ตอนที่ 689 : พบกับชายบ้าอีกครั้ง

เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)หยุดพัก เขา(@NameIsNovel)มุ่งตรงไปยังประตูทิศตะวันออก มาถึงหอคอยหลังหนึ่งซึ่งเสาค้ำยันถูกลมและ(@NameIsNovel)ทรายกัดกร่อนจนใกล้จะพังทลายลงมา เขา(@NameIsNovel)ใช้มือเดียวยันเสาต้นนั้นไว้ เปิดทางให้ผู้คนด้านในหนีออกมาได้(@NameIsNovel)อย่างปลอดภัย [Source: NameIsNovel]

หลังจากช่วยเหลือคนเหล่านั้นแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดพักเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดอยู่ชั่วครู่ ทันทีที่(@NameIsNovel)กำลังจะทะยานไปยังที่(@NameIsNovel)ต่อไป ก็พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “ติ๊ง” อันคมชัดดังมาจากประตูเมือง ปรากฏร่างพร่าเลือนร่างหนึ่งค่อยๆ เดินฝ่าม่านฝุ่นและ(@NameIsNovel)ทรายเข้ามา [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วเพ่งสมาธิจับจ้องไป เพียงเพื่อจะเห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พระสงฆ์ผู้หนึ่งซึ่งในมือข้างหนึ่งถือบาตร และ(@NameIsNovel)อีกข้างหนึ่งถือคฑาดีบุก อาภรณ์บนร่างขาดรุ่งริ่ง ผิวกายของท่านคล้ำแดด ริมฝีปากแห้งแตก แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] บนหลังของท่านสะพายกล่องไม้ไผ่เก่าคร่ำใบหนึ่ง และ(@NameIsNovel)บนเท้าสวมรองเท้าฟางที่(@NameIsNovel)เก่าซอมซ่อ ท่านค่อยๆ เดินเข้ามาในเมือง พลางทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเหลืองขุ่น ดวงตาทั้งคู่เปี่ยมล้นไปด้วยความเวทนา

“เจ้าอสูรร้าย! บังอาจก่อความเดือดร้อนให้แก่ผู้คนโดยมิรู้จักสำนึกผิด!” ท่านตะโกนก้องขณะที่(@NameIsNovel)ยกบาตรสีดำขึ้นสู่ท้องฟ้า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) พลันนั้นเอง ประกายแสงสีเขียวเรืองรองก็ปรากฏขึ้นภายในบาตร และ(@NameIsNovel)กระแสลมรุนแรงก็พวยพุ่งออกมาจากปากบาตร มันกวาดจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก ขับไล่มวลทรายทั้งหมดให้ม้วนตัวพัดไปยังทิศตะวันตกของเมืองอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา เมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงทั้งเมืองดูราวกับถูกชะล้างด้วยอุทกภัยครั้งใหญ่ ทุกหนแห่งที่(@NameIsNovel)สายลมพัดผ่าน ม่านทรายก็พลันถอยร่นกลับไป คืนสภาพเดิมให้แก่นครหลวง [Source: NameIsNovel]

ความหวาดหวั่นของชาวเมืองพลันบรรเทาลง ทุกผู้คนต่างเห็นพระสงฆ์ผู้นั้นที่(@NameIsNovel)ประตูเมืองแล้วเริ่มเปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความลิงโลด “ปรมาจารย์หลินต๋า! เป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลินต๋า...”

“ท่านออกจากด่านบำเพ็ญเพียรแล้ว! ปรมาจารย์หลินต๋าออกจากด่านแล้ว...”

“ปรมาจารย์หลินต๋าช่วยพวกเราไว้...”

ประกายแสงอันลึกลับสายหนึ่งล้อมรอบกายของปรมาจารย์หลินต๋า คล้ายคลึงกับแสงที่(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์เคยเปล่งออกมาในระหว่า(@NameIsNovel)งพิธีปลดปล่อยวิญญาณสวรรค์ แต่ก็ยังมี(@NameIsNovel)ความแตกต่างกันอยู่เล็กน้อย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แสงของฉานเอ๋อร์นั้นเป็น(@NameIsNovel)สีขาวบริสุทธิ์ ขณะที่(@NameIsNovel)แสงของปรมาจารย์หลินต๋ากลับเจือสีแดงจางๆ

ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอของฝูงชน สีหน้าของปรมาจารย์หลินต๋ามิได้(@NameIsNovel)แสดงความโศกเศร้าหรือยินดีอันใดออกมาอย่างชัดเจน มี(@NameIsNovel)เพียงรอยยิ้มจางๆ ที่(@NameIsNovel)แทบจะมองไม่เห็น ประดับอยู่บนใบหน้า สร้างความรู้สึกอันลึกล้ำยากจะหยั่งถึงอ่านตอนต่อไปฟรี

เซินลั่วจึงได้(@NameIsNovel)ปล่อยเสาที่(@NameIsNovel)กำลังยันอยู่ หันหลังกลับ แล้วจากไปท่ามกลางเสียงหอคอยที่(@NameIsNovel)พังทลายลงมา

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เมื่อกลับมาถึงสถานีพักม้า สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันแปรเปลี่ยนไปในทันที เขา(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)กำแพงลานเรือนได้(@NameIsNovel)ถูกรถม้าพังทะลายลงมา และ(@NameIsNovel)เหลือเพียงตู้เค่อนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ส่วนไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ได้(@NameIsNovel)หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขา(@NameIsNovel)รีบวิ่งเข้าไปในลานเรือน ช่วยพยุงตู้เค่อขึ้นมา ห้ามเลือดให้เขา(@NameIsNovel) แล้วจึงเอ่ยถาม

“ท่านอาจารย์เซียน...ท่าน...หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านจากไป ก็พลันเกิดลมกระโชกแรงพัดมา นำพารถม้าคันหนึ่งพังทะลุกำแพงเข้ามา ท่านไป๋เสี่ยวเถียนเข้าสกัดกั้นรถม้าไว้ แต่เมื่อเขา(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ อีกครั้ง ท่านพระผู้ใหญ่และ(@NameIsNovel)องค์ชายก็ถูกลมปีศาจหอบตัวไปเสียแล้ว” ตู้เค่อตอบอย่างร้อนรน

“ลมปีศาจงั้นรึ? เจ้าเห็นหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)พวกมันไปทางใด?” ในใจของเซินลั่วพลันปรากฏเงาร่างของผู้บงการขึ้นมาทันที

“ท่านไป๋เสี่ยวเถียนได้(@NameIsNovel)ไล่ตามไปทางทิศตะวันตกแล้วขอรับ คนรับใช้ขององค์ชายก็ได้(@NameIsNovel)กลับไปทูลรายงานที่(@NameIsNovel)วังแล้วเช่นกัน” ตู้เค่อตอบในทันที

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็จัดให้ตู้เค่อนั่งลง จากนั้นจึงทะยานขึ้นขี่ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ อันตรธานหายไปบนท้องฟ้าเหนือสถานีพักม้า มุ่งตรงไปยังทิศตะวันตก

เมื่อใกล้จะถึงประตูเมือง เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นไป๋เสี่ยวเถียนยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)ประตูเมืองเช่นกัน จึงรีบร่อนลงไป

“สหายไป๋ เกิดอะไรขึ้น? ท่านจับตัวพวกมันได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยถามอย่างเร่งร้อน

“สหายเซิน...ถอนหายใจ...เดิมทีข้าไล่ตามลมและ(@NameIsNovel)ทรายไป แต่ลมกลับพัดมาอีกระลอกแล้วพัดทรายทั้งหมดปลิวไปจนหมดสิ้น

แม้กระทั่งกลิ่นอายของฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ภายในก็ถูกพัดหายไปด้วย บัดนี้ข้ามิแน่ใจแล้วว่า(@NameIsNovel)จะไปทางใดดี” ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจแล้วพูดอย่างร้อนใจ

“อย่างไรก็ตาม พวกมันได้(@NameIsNovel)ออกจากประตูทิศตะวันตกไปแล้ว พวกเราจงแยกกันค้นหา คนหนึ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อีกคนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อพบร่องรอยแล้วให้รีบส่งสัญญาณแจ้งแก่อีกฝ่ายทันที” หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เซินลั่วก็กล่าวขึ้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ตกลง” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบรับในทันที

ว่า(@NameIsNovel)แล้ว ทั้งสองคนก็วิ่งไปยังประตูเมือง เพียงเพื่อจะเห็นชายบ้าที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)พบพานก่อนหน้านี้กำลังวิ่งตรงมาทางพวกเขา(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“คนดีจะข้ามผ่านไปที่(@NameIsNovel)ใด? โยม...คนดีจะข้ามผ่านไปที่(@NameIsNovel)ใด...” ยังคงเป็น(@NameIsNovel)คำถามเดิมๆ ของเขา(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนไม่มี(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)จะไปยุ่งเกี่ยวกับเขา(@NameIsNovel) จึงได้(@NameIsNovel)แต่เบี่ยงกายหลบ ตั้งใจจะออกจากเมืองไป

ทว่า(@NameIsNovel) ในทันทีที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เดินผ่านไป ชายบ้าก็พลันกล่าวขึ้นว่า(@NameIsNovel) “ไปทางตะวันตก...แค่ไปทางตะวันตกโดยตรง...”

“ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร...ไปทางตะวันตกโดยตรง?” เซินลั่วหยุดชะงักกะทันหัน หันกลับไปแล้วคว้าแขนของชายบ้าไว้แน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ขณะเอ่ยถาม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ไปทางตะวันตกโดยตรง...” ชายบ้าเบือนสายตาหลบเลี่ยง มิได้(@NameIsNovel)สบตากับเขา(@NameIsNovel) ยังคงพึมพำถ้อยคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาราวกับละเมอ [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “คำพูดของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงคำพูดของคนบ้า พวกเราไม่ควรจะเอามาใส่ใจ รีบไปกันเถอะ” ไป๋เสี่ยวเถียนแสดงความเห็นเมื่อเห็นดังนั้น

เซินลั่วลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยแขนของชายบ้า แล้วหันหลังกลับเพื่อจากไป

“ไปทางตะวันตก...ไปทางตะวันตกโดยตรง...มี(@NameIsNovel)ถ้ำอยู่...ถ้ำ” ทันใดนั้น ชายบ้าก็คว้าแขนของเขา(@NameIsNovel)ไว้แล้วกระซิบ

“เขา(@NameIsNovel)อาจจะพูดถูกเกี่ยวกับทิศทางก็ได้(@NameIsNovel) พวกเราพาเขา(@NameIsNovel)ไปด้วยกันเถอะ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกก่อน [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] หากไม่พบสิ่งใด แล้วค่อยแยกกันค้นหาไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้และ(@NameIsNovel)ตะวันตกเฉียงเหนือ ตกลงหรือไม่?” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น สีหน้าของเซินลั่วก็พลันเคร่งขรึมขึ้น แล้วหันไปหาไป๋เสี่ยวเถียน

“ตกลง ครั้งนี้พวกเราลองฟังเจ้าคนบ้านี่ดูสักครั้ง” ไป๋เสี่ยวเถียนพยักหน้า

[Source: NameIsNovel] กล่าวจบ ไป๋เสี่ยวเถียนก็คว้าแขนของชายบ้าแล้วก้าวออกจากประตูเมือง ขณะที่(@NameIsNovel)โบกมือคราหนึ่ง เรือเหาะก็ถูกอัญเชิญออกมา พาทั้งสองบินขึ้นไป มุ่งตรงไปยังทิศตะวันตก

ในทางกลับกัน เซินลั่วบินอยู่บนตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เคียงข้างไป ทั้งคู่รักษาระยะห่างกันเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)กวาดสายตามองพื้นดินเบื้องล่างด้วยความตั้งใจสูงสุด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] เมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)ออกจากเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงไป ภายในระยะทางสิบลี้ ยังคงสามารถมองเห็นพุ่มไม้เตี้ยๆ บางส่วนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน แต่ไกลออกไปทางทิศตะวันตกนั้น ทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เห็นคือทะเลทรายอันไร้ที่(@NameIsNovel)สิ้นสุด

มี(@NameIsNovel)เนินทรายที่(@NameIsNovel)คดเคี้ยวและ(@NameIsNovel)สันเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ไขว้กันไปมาซึ่งดูคล้ายกับระลอกคลื่นที่(@NameIsNovel)กระเพื่อมอยู่บนขอบฟ้า หลังจากมองอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนก็มิอาจบอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดอยู่บนพื้นดินเพราะสายตาของพวกเขา(@NameIsNovel)เริ่มพร่ามัว

พลังสัมผัสจิตเทวะนั้นมี(@NameIsNovel)จำกัด และ(@NameIsNovel)ระยะครอบคลุมก็มิได้(@NameIsNovel)กว้างใหญ่นัก ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ดิ้นรนที่(@NameIsNovel)จะสัมผัสถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของฉานเอ๋อร์ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หลังจากบินไปหลายสิบลี้ พื้นดินยังคงเป็น(@NameIsNovel)สีเหลืองพร่าเลือน มิได้(@NameIsNovel)ดูเหมือนสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ถ้ำอยู่ได้(@NameIsNovel)เลย

“นับตั้งแต่ที่(@NameIsNovel)พวกมันหายไปในม่านทรายสีเหลือง พวกเราก็ได้(@NameIsNovel)ติดตามมาตลอดทาง มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)การล่าช้าอันใด และ(@NameIsNovel)เมื่อพิจารณาถึงความเร็วของลมปีศาจแล้ว ไม่มี(@NameIsNovel)ทางที่(@NameIsNovel)พวกมันจะหนีไปได้(@NameIsNovel)ไกลถึงเพียงนี้ในช่วงเวลาอันสั้นเช่นนี้...

พวกเราต้องถูกเจ้าคนบ้านี่หลอกเข้าแล้วเป็น(@NameIsNovel)แน่” ไป๋เสี่ยวเถียนมองไปยังแดนไกล ค่อนข้างกังวลใจ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

การที่(@NameIsNovel)ไม่สามารถปกป้องฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ได้(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] “ข้าไร้เดียงสาเกินไป กลับไปแล้วเริ่มค้นหาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และ(@NameIsNovel)ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อตรวจสอบบริเวณนี้อย่างละเอียดกันเถอะ” เซินลั่วขมวดคิ้วแล้วกล่าว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ฟังดูดี” ไป๋เสี่ยวเถียนหันเรือเหาะกลับทันที และ(@NameIsNovel)ออกเดินทางไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จากมา

ทว่า(@NameIsNovel) ในขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หันกลับไป ชายบ้าก็พลันคว้าแขนของเขา(@NameIsNovel)ไว้แน่นแล้วตะโกนเสียงดังว่า(@NameIsNovel)

“ตะวันตก! ตะวันตก! มี(@NameIsNovel)ถ้ำ...ถ้ำ...ใต้ก้อนหิน...ถ้ำใหญ่...” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

----------