ตอนที่ 696 : ชื่อเสียงขจรไกล

เสียง “ตุบ” ทื่อๆ ดังขึ้นคราหนึ่ง!

เซินลั่วลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่จ้านกั๋วก็ได้(@NameIsNovel)เหวี่ยงกระถางธูปฟาดลงบนศีรษะของฉานเอ๋อร์แล้ว

ทว่า(@NameIsNovel) ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)สั่นเทา มือไม้ไม่มั่นคง การฟาดครั้งนี้จึงมิได้(@NameIsNovel)โดนกะโหลกศีรษะของฉานเอ๋อร์โดยตรง แต่กลับเฉี่ยวผ่านมุมคิ้วและ(@NameIsNovel)กระแทกเข้ากับพื้นด้านหลัง กระดอนขึ้นอย่างรุนแรง แล้วตกลงไปด้านข้าง

[Source: NameIsNovel] มุมคิ้วของฉานเอ๋อร์แตกเปิดออก โลหิตสดผสมกับเถ้าธูปไหลเปรอะเปื้อนไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งแก้ม

หัวใจของเซินลั่วพลันบีบรัด แต่เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์มิได้(@NameIsNovel)ขมวดคิ้วแม้แต่น้อยตลอดกระบวนการ ก็บังเกิดความโล่งใจขึ้นมาบ้าง พลางสะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่(@NameIsNovel)จะผลักประตูเข้าไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

หลังจากโยนกระถางธูปแล้ว จ้านกั๋วก็เริ่มทำลายข้าวของในห้องอย่างบ้าคลั่ง โค่นล้มโต๊ะและ(@NameIsNovel)เก้าอี้ทั้งหมดลงกับพื้น นอกจากนี้ยังกระชากม่านเหนือเตียงลงมาแล้วฉีกกระชากมันออกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

หลังจากทำลายข้าวของในห้องจนแหลกลาญแล้ว มันก็วิ่งกลับมาประเคนหมัดเท้าเข้าใส่ฉานเอ๋อร์อย่างบ้าคลั่ง จวบจนกระทั่งเรี่ยวแรงหมดสิ้นลงโดยสมบูรณ์ จึงได้(@NameIsNovel)ทรุดกายนั่งลงอย่างอ่อนแรงเผชิญหน้ากับฉานเอ๋อร์บนเบาะฟาง แล้วค่อยๆ สงบลง

จนกระทั่งจ้านกั๋วสงบลงโดยสมบูรณ์ ฉานเอ๋อร์จึงได้(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งคู่ส่องประกายสงบนิ่ง ปราศจากร่องรอยของการตำหนิหรือโทสะแม้แต่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) หลังจากพยักหน้าให้เซินลั่ว เป็น(@NameIsNovel)สัญญาณว่า(@NameIsNovel)ตนไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้งและ(@NameIsNovel)สวดพระสูตรต่อไป

เซินลั่วเฝ้าดูอยู่ชั่วครู่หนึ่ง และ(@NameIsNovel)เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)จ้านกั๋วมิได้(@NameIsNovel)กระทำการรุนแรงต่อไป ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยแล้วค่อยๆ เบนสายตาออกไป

[Source: NameIsNovel] แต่ครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)กลับไปทำสมาธิต่อ แต่กลับเอนหลังพิงบานประตูอย่างแผ่วเบา สดับฟังเสียงสวดพระสูตรของฉานเอ๋อร์อย่างเงียบงัน

น่าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)รออยู่เช่นนั้นถึงสามวันสามคืน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

จนกระทั่งยามเย็นของวันที่(@NameIsNovel)สาม เสียงปลาไม้ซึ่งดังต่อเนื่องมาตลอดสามวันในห้อง ในที่(@NameIsNovel)สุดก็หยุดลง และ(@NameIsNovel)เสียงสวดมนต์ของฉานเอ๋อร์ก็เงียบหายไปเช่นกัน

ทันใดนั้น แสงสีขาวอันอบอุ่นก็พลันแผ่ออกมาจากในห้อง สาดส่องผ่านรอยแตกของประตูออกมา

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนรีบเข้าไปใกล้รอยแตกของประตูแล้วมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในห้องนั้น พวกเขา(@NameIsNovel)เห็นฉานเอ๋อร์มี(@NameIsNovel)ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ แต่แสงสีขาวกลับส่องสว่า(@NameIsNovel)งออกมาจากภายในจีวร ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)รัศมี(@NameIsNovel)พร่าเลือนรอบกาย ส่องให้ร่างของเขา(@NameIsNovel)ดูประดุจพระพุทธองค์

“นี่คือ...แสงแห่งพุทธะ!” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง

ทว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วกลับสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)จ้านกั๋วซึ่งเคยห้อยศีรษะต่ำอยู่ตรงข้าม พลันเงยหน้าขึ้น เสยผมที่(@NameIsNovel)ยุ่งเหยิงไว้หลังใบหู สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)สงบนิ่ง และ(@NameIsNovel)ดวงตาก็มิได้(@NameIsNovel)ไร้ชีวิตชีวาเหมือนเช่นเคย

มันคุกเข่าลงบนเบาะฟาง แล้วโค้งคำนับให้ฉานเอ๋อร์สามครั้ง

“ท่านอาจารย์ บัดนี้ข้ามิได้(@NameIsNovel)ยึดติดกับการถกเถียงระหว่า(@NameIsNovel)งความดีและ(@NameIsNovel)ความชั่วอีกต่อไปแล้ว แต่ยังมี(@NameIsNovel)ข้อสงสัยบางประการอยู่ในใจ โปรดเมตตาชี้แนะข้าด้วย” เสียงของจ้านกั๋วแหบพร่าขณะที่(@NameIsNovel)เอ่ย

“วางมี(@NameIsNovel)ดเขียงลงแล้วจะสำเร็จเป็น(@NameIsNovel)พุทธะในทันที...‘มี(@NameIsNovel)ดเขียง’ ในที่(@NameIsNovel)นี้มิได้(@NameIsNovel)หมายถึงเพียงอาวุธแห่งการประหัตประหารเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการยึดติดในกิเลสสามพันประการด้วย

ทุกสิ่งคือความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า...ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าคืออะไร? มิใช่ว่า(@NameIsNovel)สรรพสิ่งมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่จริง แต่คือจิตใจที่(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ยึดติดว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่จริง เพียงแค่การละทิ้งความยึดติดอย่างแท้จริงเท่านั้น จึงจะสามารถบำเพ็ญฌานได้(@NameIsNovel)อย่างแท้จริง” ฉานเอ๋อร์อธิบายอย่างเชื่องช้าเป็น(@NameIsNovel)การตอบกลับ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“เช่นนั้น ท่านอาจารย์ ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)หากคนชั่วละทิ้งการฆ่าฟัน เขา(@NameIsNovel)ก็สามารถเป็น(@NameIsNovel)พุทธะได้(@NameIsNovel)รึ? ทว่า(@NameIsNovel)คนดีมิได้(@NameIsNovel)ฆ่าฟัน แล้วจะต้องละทิ้งสิ่งใดเล่า?” จ้านกั๋วเอ่ยถามอีกครั้ง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เจ้าเห็นเพียงคนชั่ววางมี(@NameIsNovel)ดเขียงในมือลง แต่เจ้ามิเคยเห็นเขา(@NameIsNovel)ละทิ้งมี(@NameIsNovel)ดเขียงในใจ ขจัดความคิดชั่วร้ายของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ก่อให้เกิดความคิดดี

[Source: NameIsNovel] – นี่เป็น(@NameIsNovel)เพียงจุดเริ่มต้นของการเป็น(@NameIsNovel)พุทธะเท่านั้น การแบกรับภาระแห่งความชั่วร้ายในอดีต และ(@NameIsNovel)บำเพ็ญธรรมเป็น(@NameIsNovel)เพียงจุดเริ่มต้นของการบำเพ็ญเพียรอย่างเข้มงวดอ่านตอนต่อไปฟรี

สำหรับคนดีแล้ว มันกลับกัน ปราศจากความชั่วร้าย พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยึดติดอยู่กับผลของมัน เมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)บังเกิดการรู้แจ้งอย่างฉับพลัน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)พุทธะแล้ว” ฉานเอ๋อร์กล่าวต่อ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น จ้านกั๋วก็นิ่งเงียบไปเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน ก่อนจะหมอบกราบลงด้วยความเลื่อมใสอีกครั้งในที่(@NameIsNovel)สุด

หลังจากนั้น สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็ดูสดใสขึ้น เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้นจากจุดเดิม แล้วเดินออกจากเรือนไปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ภายในเรือน แสงแห่งพุทธะค่อยๆ เลือนหายไปจากร่างของฉานเอ๋อร์ แต่เขา(@NameIsNovel)กลับพ่นโลหิตสดออกมาคำหนึ่งแล้วล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

เซินลั่วตกใจอย่างสุดขีดและ(@NameIsNovel)รีบวิ่งเข้าไปในเรือน ช้อนร่างของฉานเอ๋อร์ขึ้นมา และ(@NameIsNovel)หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็ผ่อนคลายลงในที่(@NameIsNovel)สุด

“เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” ไป๋เสี่ยวเถียนรีบเอ่ยถาม

“อย่างไรเสีย เขา(@NameIsNovel)ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงร่างมนุษย์ สามวันสามคืนโดยปราศจากอาหารและ(@NameIsNovel)น้ำ ประกอบกับการครุ่นคิดที่(@NameIsNovel)มากเกินไป (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เขา(@NameIsNovel)จึงได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บภายในพอสมควร โชคยังดีที่(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อันตรายถึงชีวิต แต่เขา(@NameIsNovel)จำต้องพักผ่อนและ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูร่างกายสักพักหนึ่ง” เซินลั่วถอนหายใจแล้วกล่าว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

วันต่อมา ข่าวที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์จากต้าถังแห่งทิศตะวันออกได้(@NameIsNovel)ทำให้จ้านกั๋วกลับใจ ก็ได้(@NameIsNovel)แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงราวกับไฟลามทุ่ง ก่อให้เกิดความฮือฮาขึ้นอย่างใหญ่หลวง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว จ้านกั๋วมี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงฉาวโฉ่ และ(@NameIsNovel)ความขัดแย้งที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับการกระทำของเขา(@NameIsNovel)ในปีนั้นก็ยากที่(@NameIsNovel)จะแก้ไขได้(@NameIsNovel) แม้แต่พระเถระผู้ใหญ่อย่างปรมาจารย์หลินต๋าก็ยังยอมรับว่า(@NameIsNovel)ตนมิอาจทำให้เขา(@NameIsNovel)กลับใจได้(@NameIsNovel)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสเพราะเรื่องนี้ ปรมาจารย์หลินต๋าก็ได้(@NameIsNovel)เดินทางมาเยี่ยมในทันที

ทว่า(@NameIsNovel)เพราะฉานเอ๋อร์ยังคงอยู่ในอาการหนัก เขา(@NameIsNovel)จึงมิได้(@NameIsNovel)พบพาน และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทิ้งไว้เพียงขวดยาโอสถบำบัดก่อนจะจากไป

ในช่วงสองสามวันต่อมา เหล่าพระเถระผู้ใหญ่และ(@NameIsNovel)ผู้ทรงคุณธรรมมากมายจากสามสิบหกอารามแห่งดินแดนตะวันตกก็ได้(@NameIsNovel)ทยอยเดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศ

ชาวเมืองจากเมืองโดยรอบเองก็มิได้(@NameIsNovel)คำนึงถึงการเดินทางอันยาวไกล พากันหลั่งไหลมารวมตัวกันในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงที่(@NameIsNovel)คึกคักอยู่แล้ว บัดนี้กลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบจะขยับตัวมิได้(@NameIsNovel)

เมื่อมิอาจควบคุมความโกลาหลได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป องค์ราชันย์เจียวเหลียนหมี(@NameIsNovel)่จึงทรงออกพระราชโองการ ให้ราษฎรที่(@NameIsNovel)เดินทางมาจากนอกเมือง หรือแม้แต่ผู้คนจากต่างแดน จงตั้งค่ายพักแรมอยู่นอกกำแพงเมือง และ(@NameIsNovel)ห้ามมิให้หลั่งไหลเข้ามาเพิ่มเติม

การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้เมืองทั้งเมืองสงบลงชั่วคราว ถึงแม้ความจอแจจะยังคงอยู่ แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)ถึงขั้นระส่ำระสายเหมือนก่อนหน้า

ในเวลาเดียวกัน ปรมาจารย์หลินต๋าก็ได้(@NameIsNovel)ออกไปนอกเมืองด้วยตนเองและ(@NameIsNovel)ประกาศแก่ทุกคนว่า(@NameIsNovel)

เนื่องจากพื้นที่(@NameIsNovel)ในเมืองมี(@NameIsNovel)จำกัด สถานที่(@NameIsNovel)สำหรับการประชุมธรรมมหายานจึงได้(@NameIsNovel)ถูกย้ายไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างเปิดโล่งนอกประตูเมืองทิศตะวันตก

ดังนั้น มิเพียงแต่พลเมืองจากต่างแดนเท่านั้น แต่แม้แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)เดิมทีอาศัยอยู่ในเมืองก็เริ่มออกไปตั้งกระโจมนอกเมืองแต่เนิ่นๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

พวกเขา(@NameIsNovel)รอคอยวันแห่งการประชุมอย่างใจจดใจจ่อ อยากจะเห็นโฉมหน้าที่(@NameIsNovel)แท้จริงของพระเถระผู้ใหญ่จากต้าถังแห่งทิศตะวันออกและ(@NameIsNovel)สดับฟังคำสอนของท่าน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทว่า(@NameIsNovel) จนกระทั่งครึ่งเดือนให้หลัง องค์ราชันย์จึงได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประกาศออกมาอีกครั้ง —

เนื่องจากผู้คนจากต่างแดนได้(@NameIsNovel)หลั่งไหลมาชมพิธีจนพื้นที่(@NameIsNovel)นอกประตูเมืองทิศตะวันตกแน่นขนัดเกินกว่า(@NameIsNovel)จะควบคุมได้(@NameIsNovel) จึงทรงมี(@NameIsNovel)พระบัญชาให้ “การประชุมธรรม” ย้ายสถานที่(@NameIsNovel)ไปทางทิศตะวันตกอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ครานี้...ได้(@NameIsNovel)ย้ายออกไปจนถึงใจกลางทะเลทรายโดยสิ้นเชิง

ในเวลาเพียงครึ่งเดือนเศษ องค์ราชันย์ได้(@NameIsNovel)ให้ผู้คนสร้างแท่นไม้ในทะเลทรายซึ่งมี(@NameIsNovel)เส้นรอบวงถึงหนึ่งร้อยฉื่อ บนนั้นมี(@NameIsNovel)แท่นบรรยายธรรมถึง 72 แท่น แต่ละแท่นสูงสิบฉื่อสำหรับเหล่าพระสงฆ์จากสามสิบหกแคว้นเพื่อใช้ในการเทศนา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ในวันที่(@NameIsNovel)ประกาศออกมา พลเมืองนับหมื่นจากต่างแดนได้(@NameIsNovel)ย้ายกระโจมของตนไปรายล้อมรอบแท่นธรรมในชั่วข้ามคืน ในยามราตรี แสงจากกองไฟที่(@NameIsNovel)จุดขึ้นในทะเลทรายทอดยาวไปไกลหลายลี้ สะท้อนประกายระยิบระยับแข่งกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เมื่อถึงรุ่งอรุณของวันที่(@NameIsNovel)สอง ประตูทิศตะวันตกของเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงก็ได้(@NameIsNovel)เปิดออก องค์ราชันย์เจียวเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ พร้อมด้วยพระราชินีและ(@NameIsNovel)เหล่าองค์ชายหลายพระองค์

[Source: NameIsNovel] ได้(@NameIsNovel)ค่อยๆ ทะยานขึ้นจากประตูในราชรถเมฆา นำโดยพระสงฆ์ในอาภรณ์สีแดงสองรูป แล้วบินไปยังทิศทางของสถานที่(@NameIsNovel)ประชุม

เหล่าพระสงฆ์จากสามสิบหกแคว้น ผู้ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังเวทมนตร์ก็พากันบินขึ้นไปในอากาศ ตามหลังราชรถเมฆาขององค์ราชันย์ไปติดๆ ส่วนเหล่ามนุษย์ธรรมดาถูกนำโดยผู้บำเพ็ญเพียร เดินทางในเรือเหาะหรือศาสตราเวท (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

จากเบื้องล่าง พลเมืองจำนวนมากก็ได้(@NameIsNovel)ติดตามไปเช่นกัน ทว่า(@NameIsNovel) พวกเขา(@NameIsNovel)สามารถขี่ม้าและ(@NameIsNovel)อูฐหรือเดินเท้าไปเท่านั้น

------------ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)