หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 941
ตอนที่ 941 : หลงใหลในภูตผี
ตอนที่ 941
ฝูงผึ้งพิษ ลายพยัคฆ์จำนวนมากถูกเผาปีกและ(@NameIsNovel)ร่วงหล่นลงสู่พื้น ทว่า(@NameIsNovel)ยังคงดิ้นรนที่(@NameIsNovel)จะพุ่งเข้าหาเซินลั่ว
“วัชรเกราะคุ้มกาย!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังสนั่นก็ดังมาจากบริเวณใกล้เคียง
เซินลั่วพลันรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ระลอกคลื่นสีทองเริ่มกระเพื่อมที่(@NameIsNovel)เท้า และ(@NameIsNovel)แสงสีทองขุ่นมัวก็ผุดขึ้นมาจากเบื้องล่าง รวมตัวกันและ(@NameIsNovel)แปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)โล่แสงรูประฆังทองคำขนาดใหญ่
มันขยายออกไปข้างนอก ผลักดันหมอกและ(@NameIsNovel)ผึ้งพิษทั้งหมดที่(@NameIsNovel)อยู่รอบตัวกลับไป
เซินลั่วเพ่งมองไปยังไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก และ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)กำลังประสานอินด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด รอบตัวเต็มไปด้วยความผันผวนของพลังปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)รุนแรง
“ตั้งแต่เมื่อใดที่(@NameIsNovel)วัชรเกราะคุ้มกายของท่านสามารถปกป้องคนสองคนได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วถามด้วยความประหลาดใจ
“หลังจากศึกในดินแดนตะวันตกครั้งล่าสุด ข้าได้(@NameIsNovel)รับความรู้แจ้งบางอย่างหลังจากกลับมา พลังเทวะนี้จึงได้(@NameIsNovel)พัฒนาขึ้น อย่าว่า(@NameIsNovel)แต่สองคนเลย ต่อให้มี(@NameIsNovel)มาอีกสองคน ข้าก็ยังสามารถคุ้มครองได้(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)พึงพอใจในตนเอง
เพิ่งจะพูดจบ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป พลังปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)กำลังปลดปล่อยออกมาก็ผันผวนอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)โล่แสงรูประฆังทองคำที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มตนและ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็เริ่มส่งเสียงหึ่งๆ และ(@NameIsNovel)สั่นไหว ดูเหมือนใกล้จะหายไปในไม่ช้า
“ดูท่านสิ อวดดีไปเสียเปล่า ตอนนี้…” เซินลั่วยังพูดไม่ทันจบ ก็พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)พลังปราณเต๋าของตนกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
รีบก้มหน้าลงและ(@NameIsNovel)เห็นแสงจางๆ ไหลไปตามเถาวัลย์สีเขียวดำที่(@NameIsNovel)พันรอบน่อง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)กำลังดูดซับพลังปราณเต๋าอยู่
เซินลั่วโบกมือ และ(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็กวาดกลับมาในทันที ฟันไปยังเถาวัลย์สีเขียวดำ
ในขณะที่(@NameIsNovel)แสงกระบี่กำลังจะฟาดลงมา ร่างของเซินลั่วก็พลันเอียงอย่างรุนแรง ถูกเถาวัลย์ดึงลงมาอย่างแรง และ(@NameIsNovel)ชนเข้ากับกระบี่บินของตนเองอย่างจัง
โชคดีที่(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เชื่อมโยงกับจิตใจของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เบี่ยงออกไป เฉียดแก้มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ตัวอ่อนกระบี่ซึ่งพุ่งขึ้นไปกลางอากาศและ(@NameIsNovel)ห่างจากเซินลั่วแล้ว ก็ฟันไปยังเถาวัลย์ที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลออกไป
เสียงแหลม “แคร้ง” ดังขึ้น
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งฟาดลงบนพื้น ตัดผ่านเถาวัลย์ส่วนหนึ่งที่(@NameIsNovel)ฝังลึกอยู่ใต้ดิน ทำให้ยางสีเขียวเข้มพุ่งออกมาจากเบื้องล่างในทันที ส่งเสียงฟู่ๆ และ(@NameIsNovel)ปล่อยควันสีขาวออกมา
ด้านนี้ แม้ว่า(@NameIsNovel)เถาวัลย์ที่(@NameIsNovel)พันรอบเซินลั่วจะหยุดดูดซับพลังปราณเต๋าแล้ว แต่ก็ยังไม่ปล่อย กลับกำลังดึงลงไปในพื้นอย่างแรง ดูเหมือนพยายามจะเชื่อมต่อตัวเองกลับไปยังปลายที่(@NameIsNovel)ถูกตัดขาด
เป็น(@NameIsNovel)ธรรมดาที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะไม่ยอมให้พวกมันเชื่อมต่อกันได้(@NameIsNovel) ร่างกายพลันดิ่งลงมา พลังปราณเต๋าพุ่งเข้าสู่ขา และ(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาเยื้องย่างจันทราอย่างแรง สลัดหลุดจากการเกาะกุมของเถาวัลย์
เถาวัลย์ส่วนที่(@NameIsNovel)ถูกตัดก็มุดลงไปในพื้นดินอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)น่าตกใจและ(@NameIsNovel)หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ผู้พิทักษ์วัชระ ร่างแท้ปราบอสูร” ไป๋เสี่ยวเถียนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว แสงสีทองรอบตัวก็จางหายไปอย่างเงียบงัน และ(@NameIsNovel)ผิวของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีดำสนิทในทันที
ผมยาวตั้งชัน กลิ่นอายเปลี่ยนไปอย่างมาก และ(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เคยหล่อเหลาก็กลายเป็น(@NameIsNovel)ดุร้ายและ(@NameIsNovel)น่าเกรงขาม กลายเป็น(@NameIsNovel)ภาพลักษณ์ของผู้พิทักษ์วัชระจากในวัด
เซินลั่วเหลือบมองและ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ร่างกายส่องประกายด้วยเงาโลหะ ไม่กลัวเหล็กในของผึ้งพิษที่(@NameIsNovel)แทงเข้ามาแม้แต่น้อย มี(@NameIsNovel)เพียงเสียง “ติ๊ง ติ๊ง ตัง ตัง” แต่กลับไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“ดูดซับพลังปราณเต๋าของข้างั้นรึ…”
ไป๋เสี่ยวเถียนคำราม ยกฝ่ามือขึ้นและ(@NameIsNovel)ชี้นิ้วเหมือนมี(@NameIsNovel)ด แทงลงไปในพื้นอย่างดุเดือด
เกือบจะในทันที ฝ่ามือก็แทงทะลุเถาวัลย์สีเขียวดำเบื้องล่าง และ(@NameIsNovel)ยางสีเขียวเข้มก็พุ่งออกมาจากภายใน เปื้อนเสื้อผ้าและ(@NameIsNovel)แขนของเขา(@NameIsNovel)
“ฟู่ ฟู่” ควันสีขาวลอยขึ้นมาเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มๆ ขณะที่(@NameIsNovel)เสื้อผ้าบนหน้าอกของไป๋เสี่ยวเถียนก็สึกกร่อนอย่างรวดเร็ว ชิ้นส่วนขนาดใหญ่หลุดลอกออกไป ทว่า(@NameIsNovel)บนแขนกลับไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงใดๆ
“ออกมา” ไป๋เสี่ยวเถียนตะโกนขึ้นทันทีหลังจากนั้น
ด้วยการกระชากแขนอย่างแรง ก็หันหลังไปยังทางเข้าหุบเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)เหวี่ยงบางสิ่งข้ามไหล่ด้วยพละกำลัง
“ตูม ตูม ตูม”
เสียงแผ่นดินแยกดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุดใกล้ๆ เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ส่งต่อไปยังส่วนลึกของหุบเขา(@NameIsNovel)อย่างต่อเนื่อง ร่างมหึมาถูกดึงออกมาจากหมอกหนาทึบ โค้งผ่านท้องฟ้า และ(@NameIsNovel)กระแทกอย่างรุนแรงไปยังทางเข้าหุบเขา(@NameIsNovel)
ขณะที่(@NameIsNovel)ร่างมหึมาดิ่งลงมาจากท้องฟ้า ลมกระโชกแรงที่(@NameIsNovel)มันนำมาก็คำราม ผลักดันหมอกหนาทึบในหุบเขา(@NameIsNovel)ให้ไปชิดกับผนังภูเขา(@NameIsNovel) สร้างสุญญากาศขึ้นในหุบเขา(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา
เซินลั่วเห็นในทันทีว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนดึงออกมาคือเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ประกอบขึ้นจากกิ่งก้านที่(@NameIsNovel)พันกันมากมาย โดยมี(@NameIsNovel)เถาวัลย์ที่(@NameIsNovel)ละเอียดและ(@NameIsNovel)ซับซ้อนของลำต้นหลักผูกกันเป็น(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดและ(@NameIsNovel)ดุร้าย
ที่(@NameIsNovel)มุมซ้ายบนของใบหน้านั้นมี(@NameIsNovel)รังผึ้งสีดำขนาดเท่าไห่น้ำแขวนอยู่ และ(@NameIsNovel)ทางด้านขวามี(@NameIsNovel)ดอกไม้สีสันสวยงามรูปทรงคล้ายดอกลำโพง แต่ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)หลายสิบเท่า
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือปีศาจบุปผาเถาวัลย์นี่เองที่(@NameIsNovel)ลอบโจมตีเรา” ไป๋เสี่ยวเถียนถ่มน้ำลายกล่าว
“ไม่ใช่พวกมันที่(@NameIsNovel)ลอบโจมตีเรา แต่เราต่างหากที่(@NameIsNovel)บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของพวกมัน เจ้าไม่เห็นรึ? หลินซินเยว่เล่นตลกกับเรา” เซินลั่วตอบกลับ
“แม่นางหลิน… จริงรึ? นางก็แค่พยายามจะชี้ทางให้เราอย่างมี(@NameIsNovel)น้ำใจ นางก็ไม่เคยมาที่(@NameIsNovel)นี่มาก่อนเหมือนกัน ข้าคิดว่า(@NameIsNovel)มันน่าจะเป็น(@NameIsNovel)เรื่องบังเอิญเสียมากกว่า(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่เชื่อ
“ไป๋เสี่ยวเถียน เจ้าถูกมนต์สะกดไปแล้วรึ?” เซินลั่วกล่าว พบว่า(@NameIsNovel)มันค่อนข้างจะไร้สาระ
คิดในใจ หรือว่า(@NameIsNovel)หลินซินเยว่จะใช้เคล็ดวิชาสะกดจิตบางอย่างกับไป๋เสี่ยวเถียน? มิฉะนั้น เหตุใดไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)ปกติแล้วจะสงบนิ่งจึงได้(@NameIsNovel)ทำตัวผิดปกติเช่นนี้ในวันนี้?
ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)คิดออก เสียงกระซิบที่(@NameIsNovel)คลุมเครือก็ดังมาจากข้างหลัง “ฆ่า ฆ่า… ฆ่า”
เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)มองไป แต่กลับเห็นว่า(@NameIsNovel)ปากของปีศาจบุปผาเถาวัลย์ไม่ได้(@NameIsNovel)ขยับ ทว่า(@NameIsNovel)เสียง… กลับมาจากดอกลำโพงยักษ์บนหัวของมันจริงๆ
เมื่อเสียงทุ้มนั้นเงียบลง ดอกลำโพงสีสันสวยงามก็พลันปิดกลีบ เปลี่ยนจากปากที่(@NameIsNovel)เปิดอ้าเป็น(@NameIsNovel)รูปร่างคล้ายท่อที่(@NameIsNovel)หดตัว
จากนั้น ด้วยเสียง “พุ่บ” ดอกลำโพงที่(@NameIsNovel)หดตัวก็พลันบานออกอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ผงสีขาวก็ถูกพ่นออกมาอย่างรุนแรงจากใจกลางดอกไม้ ตกลงมาราวกับการปะทุของภูเขา(@NameIsNovel)ไฟ
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายรีบถอยกลับและ(@NameIsNovel)ปิดลมหายใจอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน ก็ยกมือขึ้นกลางอากาศด้วยการกวาด ควบแน่นม่านน้ำสีฟ้าชั้นหนึ่งขึ้นในทันทีซึ่งก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)โล่ครึ่งวงกลมเหนือศีรษะ
ผงสีขาวตกลงมาอย่างเงียบงันบนม่านน้ำ หายไปราวกับฝุ่นในน้ำ
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วสงสัยเกี่ยวกับการกระทำที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะน่าเกรงขามแต่ไร้ผลของปีศาจบุปผาเถาวัลย์ ม่านน้ำสีฟ้าเบื้องบนก็เริ่มปรากฏรอยด่างสีม่วงแดงขึ้นอย่างไม่คาดคิด ราวกับมี(@NameIsNovel)สีย้อมถูกหยดลงไปในน้ำ
แต่แล้ว ฉากที่(@NameIsNovel)น่าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้น
รอยด่างสีที่(@NameIsNovel)แผ่ออกไปพลันก่อให้เกิดดอกลำโพงเล็กๆ ขึ้นมา ซึ่งจากนั้นก็มี(@NameIsNovel)เถาวัลย์บางๆ นับไม่ถ้วนยืดออกมา ปกคลุมแสงแดดเหนือศีรษะของเซินลั่วอย่างหนาแน่น
----------