หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 794
ตอนที่ 794 : คู่หมั้น
ตอนที่ 794
"มี(@NameIsNovel)เถาวัลย์ลมและ(@NameIsNovel)ศิลาพันวารี พร้อมกับวัตถุดิบสองสามอย่างที่(@NameIsNovel)ข้าพบในห้องสมบัติของนิกายบูชาบัวศักดิ์สิทธิ์ วัตถุดิบสำหรับยันต์มุดดินรวบรวมได้(@NameIsNovel)ครบแล้ว
ในขณะที่(@NameIsNovel)ยังคงมี(@NameIsNovel)วัตถุดิบที่(@NameIsNovel)ขาดหายไปสำหรับยันต์ล่องหน แต่ที่(@NameIsNovel)เหลือมิใช่ของล้ำค่าและ(@NameIsNovel)น่าจะหาได้(@NameIsNovel)ในตลาด" เซินลั่วแสดงสีหน้ายินดี พึมพำกับตัวเอง
นอกจากวัตถุดิบเหล่านี้แล้ว ของที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ในศาสตราเก็บของคือม้วนหยกสองม้วน หนึ่งทองและ(@NameIsNovel)หนึ่งเทา ขวดโอสถสองขวด และ(@NameIsNovel)ยันต์สีแดงฉานสามแผ่น
เซินลั่วหยิบของเหล่านี้ออกมาและ(@NameIsNovel)ตรวจสอบทีละชิ้น
ม้วนหยกทองคำบันทึกเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel) 'พระคัมภีร์แท้จริงแห่งการเวียนว่า(@NameIsNovel)ยหกวิถี' ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ธรรมะพุทธนอกรีต มิทราบว่า(@NameIsNovel)เรียนรู้มาจากที่(@NameIsNovel)ใด
ม้วนหยกสีเทามี(@NameIsNovel)เคล็ดลับวิชาอันประณีตหลายอย่าง แต่ส่วนใหญ่มี(@NameIsNovel)พื้นฐานมาจาก 'พระคัมภีร์แท้จริงแห่งการเวียนว่า(@NameIsNovel)ยหกวิถี' ดังนั้นจึงมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อเซินลั่ว
ทว่า(@NameIsNovel)ในตอนท้ายของม้วนหยกสีเทา มี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเนตรที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel) 'เนตรภูตแห่งยมโลก' ถูกบันทึกไว้ มันสามารถเพิ่มความคมชัดในการมองเห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการมองทะลุภาพลวงตา
การมองทะลุภาพลวงตาเป็น(@NameIsNovel)เพียงความสามารถเดียวของเนตรภูตแห่งยมโลก ความสามารถที่(@NameIsNovel)ทรงพลังที่(@NameIsNovel)สุดของเคล็ดวิชาเนตรนี้คือการร่ายพลังเทวะที่(@NameIsNovel)น่าหลงใหล ทำให้ผู้ที่(@NameIsNovel)สบตาตกอยู่ในภาพลวงตาโดยไม่รู้ตัว
ทว่า(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเนตรนี้ยุ่งยากและ(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)จะบำเพ็ญเพียร
ประการแรก มันต้องการการเลี้ยงดูอสรพิษเหมยพันปี ป้อนโอสถล้ำค่าจำนวนมากให้มันเพื่อบำเพ็ญพลังมายาภายในร่างกายของมัน แล้วจึงกลืนดีงูเมื่อถึงเวลาที่(@NameIsNovel)เหมาะสมและ(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดลับวิชาเพื่อดูดซับพลังของดี
หลังจากนั้น ต้องเตรียมของเหลววิญญาณมายาชนิดหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)ประจำ หยดลงไปในดวงตา บำเพ็ญเพียรและ(@NameIsNovel)ขัดเกลามัน หลังจากยืนหยัดประมาณร้อยปี ก็จะสามารถเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาเนตรนี้ได้(@NameIsNovel)
"อสรพิษเหมยพันปี! มิน่าเล่าหลังจากที่(@NameIsNovel)ข้าสังหารอสรพิษเหมยแล้ว พวกจากนิกายบูชาบัวศักดิ์สิทธิ์ในเมืองไป๋ก็ตามหาข้าอย่างบ้าคลั่ง
กลายเป็น(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)อสรพิษพันปีนั้นถูกหลงถานเลี้ยงไว้เพื่อบำเพ็ญเพียร 'เนตรภูตแห่งยมโลก'" ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็เข้าใจ
การกินดีของอสรพิษเหมยพันปี เป็น(@NameIsNovel)อุบัติเหตุที่(@NameIsNovel)โชคดีซึ่งช่วยปรับปรุงการมองเห็นของเขา(@NameIsNovel)อย่างมาก
"น่าขำสิ้นดี! ในเมื่อหลงถานเป็น(@NameIsNovel)ผู้มอบดีของอสรพิษเหมยพันปีให้ข้าก่อน แล้วต่อมาก็ส่งวิธีการบำเพ็ญเพียรของ 'เนตรภูตแห่งยมโลก' มาให้
ช่วยให้ข้าทำเงื่อนไขเบื้องต้นส่วนใหญ่ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ" เซินลั่วดีใจในใจและ(@NameIsNovel)ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาเนตรนี้
ส่วนของเหลววิญญาณมายานั้น ก็มิได้(@NameIsNovel)ซับซ้อนในการเตรียม ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น วัตถุดิบส่วนใหญ่ก็ได้(@NameIsNovel)ถูกรวบรวมไว้ในแหวนเก็บของของหลงถานแล้ว ที่(@NameIsNovel)เหลือสามารถรวบรวมได้(@NameIsNovel)ด้วยความพยายามเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)เก็บม้วนหยกสีเทาและ(@NameIsNovel)ตรวจสอบของที่(@NameIsNovel)เหลือต่อไป
จากขวดโอสถสองขวด ขวดหนึ่งบรรจุโอสถรักษาสองสามเม็ด เป็น(@NameIsNovel)ของชั้นดี แต่เทียบมิได้(@NameIsNovel)กับโอสถฟื้นฟูรักษาบาดแผล
ขวดโอสถอีกขวดหนึ่งบรรจุโอสถทองคำเม็ดหนึ่ง ลวดลายดอกบัวปรากฏขึ้นบนนั้น เปล่งแสงพุทธสีทอง เหมือนกับ "พระธาตุแสงพุทธ" ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับในแดนฝันทุกประการ
ทว่า(@NameIsNovel)โอสถเม็ดนี้เพียงแค่คล้ายกับพระธาตุแสงพุทธ ในรูปลักษณ์และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เสน่ห์แห่งเทวะของแสงพุทธที่(@NameIsNovel)ส่องสว่า(@NameIsNovel)งไปทั่วสากล มันน่าจะเป็น(@NameIsNovel)ของเลียนแบบ
แม้จะเป็น(@NameIsNovel)พระธาตุแสงพุทธของเลียนแบบ โอสถเม็ดนี้ก็ยังคงล้ำค่า เซินลั่วเก็บมันไว้อย่างทะนุถนอมและ(@NameIsNovel)เก็บไว้อย่างระมัดระวัง มันอาจจะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์ในสักวันหนึ่ง
ส่วนยันต์สามแผ่นสุดท้ายนั้น เป็น(@NameIsNovel)ยันต์ธาตุไฟสามแผ่น เขา(@NameIsNovel)มิรู้จักว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)ยันต์อะไร แต่เมื่อพิจารณาจากความผันผวนของปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)มันเปล่งออกมา พวกมันน่าจะเป็น(@NameIsNovel)อักขระระดับสูง
เซินลั่วรวบรวมของทั้งหมดนี้และ(@NameIsNovel)นั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากไป มาถึงตลาดเมืองเฉิงอันอย่างรวดเร็ว
บัดนี้เซินลั่วมั่งคั่งกว่า(@NameIsNovel)ครั้งไหนๆ จึงไม่ลังเลที่(@NameIsNovel)จะทุ่มทรัพย์อย่างฟุ่มเฟือยในตลาด หาซื้อวัตถุดิบสำหรับ ยันต์ล่องหน และ(@NameIsNovel) ของเหลววิญญาณมายา จนครบถ้วน
ระหว่า(@NameIsNovel)งนั้นยังสืบถามถึงส่วนประกอบของ ยันต์อัสนีเรียกปฐพี ทว่า(@NameIsNovel)กลับได้(@NameIsNovel)มาเพียงวัตถุดิบทั่วไปเท่านั้น — ยันต์ระดับกึ่งเซียนเช่นนี้มี(@NameIsNovel)ส่วนผสมหลักอันล้ำค่า ยากจะพบในตลาดมนุษย์
ภารกิจจัดหาสมบัติสำเร็จลงในที่(@NameIsNovel)สุด เซินลั่วจึงกลับสู่จวนแม่ทัพ ปิดประตูแยกตัวจากโลกภายนอก เตรียมเข้าสู่ภาวะสงัดเพื่อปรุงวัตถุและ(@NameIsNovel)ขัดเกลาวิชาอย่างเงียบงัน
ในพริบตา ปีหนึ่งก็ผ่านไป
ที่(@NameIsNovel)ปลายสุดทางใต้ของชมพูทวีป บนแนวชายฝั่งที่(@NameIsNovel)แผ่กว้างออกไปคือเมืองชายฝั่งที่(@NameIsNovel)สง่างามพอสมควรชื่อเมืองเขี้ยวสมุทร
เมืองนี้สร้างขึ้นบนขอบหน้าผาที่(@NameIsNovel)ถูกการกัดเซาะของก้นทะเลแกะสลักขึ้นมา นอกเมืองคือท่าเรือน้ำลึกที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดบนแนวชายฝั่งหลายร้อยลี้
ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ช่วงเช้าตรู่หรือช่วงเย็น ท่านจะพบเรือหาปลาเกือบร้อยลำเข้าและ(@NameIsNovel)ออกจากท่าเรือ ให้บรรยากาศที่(@NameIsNovel)คึกคักอย่างไม่ธรรมดา
นอกท่าเรือ เหนือหน้าผาชายฝั่ง มี(@NameIsNovel)รั้วหินยาวหลายร้อยฉื่อสร้างขึ้น กั้นหน้าผาไว้ ทำให้ริมหน้าผาเป็น(@NameIsNovel)จุดชมวิวที่(@NameIsNovel)ยอดเยี่ยม
เมื่อยืนอยู่ริมทะเล ท่านจะเห็นภาพที่(@NameIsNovel)คึกคักของเรือในบริเวณใกล้เคียงเข้าและ(@NameIsNovel)ออก และ(@NameIsNovel)เมื่อมองไปยังที่(@NameIsNovel)ไกลๆ ท่านจะสามารถชื่นชมทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของทะเลเปิดได้(@NameIsNovel)
ดังนั้น ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ มี(@NameIsNovel)ชาวบ้านและ(@NameIsNovel)นักท่องเที่(@NameIsNovel)ยวจำนวนมากที่(@NameIsNovel)มาจากแดนไกลมาอยู่รอบๆ ชายฝั่ง
ชาวประมงท้องถิ่นจึงเริ่มทำธุรกิจที่(@NameIsNovel)ขอบหน้าผา ตั้งแผงลอยเล็กๆ ข้างรั้ว จัดแสดงเปลือกหอยและ(@NameIsNovel)หอยสังข์หลากสีสันและ(@NameIsNovel)รูปทรงที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ทุกชนิด
ยังมี(@NameIsNovel)บางคนที่(@NameIsNovel)ใช้กล่องไม้ที่(@NameIsNovel)ประณีตเพื่อใส่ไข่มุกและ(@NameIsNovel)ปะการังแดงที่(@NameIsNovel)เก็บเกี่ยวมาจากทะเล ขายให้กับนักท่องเที่(@NameIsNovel)ยว
บนหน้าผาริมทะเล มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มผู้หนึ่งในอาภรณ์สีขาวยืนอยู่ท่ามกลางสายลมทะเล ผิวขาวผ่องราวหยก แววตาสงบนิ่งแต่เย็นชา
ชาวประมงผิวคล้ำผู้หนึ่งยกไข่มุกขนาดเท่าเมล็ดถั่วขึ้นเสนอด้วยท่าทางอ้อนวอน
“ท่านผู้มี(@NameIsNovel)บุญ เห็นทีจะไม่เสียหายนักหากซื้อไว้สักเม็ด...”
ชายในชุดขาวเพียงเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ แววรำคาญผุดวาบในดวงตา ก่อนเคลื่อนกายเบาๆ ร่างพลันไหวราวภูตผี — ในพริบตาเดียวก็หลุดพ้นจากมือที่(@NameIsNovel)กำลังเอื้อมมานั้น
เมื่อชาวประมงได้(@NameIsNovel)สติอีกครั้ง ริมทะเลกลับว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ชายในชุดขาวได้(@NameIsNovel)หายไปเนิ่นนาน เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดกระทบโขดหินเป็น(@NameIsNovel)จังหวะคล้ายหัวเราะเย้ยโชคชะตา
ชายหนุ่มรูปงามถอดจุกน้ำเต้าสุราที่(@NameIsNovel)เอว จิบเล็กน้อย เดินไปยังแผงลอย และ(@NameIsNovel)ตบชายในอาภรณ์สีเขียวที่(@NameIsNovel)กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นและ(@NameIsNovel)กำลังเลือกปิ่นปักผมอย่างระมัดระวังอย่างติดตลก
"เซินลั่ว เจ้าเป็น(@NameIsNovel)คนโสด เหตุใดเจ้าจึงยังคงเลือกเครื่องประดับของผู้หญิงเหล่านี้อยู่เสมอ"
คนที่(@NameIsNovel)กำลังพูดมิใช่ใครอื่นนอกจากไป๋เสี่ยวเถียน และ(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)นั่งยองๆ อยู่บนพื้นก็คือเซินลั่ว
ทั้งสองพำนักอยู่ในเมืองเขี้ยวสมุทรมาหลายวัน เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ผู้เสนอให้อยู่ต่ออีกระยะ โดยอ้างว่า(@NameIsNovel)อยากชมทิวทัศน์และ(@NameIsNovel)สำรวจรอบเมืองให้ถ้วนถี่
ในเมื่อ การประชุมผลซิ่งเซียน ยังเหลือเวลาอีกพอสมควร ไป๋เสี่ยวเถียนจึงไม่เร่งรัดนัก ยอมตกลงตามคำของสหาย
ทว่า(@NameIsNovel)มิคาดเลยว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วจะเกิดความสนใจในเครื่องประดับสตรีขึ้นมา
ปิ่นปักผมที่(@NameIsNovel)ดูไร้พิษภัยกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เฝ้าค้นหาอยู่หลายวันเต็ม พวกเขา(@NameIsNovel)เดินชมร้านค้าแทบทั่วทั้งเมือง แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)ปิ่นงามสักเพียงใด เซินลั่วก็ยังไม่เห็นชิ้นใดที่(@NameIsNovel)ถูกใจเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
ไป๋เสี่ยวเถียนมิได้(@NameIsNovel)สนใจของเหล่านี้และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มองหาสถานที่(@NameIsNovel)ดื่มสุราในเมือง โชคไม่ดีที่(@NameIsNovel)เมืองชายฝั่งส่วนใหญ่อาศัยการประมง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ครัวเรือนที่(@NameIsNovel)ทำการเกษตรปลูกธัญพืช
เนื่องจากวัตถุดิบที่(@NameIsNovel)จำกัด คุณภาพของการกลั่นสุราจึงมิได้(@NameIsNovel)ดีเท่ากับในพื้นที่(@NameIsNovel)ตอนใน
หลังจากอยู่มาสองสามวันและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)มันไม่น่าสนใจ ไป๋เสี่ยวเถียนก็เร่งเร้าให้เซินลั่วออกเดินทางและ(@NameIsNovel)มุ่งหน้าไปยังชายฝั่ง
แต่ใครจะคิดว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะยังคงต้องการจะหาปิ่นปักผมอันเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รัก ในหมู่แผงลอยเหล่านี้แม้จะมาถึงที่(@NameIsNovel)นี่แล้วก็ตาม
"ท่านลืมแล้วรึ? ข้ามี(@NameIsNovel)คู่หมั้นอยู่" เซินลั่วกล่าวโดยมิได้(@NameIsNovel)เงยหน้า
"มิต้องกังวล เมื่อเราอยู่บนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว ท่านก็จะสามารถพบนางได้(@NameIsNovel)" เซินลั่วหัวเราะเบาๆ
"ท่านหมายถึงญาติผู้น้องที่(@NameIsNovel)หมั้นหมายของท่าน นางอยู่บนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวรึ" ข่าวชิ้นนี้ทำให้ไป๋เสี่ยวเถียนประหลาดใจ
--------------