หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 796
ตอนที่ 796 : เฉลิมฉลองเทศกาล
ตอนที่ 796
"ในเมื่อแม่นางหลี่ยังคงรอคนอยู่ ก็มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรบกวนนาง ให้สหายอู๋นำทางไปเถิด อย่างไรเสียพวกเราก็จะอยู่ในสำนักของท่านสักพักหนึ่ง สามารถพบปะกันได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ" เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"อืม... เช่นนั้นก็ได้(@NameIsNovel)" หลี่ซูลังเลเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)พยักหน้า
หลังจากเอ่ยอำลา อู๋หมิงก็นำทางเซินลั่วกับสหายอีกผู้หนึ่งเข้าไปภายในกระท่อมมุงจาก
ภายในตกแต่งเรียบง่าย — มี(@NameIsNovel)เพียงโต๊ะแปดเซียนหนึ่งตัว ม้านั่งยาวสี่ตัว และ(@NameIsNovel)ชุดน้ำชาวางอยู่กลางห้อง กลิ่นชาอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
แต่เจ้าของบ้านกลับมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยเชิญให้นั่ง หากพาเดินตรงไปยังประตูหลังโดยไม่พูดสิ่งใด
ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวข้ามธรณีประตู แสงสว่า(@NameIsNovel)งจ้าก็พุ่งเข้าสู่สายตา — ท้องฟ้าเบื้องหน้าสว่า(@NameIsNovel)งไสวราวเปิดออกสู่โลกอีกใบ ไม่หลงเหลือเค้าเดิมของเกาะโดดเดี่ยวกลางทะเลสีครามที่(@NameIsNovel)เห็นจากภายนอกแม้แต่น้อย
นอกกระท่อมเป็น(@NameIsNovel)ลานหินสีขาวขนาดเกือบหนึ่งร้อยฉื่อ มี(@NameIsNovel)อาคารสร้างอยู่สองข้างทาง มันคึกคักไปด้วยผู้คนที่(@NameIsNovel)สวมเครื่องแต่งกายที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สัญลักษณ์ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเดินไปมา
ภูมิประเทศที่(@NameIsNovel)ลานกว้างนั้นค่อยๆ สูงขึ้น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ยอดเขา(@NameIsNovel)สูงเกือบหนึ่งร้อยฉื่อ มี(@NameIsNovel)เส้นทางภูเขา(@NameIsNovel)เกลียวถูกสร้างขึ้นตามสภาพภูมิประเทศ ทอดยาวไปยังยอดเขา(@NameIsNovel)
ครึ่งทางขึ้นภูเขา(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)หน้าผาที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างราบเรียบ มี(@NameIsNovel)ศิษย์ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวสองสามคนห้อยอยู่ พวกเขา(@NameIsNovel)ถือค้อนและ(@NameIsNovel)สิ่ว เคาะและ(@NameIsNovel)ตอกบนผนังภูเขา(@NameIsNovel) ดูเหมือนกำลังแกะสลักภาพจิตรกรรมฝาผนัง
เซินลั่วพิจารณาอย่างละเอียด จากรูปทรงที่(@NameIsNovel)แกะสลักไปแล้ว ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ภาพพระพุทธเจ้ากำลังเทศนา
"เหตุใดศิษย์ของผู่ถัวจึงมี(@NameIsNovel)การสอนเช่นนี้ด้วย" เขา(@NameIsNovel)มิอาจไม่ถาม
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น อู๋หมิงเพียงเหลือบมองหน้าผา พลางหัวเราะเยาะ
“คนพวกนี้รึ? ก็แค่คนรับใช้ที่(@NameIsNovel)ขึ้นมาทำงานบนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว จะนับเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ของเราที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร... พวกเขา(@NameIsNovel)ดีพอแล้วหรือ?”
“พระพุทธเจ้าตรัสว่า(@NameIsNovel) สรรพสิ่งล้วนเสมอภาค ในเมื่อท่านเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์แห่งธรรม จะกล่าวเช่นนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร”
ไป๋เสี่ยวเถียนขมวดคิ้วทันทีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยิน น้ำเสียงแผ่วแต่แน่วแน่
แม้มิได้(@NameIsNovel)ออกบวช เขา(@NameIsNovel)ยังยึดมั่นในหลักพุทธธรรม จึงอดรู้สึกขัดใจต่อถ้อยคำดูหมิ่นของอู๋หมิงไม่ได้(@NameIsNovel)
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ อู๋หมิงก็เยาะเย้ยและ(@NameIsNovel)ยังคงเงียบ
ไป๋เสี่ยวเถียนต้องการจะตอบ แต่เซินลั่วส่ายศีรษะให้ เขา(@NameIsNovel)จึงไม่พูดต่อ
ทั้งสองคนเดินตามอู๋หมิงไปรอบๆ ยอดเขา(@NameIsNovel)ของเกาะดาวและ(@NameIsNovel)มาถึงอีกด้านหนึ่งของเกาะ มองไปยังทะเลเบื้องหน้า
เราสามารถเห็นหมอกและ(@NameIsNovel)หมอกควันที่(@NameIsNovel)รกร้างบนทะเล พร้อมกับเค้าโครงเลือนรางของภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)เกาะที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)ในระยะไกล แต่ละแห่งอยู่ห่างไกลกันมาก
"นี่คือทะเลมายา พื้นผิวน้ำทะเลมี(@NameIsNovel)ม่านหมอกหลายชั้น พวกมันมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อันตราย เพียงแต่สามารถทำให้คนสูญเสียทิศทางได้(@NameIsNovel)
ดังนั้น ที่(@NameIsNovel)นี่จึงมิสามารถบินได้(@NameIsNovel)ตามอำเภอใจ มี(@NameIsNovel)เพียงเมื่อศิษย์ผู่ถัวของพวกเรานำทางท่านบนเรือเหยียบสมุทรเท่านั้นท่านจึงจะสามารถข้ามทะเลได้(@NameIsNovel)" อู๋หมิงกล่าว
"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ" เซินลั่วตอบ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ อู๋หมิงก็โบกมือ และ(@NameIsNovel)เรือเล็กสีดำยาวประมาณหกฉื่อก็ปรากฏขึ้นบนชายฝั่งเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) ด้านข้างของลำเรือแกะสลักลวดลายคล้ายคลื่นน้ำ ทำให้มันดูละเอียดอ่อนมาก
"ไปกันเถอะ" หลังจากอู๋หมิงพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็กระโดดขึ้นไปบนเรือก่อน
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนตามไปทันทีและ(@NameIsNovel)ยืนอยู่บนเรือเหยียบสมุทร
ด้วยมือข้างเดียว อู๋หมิงร่ายคาถา ชี้ไปที่(@NameIsNovel)เรือ และ(@NameIsNovel)กระแสปราณเต๋าก็ถูกส่งเข้าไปในนั้น
ลวดลายคลื่นทะเลบนเรือสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นทันที นำทางน้ำทะเลทั้งสองข้างไปยังด้านหลังโดยทันที และ(@NameIsNovel)ลำเรือก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย พาเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ไปยังทะเล
เรือเล็กมิได้(@NameIsNovel)เร็วหรือช้า และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้ามันก็ออกจากเกาะดาวและ(@NameIsNovel)เข้าสู่หมอกทะเล
หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วผืนทะเล เซินลั่วลองแผ่สัมผัสจิตเทวะออกไปดูเล็กน้อย ก็พบว่า(@NameIsNovel)สายหมอกเหล่านี้สามารถปิดกั้นสัมผัสจิตเทวะได้(@NameIsNovel)
เมื่อเข้าไปแล้ว ไม่เพียงแต่ทัศนวิสัยจะถูกบดบัง สัมผัสจิตเทวะก็จะถูกขัดขวาง ทำให้การระบุทิศทางเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ยากยิ่ง
"อย่าได้(@NameIsNovel)เสียเวลาพยายามเลย แม้แต่สัมผัสจิตเทวะของผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้ก็ยังมิอาจทะลวงผ่านม่านหมอกนี้ไปได้(@NameIsNovel) พวกท่าน... เลิกหวังได้(@NameIsNovel)เลย"
"นี่ก็เป็น(@NameIsNovel)กระบวนค่ายกลป้องกันของสำนักท่านเช่นกันรึ" เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูด เซินลั่วก็ถอนสัมผัสจิตเทวะและ(@NameIsNovel)กล่าว
"มิเชิง พื้นที่(@NameIsNovel)ทะเลแห่งนี้เคยเป็น(@NameIsNovel)สมรภูมิในสงครามเทพและ(@NameIsNovel)ปีศาจโบราณ มี(@NameIsNovel)แนวปะการังและ(@NameIsNovel)ร่องลึกมหาสมุทรซ่อนอยู่มากมายที่(@NameIsNovel)ก้นทะเล พื้นผิวน้ำทะเลมี(@NameIsNovel)ม่านหมอกปกคลุม ซึ่งมักจะทำให้เรือจมและ(@NameIsNovel)หายไปที่(@NameIsNovel)นี่
ภายหลัง พระโพธิสัตว์ได้(@NameIsNovel)ตั้งปณิธานและ(@NameIsNovel)ใช้พลังอันยิ่งใหญ่ของนางเพื่อย้ายภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวและ(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ย่อยสิบแปดลูก ภูเขา(@NameIsNovel)ถูกย้ายเข้ามาในทะเลเพื่อการจัดวางในปัจจุบัน
กระบวนค่ายกลที่(@NameIsNovel)เกิดจากภูเขา(@NameIsNovel)ย่อยสิบแปดลูกคือกระบวนค่ายกลป้องกัน" อู๋หมิงลดตัวลงอธิบายเพื่อตอบคำพูดของเขา(@NameIsNovel)
"ข้าเข้าใจแล้ว ด้วยภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเป็น(@NameIsNovel)หัวเรือ มันก็พอดีที่(@NameIsNovel)จะระงับพื้นที่(@NameIsNovel)ทะเลที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดนี้
หากมี(@NameIsNovel)เรือใดๆ ผ่านมา พวกมันจะถูกนำทางออกไปจากที่(@NameIsNovel)นี่โดยกระบวนค่ายกล ดังนั้นก็จะไม่มี(@NameIsNovel)โศกนาฏกรรมเรืออับปางอีกต่อไป" เซินลั่วพยักหน้าและ(@NameIsNovel)กล่าว
อู๋หมิงยังพูดไม่ทันจบ เรือเหยียบสมุทร เบื้องล่างก็พลันกระแทกเข้ากับแนวปะการังดัง “ดง!” ร่างของเขา(@NameIsNovel)ถูกเหวี่ยงไปข้างหน้า ก่อนตกหายวับลงสู่ทะเลตรงหน้าในพริบตาเดียว
เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนโซเซเล็กน้อย แต่ก็ทรงกายได้(@NameIsNovel)ทัน จึงมิได้(@NameIsNovel)พลัดตกตามไป
เมื่อกวาดตามองผิวน้ำอีกครั้ง กลับไม่เห็นเงาอู๋หมิงอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด — เงียบงันราวกับไม่เคยมี(@NameIsNovel)ผู้ใดอยู่บนเรือลำนี้มาก่อน
“ฮ่าๆ เซินลั่ว ท่านมี(@NameIsNovel)เรื่องหมางใจกับเด็กผู้นี้หรืออย่างไร?”
ไป๋เสี่ยวเถียนหัวเราะพลางส่ายหน้า “เพิ่งมาถึงก็ได้(@NameIsNovel)รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่เสียแล้ว!”
เซินลั่วถอนหายใจแผ่วเบา สีหน้ากึ่งขำกึ่งจนใจ “ข้าเพียงเคยมี(@NameIsNovel)ปากเสียงเล็กน้อยกับมันก่อนหน้านี้ ไม่คาดว่า(@NameIsNovel)จะยังแค้นฝังใจถึงเพียงนี้...”
“แล้วทีนี้จะทำอย่างไรดีเล่า?” ไป๋เสี่ยวเถียนกางมือออก มองไปทั่วทะเลโล่ง “เจ้าคนชั่วดันทิ้งพวกเราไว้กลางมหาสมุทรเสียได้(@NameIsNovel)!”
"เครื่องรางรูปปลาของท่านยังสามารถใช้ได้(@NameIsNovel)รึไม่" เซินลั่วถาม
"สิ่งนี้ชี้ไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว มันใช้ได้(@NameIsNovel)ผลข้างนอก แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ข้างในแล้ว มันไร้ประโยชน์" ไป๋เสี่ยวเถียนยกข้อมือขึ้นและ(@NameIsNovel)หัวเราะ
"เช่นนั้นพวกเราก็หมดหนทางแล้ว เราจะต้องพึ่งพาตนเอง แต่หมอกนี้แปลกประหลาดจริงๆ
“ดูท่าคำของอู๋หมิงก่อนหน้านี้คงมิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เท็จเสียทั้งหมด... เราควรระมัดระวัง อย่าบินอย่างบุ่มบ่ามจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วเอ่ยพลางกวาดตามองรอบทะเลกว้างสุดสายตา ไม่เห็นเงาผู้ใดแม้แต่คนเดียว
“แน่นอน” ไป๋เสี่ยวเถียนพยักหน้ารับ สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น
เซินลั่วหรี่ตาลง ชี้นิ้วไปยังอากาศว่า(@NameIsNovel)งเบื้องหน้า พร้อมส่งปราณเต๋าไหลเข้าสู่เรือเหยียบสมุทรเบื้องล่าง ทันใดนั้นตราบนเรือก็เรืองแสงขึ้นเล็กน้อย ลำเรือสั่นสะเทือนเบาๆ แต่กลับไม่ขยับไปข้างหน้า
เขา(@NameIsNovel)ลังเลชั่วขณะ ก่อนจะเร่งปราณเต๋าให้พลุ่งพล่านรุนแรงขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า
แสงที่(@NameIsNovel)ตราสลักบนเรือพลันเปล่งประกายเจิดจ้า — ลำเรือกระตุกพรวดพุ่งทะยานข้ามแนวปะการังเบื้องหน้า มุ่งตรงสู่ทะเลลึกเบื้องล่างราวลูกศรเงินพุ่งทะลวงน้ำ
แรงสะท้อนมหาศาลทำให้ทั้งเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนโซเซแทบตกทะเล โชคดีที่(@NameIsNovel)ในขณะคับขัน เซินลั่วโคจร เคล็ดวิชาน้ำ เรียกคลื่นทะเลมารองรับ พลังสายน้ำแผ่ซ่านรอบลำเรือ ก่อนจะประคองมันให้ลอยนิ่งและ(@NameIsNovel)ร่อนลงอย่างปลอดภัยในที่(@NameIsNovel)สุด
--------------