หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 697
ตอนที่ 697 : เทศนาบนแท่นธรรม
ตอนที่ 697
โดยธรรมชาติแล้ว ฉานเอ๋อร์ได้(@NameIsNovel)เดินทางมาพร้อมกับไป๋เสี่ยวเถียนบนเรือเหาะ หลังจากได้(@NameIsNovel)พักฟื้นมาหลายวัน สภาพร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็กลับคืนสู่สภาวะปกติโดยสมบูรณ์แล้ว ถึงแม้จะยังคงแลดูหดหู่ใจอยู่บ้างก็ตาม
เขา(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)หารือกับเซินลั่วอย่างละเอียดเกี่ยวกับบทสนทนาจากใจถึงใจตลอดสามวันกับจ้านกั่ว อันที่(@NameIsNovel)จริง นอกจากการสวดมนต์ชำระจิตใจแล้ว เขา(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)โต้วาทีธรรมกับจ้านกั๋วซึ่งจะฟื้นคืนสติขึ้นมาเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราวอีกด้วย
ความเชี่ยวชาญในพุทธธรรมของจ้านกั๋วนั้นเหนือความคาดหมายของเขา(@NameIsNovel)อย่างมาก ถึงแม้ฉานเอ๋อร์จะสามารถเอาชนะการโต้วาทีนั้นได้(@NameIsNovel)ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุด
แต่มันก็เป็น(@NameIsNovel)การทดสอบทั้งสภาพจิตใจและ(@NameIsNovel)จิตวิญญาณของเขา(@NameIsNovel)อย่างหนักหน่วงเช่นกัน
ในที่(@NameIsNovel)สุด ด้วยการสื่อสารกับพระธาตุที่(@NameIsNovel)หลงเหลือจากชาติก่อนอย่างต่อเนื่องและ(@NameIsNovel)หยิบยืมพลังของมันมา ฉานเอ๋อร์ก็สามารถปลุกจ้านกั๋วให้ตื่นขึ้นได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์
“แล้วชายบ้าจ้านกั๋วเล่า?” เซินลั่วเอ่ยถามเมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์ดูเหมือนจะยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่
“ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถูกพบเห็นว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ออกจากประตูเมืองไปแล้ว หลายคนคาดเดาว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กลับไปยังบ้านเกิดของตนเพื่อไถ่บาป...อย่างไรก็ตาม หลังจากวันนั้น ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดได้(@NameIsNovel)พบเห็นเขา(@NameIsNovel)อีกเลย” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบ
“มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใดขึ้นรึ ท่านอาจารย์ฉานเอ๋อร์ต้องการเขา(@NameIsNovel)ด้วยเรื่องอันใด?” เซินลั่วเอ่ยถามอย่างสงสัย
“หาไม่เชิง...แต่หลังจากที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)สนทนาจนเขา(@NameIsNovel)สามารถพ้นจากความทุกข์ได้(@NameIsNovel)ในวันนั้น ข้ากลับรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)คำสอนทางฌานบางอย่างที่(@NameIsNovel)ข้ามิได้(@NameIsNovel)อธิบายให้ชัดเจน มันจึงยังคงรบกวนจิตใจข้าอยู่” ฉานเอ๋อร์ตอบ
“ท่านอาจารย์ฉานเอ๋อร์มิต้องกังวลมากเกินไป ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)จ้านกั๋วได้(@NameIsNovel)ชำระกายใจของตนจนสะอาดบริสุทธิ์และ(@NameIsNovel)ออกจากเมืองไปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ท่านได้(@NameIsNovel)ช่วยให้เขา(@NameIsNovel)ข้ามพ้นวัฏจักรแห่งความทุกข์ไปได้(@NameIsNovel)แล้ว” เซินลั่วปลอบโยนเขา(@NameIsNovel)
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ฉานเอ๋อร์ก็พยักหน้าโดยมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยคำใดต่อ
กลุ่มคนเดินทางมาถึงสถานที่(@NameIsNovel)ประชุมในเวลาไม่นาน เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นกระโจมที่(@NameIsNovel)ทอดยาวไปไกลกว่า(@NameIsNovel)สิบลี้ในทะเลทราย พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดก็พบว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)ภาพที่(@NameIsNovel)น่าตื่นตาตื่นใจอย่างแท้จริง
ทั้งสามคนร่อนลงมาจากท้องฟ้าแล้วมาถึงพื้นที่(@NameIsNovel)โล่งเบื้องหน้าของที่(@NameIsNovel)ประชุม เหล่าพระสงฆ์ที่(@NameIsNovel)เดินทางมาถึงก่อนแล้วต่างรวมตัวกันอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น แต่งกายอย่างเรียบร้อยและ(@NameIsNovel)สวดพระสูตรอย่างเงียบงัน
ถึงแม้ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่จะเป็น(@NameIsNovel)องค์ราชันย์ แต่พระองค์ก็มิได้(@NameIsNovel)ประทับอยู่บนแท่นประชุม เช่นเดียวกับเหล่าพุทธศาสนิกชนทั่วไป
พระองค์เพียงแค่ตั้งกระโจมที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชายคายื่นออกมาอยู่ตรงหน้าแท่นประชุม แล้วประทับอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นกับพระราชินีและ(@NameIsNovel)เหล่าองค์ชาย
เมื่อเห็นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คณะร่อนลงบนแท่น ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ก็โบกพระหัตถ์ให้พวกเขา(@NameIsNovel)ทันทีพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนโบกมือตอบกลับ และ(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์เพียงแค่ประสานมือคารวะ
“ธรรมะอันสูงสุด...ลึกซึ้ง และ(@NameIsNovel)ละเอียดอ่อน...ยากที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)พบพานในหลายพันล้านกัป...
วันนี้ข้าได้(@NameIsNovel)เห็นและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยิน รับและ(@NameIsNovel)รักษาไว้ และ(@NameIsNovel)ข้าขอปฏิญาณที่(@NameIsNovel)จะตระหนักถึงความหมายที่(@NameIsNovel)แท้จริงของพระตถาคต”
ปรมาจารย์หลินต๋ายืนอยู่เบื้องหน้าเหล่าพระสงฆ์และ(@NameIsNovel)เปิดประเด็นโดยใช้วรรคจาก “พระพุทธเจ้าตรัสถึงพระสูตรอมิตายุส”
“เช่นนั้น...พวกเราได้(@NameIsNovel)ยินแล้ว” เหล่าพระสงฆ์ตอบกลับเป็น(@NameIsNovel)เสียงเดียวกัน ประสานมือคารวะและ(@NameIsNovel)สวดมนต์
ผู้คนนับหมื่นรวมตัวกันอยู่รายรอบ ทั้งหมดนั่งอยู่บนพื้น เสียงจอแจก่อนหน้านี้พลันเงียบสงบลงโดยสิ้นเชิง
“ขอให้ผู้มี(@NameIsNovel)เมตตาอันยิ่งใหญ่ทุกท่านขึ้นสู่แท่นธรรมและ(@NameIsNovel)เตรียมพร้อมสำหรับการเทศนา” ปรมาจารย์หลินต๋ากวาดสายตามองไปทั่วฝูงชนแล้วกล่าว
ทันทีที่(@NameIsNovel)สิ้นคำพูด เขา(@NameIsNovel)ก็พลันทะยานร่างขึ้นไปก่อน แล้วร่อนลงบนแท่นบูชากลางของสถานที่(@NameIsNovel)ประชุม ประสานมือแล้วนั่งขัดสมาธิลงบน อาสนะดอกบัว
ตามหลังเขา(@NameIsNovel)ไป เหล่าพระสงฆ์จากนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์เช่นหลงถาน เป่าซาน และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นทีละคน พระสงฆ์ทั้งหมดสิบหกรูปกระจายตัวกันออกไปแล้วร่อนลงบนแท่นที่(@NameIsNovel)สูงกว่า(@NameIsNovel)โดยรอบ
“ท่านอาจารย์ฉานเอ๋อร์ ท่านพร้อมแล้วรึยัง?” เซินลั่วเอ่ยถามเสียงต่ำ
ฉานเอ๋อร์มองไปยังเซินลั่วแล้วพยักหน้า แลดูประหม่าอยู่เล็กน้อย
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วก็แย้มยิ้มแล้วประสานอินอาคมด้วยมือ โบกไปยังพื้นดิน และ(@NameIsNovel)น้ำพุใสก็พลันผุดขึ้น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เกลียวคลื่นน้ำ สิ่งนี้ได้(@NameIsNovel)ยกฉานเอ๋อร์ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างนุ่มนวลแล้วนำพาเขา(@NameIsNovel)ไปยังแท่นธรรม
หลังจากที่(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์ได้(@NameIsNovel)นั่งลงขัดสมาธิ เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกถึงสายลมที่(@NameIsNovel)พัดผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ทันใดนั้น ภาพที่(@NameIsNovel)ไม่คุ้นเคยแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel) ณ ช่วงเวลาหนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็เคยได้(@NameIsNovel)นั่งสูงอยู่บนแท่นธรรม โต้วาทีทางจิตวิญญาณกับผู้อื่น
ทว่า(@NameIsNovel) ภาพนี้ก็พลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว มี(@NameIsNovel)เพียงภาพที่(@NameIsNovel)โดดเดี่ยวปรากฏขึ้นในใจของฉานเอ๋อร์ ทิ้งไว้เพียงความประทับใจอันเลือนราง
ฉานเอ๋อร์เพียงแค่เสียสมาธิไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาจดจ่ออีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)ถือลูกประคำสวดมนต์อย่างเงียบๆ ในมือแล้วเริ่มสวดปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร
เหล่าปรมาจารย์ฌานท่านอื่นๆ จากสำนักต่างๆ ก็ได้(@NameIsNovel)ขึ้นสู่แท่นทีละองค์เช่นกัน พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดนั่งลงขัดสมาธิและ(@NameIsNovel)สวดมนต์เพื่อรวบรวมจิตใจให้สงบ
เหล่าศิษย์ที่(@NameIsNovel)เดินทางมาพร้อมกับปรมาจารย์ฌานเหล่านี้ก็นั่งอยู่บนพื้น ณ ชายแดนล่างของแท่นธรรมของอาจารย์ของตน
“ท่านปรมาจารย์ถัวหลัน สำหรับการประชุมธรรมในครั้งนี้ ท่านจะใช้พระสูตรใดเป็น(@NameIsNovel)พื้นฐานในการเทศนาของท่าน?”
ปรมาจารย์หลินต๋าในฐานะประธานของการประชุมธรรมมหายาน มิได้(@NameIsNovel)เริ่มเทศนาก่อน แต่ได้(@NameIsNovel)เลือกปรมาจารย์จากแคว้นเชอซือให้เป็น(@NameIsNovel)ผู้เทศนาเป็น(@NameIsNovel)คนแรก
พระสงฆ์ชราและ(@NameIsNovel)ผอมบางรูปหนึ่ง ประสานมือคารวะปรมาจารย์หลินต๋าจากระยะไกลเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นแล้วจึงเริ่มเอ่ยว่า(@NameIsNovel)
“อาตมาผู้ต่ำต้อยจะใช้ ‘พระสูตรว่า(@NameIsNovel)ด้วยกุศลกรรมบถสิบ’ เป็น(@NameIsNovel)พื้นฐานในการอภิปรายถึงวิธีการขององค์พระพุทธเจ้าและ(@NameIsNovel)เหล่าพระโพธิสัตว์ในการตัดกรรมชั่วและ(@NameIsNovel)บรรเทาทุกข์
หากสรรพสัตว์ปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะตัดกิเลสทั้งปวง ก็จำต้องตั้งปณิธานที่(@NameIsNovel)จะปฏิบัติกุศลกรรมบถสิบประการ...
ไม่ฆ่าสัตว์...ไม่ลักทรัพย์...ไม่ประพฤติผิดในกาม...ไม่พูดเท็จ...ไม่พูดส่อเสียด...ไม่ใช้คำหยาบคาย...ไม่พูดเพ้อเจ้อ...ละทิ้งความอิจฉา...ดับความโกรธ...และ(@NameIsNovel)กำจัดความโง่เขลา...”
ถึงแม้เซินลั่วจะมิใช่สมาชิิกของพุทธนิกาย แต่เขา(@NameIsNovel)ก็เคยได้(@NameIsNovel)อ่านพระสูตรบางเล่มในอดีต จึงล่วงรู้ดีว่า(@NameIsNovel)พระชรารูปนั้นกำลังเทศนาถึงวิธีการพื้นฐานของการปฏิบัติพุทธธรรม ซึ่งก็คือการละทิ้งพฤติกรรมอันชั่วร้ายสิบประการนี้และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)วินัยในตนเอง
ต่อมา ปรมาจารย์ถัวหลันก็ได้(@NameIsNovel)เอ่ยต่อไปเกี่ยวกับการเป็น(@NameIsNovel)บุคคลที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สติสัมปชัญญะ ซึ่งเกิดจากกุศลกรรมบถสิบประการนี้
เนื้อหาของท่านง่ายต่อการเข้าใจและ(@NameIsNovel)ครอบคลุมอย่างกว้างขวาง ในฐานะผู้ปฏิบัติธรรมเอง เสียงของท่านก็ทะลุทะลวงไปไกลถึงสิบลี้รอบแท่นธรรม
มิเพียงแต่เหล่าพระสงฆ์จะเคลิบเคลิ้มไปกับการเทศนา แต่เหล่าสามัญชนที่(@NameIsNovel)อยู่รายรอบก็ยังตั้งใจฟังด้วยความสนใจอย่างยิ่งเช่นกัน
หลังจากที่(@NameIsNovel)ปรมาจารย์ถัวหลันได้(@NameIsNovel)เทศนาจบลง ปรมาจารย์หลินต๋าและ(@NameIsNovel)เหล่าพระสงฆ์ก็ได้(@NameIsNovel)ประสานมือคารวะท่าน หลังจากสวดวลี “อมิตาภพุทธ” แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)สั่งให้ปรมาจารย์ฌานคนที่(@NameIsNovel)สองเริ่มเทศนา
พระรูปนี้ได้(@NameIsNovel)ใช้ ‘พระสูตรแห่งการรู้แจ้งอันสมบูรณ์’ เป็น(@NameIsNovel)ข้อมูลอ้างอิง เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพระศากยมุนีพุทธเจ้าและ(@NameIsNovel)เหล่าพระโพธิสัตว์จำนวนมากเกี่ยวกับวิธีการบำเพ็ญทางโพธิสัตว์
ด้วยบทกวีและ(@NameIsNovel)เรื่องราวทางฌานมากมายที่(@NameIsNovel)อ้างถึงในการบรรยายของท่าน การเทศนาจึงค่อนข้างน่าสนใจยิ่งนัก
เซินลั่วนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างแท่นธรรมเบื้องล่างของฉานเอ๋อร์ เขา(@NameIsNovel)เหลือบมองไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังทำสมาธิโดยหลับตาราวกับกำลังตั้งใจฟังการเทศนาของเหล่าพระสงฆ์
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังจะหลับตาลงแล้วทำสมาธิ เขา(@NameIsNovel)ก็สังเกตเห็นร่องรอยของแสงรูปโค้งสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นใต้แผ่นไม้เบื้องล่าง ทำให้รูม่านตาของเขา(@NameIsNovel)หดลงเล็กน้อย
ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อมองดูใกล้ๆ อีกครั้ง แสงนั้นก็ได้(@NameIsNovel)เลือนหายไปแล้ว
“ภาพลวงตารึ?” เซินลั่วประหลาดใจ จากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ปล่อยสัมผัสจิตเทวะและ(@NameIsNovel)เริ่มตรวจสอบเบื้องล่าง
จากการตรวจสอบนี้ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ค้นพบว่า(@NameIsNovel)ใต้ลานกว้างที่(@NameIsNovel)กำลังนั่งอยู่นั้น มี(@NameIsNovel)ความผันผวนของปราณเต๋าอยู่จริงๆ มันหมุนวนอย่างเป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ
แต่หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลนี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงค่ายกลธรรมดาๆ สำหรับรวบรวมพลังปราณฟ้าดินเท่านั้น
ความเร็วในการรวบรวมมิได้(@NameIsNovel)รวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ปริมาณของพลังปราณฟ้าดินก็มิได้(@NameIsNovel)มากนัก หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดพิเศษเกี่ยวกับมันไม่
เพื่อความปลอดภัย เซินลั่วก็ยังคงแจ้งให้ไป๋เสี่ยวเถียนทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้ผ่านการส่งเสียงทางจิต
------------