิบวันข้าจะกลับมารบกวนใหม่” เซินลั่วประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะพาซุนไห่จากไป

“ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ฝีมือการหลอมของเถ้าแก่ฮวานั้นล้ำเลิศนัก ในเมื่อมันรับปากแล้ว ก็ย่อมไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหาอันใด” ซุนไห่กล่าวปลอบ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ข้าก็หวังว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น วันนี้ต้องขอบคุณสหายซุนที่(@NameIsNovel)นำทาง” เซินลั่วกล่าวจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าไหมสีขาวผืนหนึ่งมอบให้ซุนไห่

นี่คือศาสตราผนึกระดับล่างชิ้นหนึ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาจากถุงเก็บของของผู้ใด มันมี(@NameIsNovel)ทั้งความสามารถในการป้องกันและ(@NameIsNovel)พันธนาการ จัดว่า(@NameIsNovel)แยบยลพอสมควร

แม้ซุนไห่จะเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์สายนอกของวัดหัวเซิง แต่ก็มี(@NameIsNovel)เพียงศาสตราผนึกสำหรับจู่โจมระดับล่างติดกายแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น

[Source: NameIsNovel] หลังจากใช้ปราณเต๋าตรวจสอบระดับของผ้าเช็ดหน้า ซุนไห่ก็มี(@NameIsNovel)สีหน้ายินดีเป็น(@NameIsNovel)ล้นพ้น เอ่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะลาจากไป

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “นายท่าน ท่านทิ้งทั้งพัดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ห้าอัคคี กระดองเต่านั่น และ(@NameIsNovel)ศิลาเซียนอีกหนึ่งพันก้อนไว้กับเถ้าแก่ผู้นั้น หากมันเชิดของหนีไปจะทำเช่นไร?” ทันทีที่(@NameIsNovel)ซุนไห่ลับสายตาไป เสียงของแม่ทัพผีก็ดังขึ้นในถุงเฉียนคุนทันที

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำเตือนนี้ แววตาของเซินลั่วก็ฉายความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) จากรูปการณ์แล้ว เถ้าแก่ฮวาผู้นี้ไม่น่าจะทำเรื่องเช่นนั้น ทว่า(@NameIsNovel)...รู้หน้าไม่รู้ใจ อย่างไรก็ต้องระวังไว้บ้าง

“เจ้าพูดถูก เช่นนั้นเจ้าจงอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่คอยจับตาดูมันไว้ แม้วิชาร้อยภูติหลอมวิญญาณของเจ้าจะยังไม่สมบูรณ์ดี

แต่ความสามารถในการซ่อนเร้นก็นับว่า(@NameIsNovel)ทรงพลังยิ่งนัก น่าจะใช้การได้(@NameIsNovel)ดี ที่(@NameIsNovel)นี่ค่อนข้างสงบเงียบ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เจ้าคงไม่ถูกรบกวนง่ายๆ เพียงซ่อนกายอยู่ใต้ดินก็น่าจะปลอดภัยแล้ว” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น

แม่ทัพผีรับคำทันที ร่างของมันพุ่งออกจากถุงเฉียนคุนแล้วหายวับไปในพื้นดิน ดำดิ่งลึกลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็วก่อนจะซ่อนกลิ่นอายจนสิ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วแผ่สัมผัสเทวะสำรวจพื้นดิน เมื่อไม่พบร่องรอยของแม่ทัพผีจึงวางใจลงได้(@NameIsNovel)บ้าง แต่ก็ยังไม่วายกำชับไปว่า(@NameIsNovel)

“ที่(@NameIsNovel)นี่คือแดนพุทธะอันยิ่งใหญ่ ในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงแห่งนี้มี(@NameIsNovel)สมณะอยู่ทุกหนแห่ง เจ้าต้องระวังตัวให้มาก เพียงซ่อนกายอยู่ใต้ดิน อย่าได้(@NameIsNovel)เที่(@NameIsNovel)ยวเตร่ไปไหน หากมี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดปกติ ให้รีบแจ้งข้าทันที” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“นายท่านโปรดวางใจ” เสียงของแม่ทัพผีสะท้อนก้องขึ้นในใจ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วหันกลับไปมองลานเล็กๆ นั่นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนกายจากไป

เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)กลับไปยังสถานีพักม้าในทันที แต่ยังคงเดินทอดน่องไปรอบเมือง หลังจากสำรวจตรวจตราจนทั่วแล้วไม่พบสิ่งใดน่าสงสัย จึงพึมพำกับตนเองว่า(@NameIsNovel)

“ข้าคงคิดมากไปเองกระมัง?” เขา(@NameIsNovel)ยืนสงบนิ่งอยู่ในมุมมืดริมถนน ทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เบื้องหน้าไม่ไกลคืออารามอันโอฬารตระการตา...วิหารพระอรหันต์สูงเด่น หอเจดีย์นับร้อยนับพันทอดยาวเรียงรายสุดลูกหูลูกตา ดูยิ่งใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ราชวังหลวงแห่งนครฉางอันเสียอีก เสียงระฆังและ(@NameIsNovel)บทสวดมนต์แว่วกังวานมาจากเบื้องใน ปลุกเร้าให้ผู้คนบังเกิดความเคารพยำเกรงในใจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ที่(@NameIsNovel)นี่คือที่(@NameIsNovel)ตั้งของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์

เซินลั่วเฝ้ามองนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์อย่างเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป [Source: NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

ลึกลงไปในห้องโถงอันมืดมิดของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏเงาร่างพร่าเลือนร่างหนึ่งนั่งอยู่ เบื้องหน้าของมันมี(@NameIsNovel)ลูกบอลแสงสีขาวลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ภายในลูกบอลแสงนั้นคือภาพของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)กำลังจ้องมองมายังนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์

[Source: NameIsNovel] “หึหึ...” เงาร่างพร่าเลือนหัวเราะในลำคอแผ่วเบา โบกมือคราหนึ่ง ลูกบอลแสงสีขาวก็สลายไป ร่างของมันพลันจมหายไปในความมืดมิดของห้องโถง

เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)เดินเที่(@NameIsNovel)ยวชมเมืองต่อ แต่เลือกที่(@NameIsNovel)จะกลับไปยังสถานีพักม้าทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ไป๋เสี่ยวเถียนยังคงเฝ้าอยู่ข้างกายฉานเอ๋อร์ไม่ได้(@NameIsNovel)สับเปลี่ยนเวรยาม เขา(@NameIsNovel)ยังแนะนำให้เซินลั่วไปพักผ่อนให้มาก ดูท่าจะเป็น(@NameIsNovel)กังวลกับสุขภาพของเขา(@NameIsNovel)อยู่ไม่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

แม้จะซาบซึ้งในน้ำใจ แต่เซินลั่วก็มิได้(@NameIsNovel)ถือสาหาความอันใดและ(@NameIsNovel)ยอมรับความปรารถนาดีของไป๋เสี่ยวเถียน ก่อนจะจากไป เขา(@NameIsNovel)นึกบางอย่างขึ้นมาได้(@NameIsNovel)จึงเอ่ยถามว่า(@NameIsNovel)

“ตอนที่(@NameIsNovel)เราอยู่ที่(@NameIsNovel)ร้านของเถ้าแก่ฮวาในวันนี้ ทั้งฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)เถ้าแก่ผู้นั้นต่างก็มี(@NameIsNovel)ท่าทีแปลกประหลาด ท่านได้(@NameIsNovel)เอ่ยปากถามฉานเอ๋อร์เกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างหรือไม่?”

“ข้าถามแล้ว แม้แต่ท่านอาจารย์จินฉานก็ยังหาสาเหตุของอาการปวดศีรษะมิได้(@NameIsNovel) ดูเหมือนนางจะจำเรื่องของเถ้าแก่ผู้นั้นไม่ได้(@NameIsNovel)เลย

เรื่องราวในวันนี้...บางทีอาจเป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องบังเอิญกระมัง” ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจเบาๆ พลางส่ายหน้า [Source: NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วก็ไม่ได้(@NameIsNovel)กล่าวอะไรอีก เพียงประสานมืออำลาไป๋เสี่ยวเถียนแล้วจากไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เขา(@NameIsNovel)รู้ดีแก่ใจ ว่า(@NameIsNovel)นี่หาใช่เรื่องบังเอิญ เถ้าแก่ฮวาผู้แปลกประหลาดคนนั้น...หลังจากได้(@NameIsNovel)เห็นฉานเอ๋อร์ก็ยอมลดค่าหลอมลงอย่างง่ายดาย เรื่องนี้ต้องมี(@NameIsNovel)เบื้องลึกเบื้องหลังอย่างแน่นอน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ทว่า(@NameIsNovel)ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ต้องการเอ่ยปาก และ(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์เองก็จำสิ่งใดไม่ได้(@NameIsNovel) คงทำได้(@NameIsNovel)เพียงเก็บเรื่องนี้ไว้สืบสาวราวเรื่องในภายหลังเท่านั้น

----------