หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 881
ตอนที่ 881 : ถูกผลักดันจนคลุ้มคลั่ง
ตอนที่ 881
เว่ยชิงแข็งทื่อ มองลงไปยังช่องท้องส่วนล่างของตนเพื่อเห็นกระบี่กระดูกขาวเล่มหนึ่งเสียบเข้าไปอย่างลึกซึ้ง มือที่(@NameIsNovel)จับด้ามดาบยาวนั้นเป็น(@NameIsNovel)ของจินหลิน
โลหิตพุ่งออกมาจากปากของเขา(@NameIsNovel) จ้องมองดาบยาวที่(@NameIsNovel)แทงเข้าไปในช่องท้องของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
จินหลินจ้องตอบอย่างใจเย็น แต่ไม่มี(@NameIsNovel)ร่องรอยแห่งความอ่อนโยนในสีหน้าของนางอีกต่อไป ดวงตาของนางเย็นเยียบอย่างยิ่ง ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนที่(@NameIsNovel)อยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)นั้นตกตะลึง ไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เห็นจากจินหลินได้(@NameIsNovel)
จินหลินสะบัดข้อมือ ดึงดาบยาวออกมาอย่างรวดเร็ว น้ำพุโลหิตพุ่งออกมาจากท้องของเว่ยชิง สาดกระเซ็นไปข้างหน้าหลายจั้ง
“อา ถุย หลังจากแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)สง่างามและ(@NameIsNovel)ดีงามมานานหลายปี มันทำให้ข้าอยากจะอาเจียน และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดวันนี้มันก็สิ้นสุดลง!” จินหลินสะบัดโลหิตสดๆ ออกจากดาบ กล่าวด้วยความอดทนอย่างยิ่ง
เสียงของนางยังคงเหมือนเดิม แต่สีหน้าและ(@NameIsNovel)วิธีการพูดของนางได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
“เป็น(@NameIsNovel)การตัดสินใจของเจ้าเองที่(@NameIsNovel)จะอยู่ที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว หากจะมี(@NameIsNovel)ใครต้องโทษสำหรับโชคร้ายของเจ้า ก็คือตัวเจ้าเอง” อสูรวายุกล่าวพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างชั่วร้าย
การสนทนาของทั้งสอง ราวกับไม่มี(@NameIsNovel)ใครอื่นอยู่ด้วย ทำให้ทุกคนตะลึงงัน ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สายตาของเซินลั่วกะพริบ และ(@NameIsNovel)ก็นำกิ่งหยางหลิวกลับเข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ในทันทีและ(@NameIsNovel)ลอยถอยหลังกลับไปที่(@NameIsNovel)แท่นบูชา เขา(@NameIsNovel)นั่งลงไขว่ห้างภายในค่ายกลสีคราม
สถานการณ์แปลกประหลาดเกินไป แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)อสูรวายุ จินหลิน และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ กำลังทำอะไรอยู่ แต่ก็รู้สึกปลอดภัยอยู่บ้างเมื่อกลับมาที่(@NameIsNovel)แท่นบูชาเท่านั้น
เซียนชิงเหลียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ตกใจเกินไปกับสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นเบื้องล่างจนไม่ได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับเซินลั่ว
เว่ยชิงถูกแทงที่(@NameIsNovel)จุดตันเถียนและ(@NameIsNovel)บาดเจ็บสาหัส แทบจะไม่สามารถยืนได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)โซซัดโซเซสองสามก้าวก่อนจะล้มลงกับพื้น
“เจ้าไม่ใช่จินหลิน เหตุใดข้าจึงพบไข่มุกคงรูปของข้าในตัวเจ้า เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใครกันแน่” เว่ยชิงไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายของตน จับจ้องสายตาไปที่(@NameIsNovel)จินหลินอย่างเอาเป็น(@NameIsNovel)เอาตายขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เรียกร้องที่(@NameIsNovel)จะรู้
“ข้ารึ ข้าคือจินหลิน เจ้าไม่เชื่อรึ งั้นให้ข้าเล่าเรื่องบางอย่างที่(@NameIsNovel)เรารู้กันเพียงสองคนให้ฟัง ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เราพบกันคือที่(@NameIsNovel)มุมตะวันตกเฉียงเหนือของสระบัวทอง
วันนั้นเจ้าสวมเสื้อคลุมยาวสีครามลายดอกไม้กระจายและ(@NameIsNovel)ถวายผลไป๋หลินเป็น(@NameIsNovel)เครื่องบูชา สวดอ้อนวอนต่อพระโพธิสัตว์
ครั้งที่(@NameIsNovel)สองที่(@NameIsNovel)เราพบกัน เจ้ามอบหยกผลึกให้ข้าชิ้นหนึ่ง ครั้งที่(@NameIsNovel)สาม เจ้าซื้อซาลาเปาธรรมดาๆ ให้ข้าสามลูก...” จินหลินหัวเราะคิกคัก นับแต่ละเหตุการณ์ด้วยนิ้วของนาง
ในตอนแรก เว่ยชิงจ้องแน่วนิ่งไปยังจินหลิน แต่ยิ่งฟังมากเท่าใด หัวใจก็ยิ่งสั่นระรัว สีหน้าฉายแววสับสน สายตาเริ่มเลื่อนลอยว่า(@NameIsNovel)งเปล่าทีละน้อย
หลายสิ่งที่(@NameIsNovel)จินหลินกล่าวถึงล้วนเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้จักกันเพียงสองคนเท่านั้น การลักลอบเรียนเป็น(@NameIsNovel)ข้อห้ามที่(@NameIsNovel)ยิ่งใหญ่ที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว
การพบกันทุกครั้งของพวกเขา(@NameIsNovel)จัดขึ้นในที่(@NameIsNovel)ลับ เป็น(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่งที่(@NameIsNovel)ใครบางคนจะรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์หนึ่งหรือสองครั้ง แต่สตรีนางนี้เบื้องหน้ารู้มากเกินไป ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“เจ้ารู้ทั้งหมดนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร เจ้าคือจินหลินจริงๆ รึ แต่เจ้าจะ...เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เว่ยชิงตะโกนอย่างแหบแห้ง เกือบจะดูเหมือนคนบ้า
“เจ้าโง่ เรื่องง่ายๆ แค่นี้เจ้าไม่เข้าใจรึ จินหลินในใจของเจ้าไม่เคยมี(@NameIsNovel)อยู่จริง มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงการปลอมตัวของข้าทั้งหมด! แสร้งทำมานานหลายสิบปี ช่างเป็น(@NameIsNovel)งานที่(@NameIsNovel)น่าเบื่อหน่ายเสียจริง” จินหลินยกมือขึ้นลูบไหล่ แสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)เหนื่อยอ่อน
“ปลอมตัว...” เว่ยชิงจ้องมองจินหลินอย่างว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
“จินหลิน เจ้าไม่หน้าซื่อใจคดไปหน่อยหรือ ปีนั้น เจ้ากับนักพรตหญิงชิงเยว่และ(@NameIsNovel)นักพรตหวงถง ได้(@NameIsNovel)ร่วมกันวางตราเงาแยกวิญญาณไว้ในร่างชายหนุ่มผู้นี้กับบิดาเขา(@NameIsNovel)
ข้อตกลงในตอนนั้น คือจะช่วยบ่มเพาะทั้งคู่ให้เติบโต และ(@NameIsNovel)ผู้ใดเผชิญเคราะห์กรรมก่อน ก็จะได้(@NameIsNovel)ใช้ร่างพวกเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สื่อแทน”
เจ้าแก่นั่นน่าผิดหวัง ทนตราเงาแยกวิญญาณไม่ไหว ตายเร็ว และ(@NameIsNovel)เจ้าก็ทรยศต่อคำสัญญาของเจ้า
เจ้าแกล้งตายก่อนเพื่อวางแผนต่อต้านนักพรตหญิงชิงเยว่แล้วก็เตะท่านนักพรตหวงถงออกจากเส้นทาง เก็บชายหนุ่มผู้นี้ไว้ในกำมือของเจ้า
บัดนี้ เคราะห์กรรมสวรรค์ของเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็เกือบจะพร้อมแล้ว เจ้าคงจะพอใจกับตัวเองมากสินะ ที่(@NameIsNovel)แสดงละครเช่นนี้ให้ทุกคนได้(@NameIsNovel)เห็น” อสูรวายุกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เหอะๆ อสูรวายุสมกับเป็น(@NameIsNovel)อสูรวายุ มองทะลุทุกสิ่งได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว” จินหลินหัวเราะอย่างสุดเสียง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ทุกคนรอบตัวพวกเขา(@NameIsNovel)ก็แลกเปลี่ยนสายตากันอีกครั้ง
ดวงตาของเซินลั่วกะพริบไหว เมื่อครู่หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินเว่ยชิงเล่าเรื่องราวในอดีต ก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความไม่สอดคล้องกันหลายอย่าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปฏิกิริยาที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดของจินหลินในหลายๆ ครั้ง ที่(@NameIsNovel)แท้เรื่องราวก็เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้เอง เขา(@NameIsNovel)มองไปที่(@NameIsNovel)เว่ยชิง พร้อมกับประกายแห่งความสงสารวาบผ่านดวงตา
สำหรับจินหลิน เว่ยชิงทรยศต่อสำนักของตนถึงสองครั้ง ใช้ทั้งชีวิตเพื่อมุ่งมั่นล้างแค้น ทว่า(@NameIsNovel)ตั้งแต่ต้นจนจบ เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงแค่ถูกใช้ประโยชน์เท่านั้น
“ที่(@NameIsNovel)แท้เจ้าก็หลอกลวงข้ามาตลอด ความเพียรพยายามตลอดชีวิตของข้าก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องตลก...ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า...” เว่ยชิงหัวเราะอย่างน่าเศร้าขณะที่(@NameIsNovel)เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เสียงเต็มไปด้วยความอ้างว้าง
ทุกคนที่(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงหัวเราะที่(@NameIsNovel)น่าเศร้านี้ ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเปลี่ยนสีหน้า
หม่าซิ่วซิ่วก้มศีรษะเล็กน้อย แววตาแฝงร่องรอยแห่งการถอนหายใจ ส่วนอสูรวายุและ(@NameIsNovel)จินหลินยังคงนิ่ง สีหน้าไม่ไหวติง เฝ้าจ้องเว่ยชิงอย่างเงียบงัน
“อสูรวายุและ(@NameIsNovel)จินหลินล้วนเจ้าเล่ห์เกินคาด คงไม่ลงมือโดยไร้จุดหมาย หยวนชิว ท่านพอเดาได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)กำลังคิดสิ่งใด” เซินลั่วส่งเสียงถามผ่านจิตวิญญาณเทวะ
“ข้าก็ยังไม่แน่ใจ ดูท่าพวกเขา(@NameIsNovel)จะตั้งใจทำให้เว่ยชิงคลุ้มคลั่งเสียมากกว่า(@NameIsNovel)” หยวนชิวส่ายหน้า
“ทำให้คลุ้มคลั่งงั้นหรือ... หรือว่า(@NameIsNovel)พวกมันคิดจะ—” เซินลั่วสะท้านเฮือก รีบกระตุ้นเคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินขึ้นอีกครั้ง
เว่ยชิงหัวเราะเบาๆ อย่างเศร้าสร้อย ร่างค่อยๆ เอนล้มไปข้างหลัง ดวงตาไร้แววสิ้นเชิง ปราศจากลมหายใจ ราวถูกกลืนโดยห้วงแห่งความสิ้นหวังและ(@NameIsNovel)เสียใจ ปัญญาเทวะแตกสลายไปโดยสิ้นเชิง
ในขณะนั้น แสงโลหิตจากกระดูกเลือดบนหน้าผากของเขา(@NameIsNovel)ก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าและ(@NameIsNovel)แพร่กระจายไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกายอย่างรวดเร็ว
ในทันที ศีรษะทั้งหมดของเว่ยชิงก็กลายเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเลือด นำเสนอภาพที่(@NameIsNovel)น่าขนลุกเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ
ภายในจิตใจของเขา(@NameIsNovel) จิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)ซึ่งมี(@NameIsNovel)ร่างเป็น(@NameIsNovel)ร่างเล็กๆ ก็ถูกพันธนาการอีกครั้งด้วยไหมโลหิตจำนวนมาก และ(@NameIsNovel)เงาสีโลหิตนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เกาะติดอยู่กับจิตวิญญาณเทวะของเว่ยชิงและ(@NameIsNovel)บุกรุกเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
ปัญญาเทวะของเว่ยชิงดูเหมือนจะพังทลายโดยสิ้นเชิง ไม่แสดงการต่อต้านใดๆ เลย โดยมี(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่ของจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)ถูกย้อมด้วยสีเลือดอย่างรวดเร็ว
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ เป้าหมายของพวกเขา(@NameIsNovel)คือสิ่งนี้มาโดยตลอด! สหายผู้บำเพ็ญ มาลงมือพร้อมกันเถิด
อสูรวายุและ(@NameIsNovel)จินหลินตั้งใจทำลายจิตวิญญาณของเว่ยชิง เปิดทางให้เผ่าปีศาจเข้ายึดครองจิตใจได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์!” สีหน้าของเซินลั่วซีดเผือด ยกระฆังทองคำม่วงขึ้นในทันที
อีกสี่คนที่(@NameIsNovel)เหลือเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำกล่าวนี้ ต่างเข้าใจสถานการณ์ทันที ร่างแต่ละคนเปล่งแสงเรืองรองขึ้นพร้อมกัน
แม้การลงมือจะรบกวนการทำงานของค่ายกล แต่ยามนี้เหตุการณ์คับขันเกินกว่า(@NameIsNovel)จะลังเลอีกต่อไป
ในขณะนี้ ค่ายกลสีทองบนศิลาจารึกของแท่นบูชาก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น และ(@NameIsNovel)เสียงของท่านอาจารย์กวนเยว่ ก็ดังก้องขึ้นในจิตใจของทุกคน สีหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นในทันที
และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ก็กระจายแสงรอบตัวออกไป จดจ่ออยู่กับการทำงานของค่ายกลใหญ่ปฐมธาตุทั้งห้า
เซินลั่วก็วางระฆังทองคำม่วงลงและ(@NameIsNovel)หลับตาเพื่อจดจ่อ
เบื้องล่างแท่นบูชา ใบหน้าของอสูรวายุเผยให้เห็นความยินดีอย่างยิ่ง ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พลิกฝ่ามือเพื่อหยิบขวดสีดำสนิทออกมาแล้วเหวี่ยงออกไป ขวดบินไปเหนือศีรษะของเว่ยชิงในทันที
โดยมี(@NameIsNovel)ปากขวดคว่ำลงในทันที ด้วยเสียง “ฟู่” ของเหลวสีดำสนิทสายหนึ่งก็สาดลงมา กลายเป็น(@NameIsNovel)เมฆฝนสีดำผืนใหญ่เมื่อต้องลม
แม้ว่า(@NameIsNovel)ฝนสีดำจะดูเหมือนจะครอบคลุมพื้นที่(@NameIsNovel)กว้าง แต่ก็ห่อหุ้มเพียงพื้นที่(@NameIsNovel)เล็กๆ รอบๆ เว่ยชิงเท่านั้น โดยมี(@NameIsNovel)หยาดฝนเกือบทั้งหมดตกลงบนร่างกายของเขา(@NameIsNovel)
ฝนสีดำบรรจุปรณปีศาจที่(@NameIsNovel)หนาแน่นอย่างไม่น่าเชื่อ และ(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)มันสัมผัสร่างกายของเว่ยชิง มันก็หลอมรวมเข้ากับเขา(@NameIsNovel)
----------