หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 718
ตอนที่ 718 : ว่างงาน
ตอนที่ 718
ไป๋เสี่ยวเถียนร่อนลงข้างกายเซินลั่ว รีบหยิบโอสถรักษาบาดแผลสองเม็ดออกมาแล้วป้อนเข้าปากของเขา(@NameIsNovel) สองมือพลันประสานอินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเคล็ดวิชาอาคมที่(@NameIsNovel)ตกลงบนร่างของเซินลั่วราวกับห่าฝน
ร่างกายของเซินลั่วส่องประกายขึ้นด้วยกลุ่มแสงสีทองเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว ค่อยๆ สมานบาดแผลทั่วทั้งร่างกาย แต่ลมหายใจกลับมิได้(@NameIsNovel)ฟื้นคืนกลับมาแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)กลับอ่อนระโหยลงอย่างต่อเนื่อง
ไป๋เสี่ยวเถียน โดยมิรู้ตัว เหงื่อกาฬได้(@NameIsNovel)ไหลหลั่งลงมาตามแก้ม แต่การกระทำของเขา(@NameIsNovel)กลับยิ่งเร่งรีบขึ้นไปอีก ยังคงร่ายอาคมบำบัดรักษาของอารามหัวเซิงต่อไปอย่างไม่ลดละ
หลังจากที่(@NameIsNovel)เซินลั่วได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสและ(@NameIsNovel)หมดสติไป ค่ายกลสีทองที่(@NameIsNovel)เคยจองจำร่างของจ้านกั่วก็พลันแตกสลาย กระจายออกอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ร่างของจ้านกั่วก็ได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นอีกครั้งในสายตาของทุกคน
ในตอนนี้ ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ถูกผ่าออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อนที่(@NameIsNovel)เอว รอยตัดนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสด
แต่ที่(@NameIsNovel)น่าประหลาดคือกลับมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โลหิตไหลทะลักออกมาแม้แต่หยดเดียว ดวงตาที่(@NameIsNovel)เคยปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังมิทันได้(@NameIsNovel)สิ้นลม
ทว่า(@NameIsNovel) ร่างทั้งร่างกลับแก่ชราลงอย่างมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยนับไม่ถ้วน ดูราวกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)ชายชราใกล้ตายในชั่วพริบตา
ความดุร้ายที่(@NameIsNovel)เคยปรากฏอยู่บนสีหน้าของจ้านกั่วได้(@NameIsNovel)อันตรธานหายไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ดูเหมือนจะสูญสิ้นความหวังทั้งหมดไปแล้ว และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)พยายามที่(@NameIsNovel)จะรักษาบาดแผลของตนเองเช่นกัน
ถึงแม้จ้านกั่วจะมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)การเคลื่อนไหวอันใด แต่ไป๋เสี่ยวเถียน ด้วยทักษะการบำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ก้าวหน้า ก็ได้(@NameIsNovel)สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในลมหายใจของชายผู้นั้นในทันที
ด้วยมือข้างหนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ พยุงร่างของเซินลั่วขึ้น ขณะที่(@NameIsNovel)อีกข้างหนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ปลดปล่อยศาสตราประทานดาบทองคำออกมา พื้นผิวของมันม้วนตัวไปด้วยแสงสีทอง พร้อมที่(@NameIsNovel)จะสังหารจ้านกั่วโดยสิ้นเชิง
“ท่านไป๋ โปรดรอก่อน” เสียงของฉานเอ๋อร์ดังมาจากแดนไกล เขา(@NameIsNovel)เคยนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในร่างปรากฏธรรมจินฉาน และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้นโดยมิได้(@NameIsNovel)รู้ตัว
ไป๋เสี่ยวเถียนเคารพในตัวฉานเอ๋อร์มาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็พลันหยุดลงในทันที
ในขณะนั้นเอง เสียง “ปัง” ดังสนั่นหลายครั้งก็ดังมาจากแดนไกล นั่นคือจุดสิ้นสุดของการต่อสู้จากอีกฟากหนึ่ง
เหล่าชายผู้ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูรซึ่งถูกกำจัดลงโดยสามดาราสยบอสูรของเซินลั่ว รวมถึงจ้านกั่วที่(@NameIsNovel)พ่ายแพ้เช่นกัน ขวัญกำลังใจของเหล่าชายผู้ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ก็พลันลดลงอย่างมาก
รวมถึงเป่าซานที่(@NameIsNovel)ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูร เหล่าชายผู้ถูกทำให้เป็น(@NameIsNovel)อสูรทั้งหมดก็ได้(@NameIsNovel)ถูกสังหารลงโดยเหล่าพระสงฆ์จำนวนมากแห่งดินแดนตะวันตก
ช่องว่า(@NameIsNovel)งในผนึกได้(@NameIsNovel)ถูกปิดกั้นไว้โดยร่างปรากฏธรรมจินฉานของฉานเอ๋อร์ ทั่วบริเวณที่(@NameIsNovel)เคยเต็มไปด้วยพลังปราณอสูรก็ได้(@NameIsNovel)กลับมาใสสะอาดอีกครั้ง ทำให้ผู้คนที่(@NameIsNovel)รอดชีวิตรู้สึกราวกับได้(@NameIsNovel)ผ่านชีวิตมาทั้งชีวิต
แน่นอนว่า(@NameIsNovel) จุดที่(@NameIsNovel)ไม่ลงรอยกันจุดหนึ่งก็คือผู้ก่อเหตุทั้งหมด จ้านกั่ว ยังคงมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่
เหล่าพระสงฆ์ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สูญเสียสหายไปพลันแสดงโทสะออกมา และ(@NameIsNovel)ด้วยเสียง ‘ฟิ้ว’ ศาสตราประทับกว่า(@NameIsNovel)สิบชิ้นก็พุ่งทะยานไปยังจ้านกั่วอย่างมุ่งร้าย!
แต่ม่านแสงสีทองพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจ้านกั่ว และ(@NameIsNovel)ด้วยเสียงกัมปนาทกึกก้อง ม่านแสงสีทองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สะท้อนศาสตราประทับเหล่านั้นกลับไป!
“ท่านกำลังทำอะไร?” พระสงฆ์เหล่านี้จ้องมองไปยังไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียงอย่างโกรธเกรี้ยว
เห็นได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ม่านแสงสีทองนี้ได้(@NameIsNovel)ถูกปลดปล่อยออกมาโดยไป๋เสี่ยวเถียนจริงๆ
“สหายผู้บำเพ็ญเพียร โปรดหยุดก่อน ท่านอาจารย์จินฉานประสงค์จะซักถามจ้านกั่วผู้นี้” ไป๋เสี่ยวเถียนยกมือซ้ายขึ้นในแนวตั้งแล้วประสานมือคารวะทุกคน
มือขวาของเขา(@NameIsNovel)ประสานอินธรรมะ กดลงบนหน้าอกของเซินลั่ว แสงสีทองอันอ่อนโยนก็ถ่ายทอดเข้าไปในร่างของเซินลั่วอย่างต่อเนื่อง
ลมหายใจที่(@NameIsNovel)เคยอ่อนระโหยลงอย่างรวดเร็วของเซินลั่วก็เริ่มทรงตัวขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ มิมี(@NameIsNovel)ผู้ใดล่วงรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาลับอันใด
เหล่าพระสงฆ์ก็ได้(@NameIsNovel)เห็นการดำรงอยู่ของร่างปรากฏธรรมจินฉานแต่เนิ่นๆ แล้วและ(@NameIsNovel)เคารพในตัวฉานเอ๋อร์อย่างสูง เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดก็หยุดการเคลื่อนไหวของตน
“จ้านกั่วผู้นี้ได้(@NameIsNovel)สมคบคิดกับเผ่าพันธุ์อสูร เกือบจะปล่อยให้เผ่าพันธุ์อสูรลงมาสู่โลกหล้า เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พวกนอกรีตอย่างมิต้องสงสัย! หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดที่(@NameIsNovel)จะหารือกับคนเช่นนี้ไม่ เขา(@NameIsNovel)ควรจะถูกสับเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
ในทันทีเพื่อล้างแค้นให้แก่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ล่วงลับไป!” บุคคลสองสามคน ซึ่งมืดบอดไปด้วยความเกลียดชัง ปฏิเสธที่(@NameIsNovel)จะเห็นด้วยและ(@NameIsNovel)ตอบกลับอย่างโกรธเกรี้ยว
“อมิตาภพุทธ ท่านอาจารย์ผู้ทรงเกียรติ หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้ใดปราศจากความผิดพลาดไม่ โยมจ้านกั่วผู้นี้ได้(@NameIsNovel)ถูกเผ่าพันธุ์อสูรหลอกลวง ทำให้เขา(@NameIsNovel)ก่อบาปกรรมเหล่านี้ขึ้น
จากที่(@NameIsNovel)เห็นแล้ว เขา(@NameIsNovel)คงจะอยู่ได้(@NameIsNovel)อีกไม่นานนัก วันนี้มี(@NameIsNovel)ผู้บาดเจ็บล้มตายลงมากมายอยู่แล้ว เหตุใดจะต้องเพิ่มบาปเข้าไปอีกเล่า?” ฉานเอ๋อร์เดินเข้ามา ประสานมือ แล้วกล่าว
ร่างปรากฏธรรมจินฉานมิได้(@NameIsNovel)ติดตามเขา(@NameIsNovel)มา แต่ยังคงอยู่เบื้องหลังบนผนึก อุดช่องว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)แตกนั้นไว้
ฉานเอ๋อร์ดูแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย ไร้เดียงสาน้อยลง และ(@NameIsNovel)เคร่งขรึม สงบ และ(@NameIsNovel)เปล่งประกายมากขึ้น – ชวนให้นึกถึงพระพักตร์อันเปี่ยมบารมี(@NameIsNovel)ของพระพุทธองค์
พระสงฆ์ที่(@NameIsNovel)ก้าวร้าวพลันพูดไม่ออกและ(@NameIsNovel)ตะลึงงันไปชั่วขณะเมื่อฉานเอ๋อร์เหลือบมอง
“ท่านกำลังแสดงความสงสารต่อข้างั้นรึ? หึ! มิจำเป็น(@NameIsNovel)! ข้า จ้านกั่ว ทำในสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)ทำลงไปและ(@NameIsNovel)จะรับผลที่(@NameIsNovel)ตามมาเพียงลำพัง ทำตามที่(@NameIsNovel)ท่านต้องการกับข้าเถิด!”
ดวงตาของจ้านกั่วกลับมามี(@NameIsNovel)ประกายแห่งอดีตขึ้นมาเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)กล่าวอย่างเย็นชา
“หากข้าต้องการจะสังหารหรือถลกหนังท่าน ข้าคงจะมิได้(@NameIsNovel)หยุดยั้งเหล่าท่านอาจารย์เหล่านี้เมื่อครู่นี้หรอก โยมจ้านกั่ว วันนี้ท่านยังมิได้(@NameIsNovel)รู้ตัวอีกรึ?
เรื่องราวทางโลกทั้งหมดของความดีและ(@NameIsNovel)ความชั่วล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพมายา สรรพสัตว์ทั้งหลายหลอกลวงและ(@NameIsNovel)ทะเลาะวิวาทกัน
แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)คิดถึงการแก้แค้น จงให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามธรรมชาติของมัน ผู้ที่(@NameIsNovel)เข้าใจในสิ่งนี้คือผู้มี(@NameIsNovel)ปัญญาอย่างแท้จริง” ฉานเอ๋อร์เดินเข้าไปหาจ้านกั่วแล้วกล่าว
“ให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามธรรมชาติของมัน! ฮ่าฮ่า ช่างเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เอ่ยง่ายเสียนี่กระไร! เจ้ามิเคยได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ภรรยาหรือบุตร เจ้าจะเข้าใจความทุกข์ทรมานของข้าได้(@NameIsNovel)อย่างไร!”
จ้านกั่วหัวเราะอย่างสุดเสียงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาในทันที ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)แสดงสีหน้าที่(@NameIsNovel)รุนแรงแต่ก็เศร้าสร้อยเล็กน้อย
“โยม ถึงแม้ท่านจะเจ็บปวด ท่านก็ต้องมิเข้าข้างเผ่าพันธุ์อสูรด้วยความปรารถนาส่วนตัวและ(@NameIsNovel)พยายามจะนำความโกลาหลมาสู่โลกหล้า ผู้บริสุทธิ์มิสมควรได้(@NameIsNovel)รับสิ่งนี้
การกระทำของท่านได้(@NameIsNovel)นำไปสู่บุคคลนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)ต้องเผชิญกับภัยพิบัติและ(@NameIsNovel)ครอบครัวต้องแตกแยก ท่านทนเห็นสิ่งนี้ได้(@NameIsNovel)จริงๆ รึ?” ฉานเอ๋อร์กล่าวต่อ
จ้านกั่วขมวดคิ้วแล้วนิ่งเงียบไป
“เมื่อมองดูลักษณะของท่านแล้ว โยม ท่านมิใช่คนชั่วร้ายโดยกำเนิด การที่(@NameIsNovel)ท่านได้(@NameIsNovel)ตกสู่เส้นทางอสูรนั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ท่านจะควบคุมได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)การกระทำของท่านก็ได้(@NameIsNovel)รับอิทธิพลจากพลังปราณอสูร
บัดนี้เมื่อท่านได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อิสระจากการควบคุมของอสูรร้ายแล้ว เหตุใดมิจึงวางการประหัตประหารแล้วหันหลังกลับเล่า?” ฉานเอ๋อร์มองจ้านกั่วอย่างจริงจังแล้วกล่าว
จ้านกั่ว หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ ดูเหมือนจะอ่อนลงในแววตาชั่วขณะ
แต่ในลมหายใจต่อมา ร่างกายก็สั่นสะท้าน สีหน้ากลับมาเคร่งขรึม “พยายามจะทำให้ข้ากลับใจรึ? ประหยัดลมหายใจของท่านเถิด
ใต้เท้า เป็น(@NameIsNovel)ความผิดของข้าเองที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ปฏิญาณตนต่อเผ่าพันธุ์อสูรแล้วลงเอยในสภาพที่(@NameIsNovel)ข้าเป็น(@NameIsNovel)อยู่ตอนนี้ ทำตามที่(@NameIsNovel)ท่านต้องการกับข้าเถิด! แต่ถ้าท่านคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะกลับเข้าร่วมนิกายพุทธอีกครั้ง ก็จงลืมมันไปได้(@NameIsNovel)เลย!”
เมื่อเห็นดังนี้ ฉานเอ๋อร์ก็ถอนหายใจแล้วมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยคำใดต่อ เขา(@NameIsNovel)นั่งลงข้างกายจ้านกั่ว
“เจ้ากำลังทำอะไร?” จ้านกั่วเห็นการเคลื่อนไหวของฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง พลันตวาดอย่างเย็นชา
แต่ลมหายใจของเขา(@NameIsNovel)กลับอ่อนลงเรื่อยๆ ถึงแม้จะยังคงพยายามตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว แต่เสียงของเขา(@NameIsNovel)ก็สูญสิ้นพละกำลังและ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)น่าเกรงขามอีกต่อไป
“หากท่านอาจารย์ยืนกราน พระน้อยผู้นี้ก็ย่อมมิกล้าที่(@NameIsNovel)จะบังคับ เป็น(@NameIsNovel)เพียงแต่ท่านอาจารย์ได้(@NameIsNovel)ก่อบาปไว้มากเกินไป
หากท่านไปยังปรโลกเช่นนี้ ท่านจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมิรู้สิ้นสุดอย่างแน่นอน โปรดอนุญาตให้พระน้อยผู้นี้ได้(@NameIsNovel)ให้ความช่วยเหลือเล็กน้อย สวดพระสูตรแทนท่าน
บางทีมันอาจจะสามารถชะล้างพลังกรรมของท่านได้(@NameIsNovel)บ้าง” ฉานเอ๋อร์กล่าว แล้วจึงเริ่มสวดพระสูตร
ด้วยริมฝีปากที่(@NameIsNovel)ขยับ อาบไล้ไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้า ราวกับพระพักตร์อันเปี่ยมบารมี(@NameIsNovel)ของพระพุทธองค์ ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าโดยรอบกระเพื่อมไปด้วยคลื่นสีทองจางๆ
มนต์พุทธะสีทองนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากคลื่นเหล่านั้น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ลำธารสายเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)ไหลไปยังร่างที่(@NameIsNovel)ถูกผ่าครึ่งของจ้านกั่ว ทันทีที่(@NameIsNovel)พวกมันได้(@NameIsNovel)สัมผัสเข้ากับร่างกาย ก็อันตรธานหายเข้าไปในนั้น
“หยุดนะ! อย่ามายุ่งเรื่องของข้า!” จ้านกั่วซึ่งร่างกายมิอาจขยับเขยื้อนได้(@NameIsNovel) คำรามขึ้นด้วยโทสะ
แต่ฉานเอ๋อร์หาได้(@NameIsNovel)ไหวติงไม่ และ(@NameIsNovel)ยังคงสวดพระสูตรต่อไปอย่างสงบนิ่ง
ขณะที่(@NameIsNovel)มนต์พุทธะจำนวนมากเข้าสู่ร่างของจ้านกั่ว ความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็ดูเหมือนจะลดลงอย่างมาก แต่โทสะกลับลึกซึ้งยิ่งขึ้น
------------