หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 944
ตอนที่ 944 : หมู่บ้านธิดา (2)
ตอนที่ 944
ในขณะที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)หยวนชิวกำลังสับสนอย่างสิ้นเชิง ดอกไม้สีแดงยักษ์เบื้องหน้าก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นด้วยชั้นของแสงสีแดงเจิดจ้า ซึ่งแผ่ขึ้นมาจากตัวดอกไม้ราวกับชั้นของของเหลวเรืองแสง พวยพุ่งไปยังบริเวณโดยรอบ
ไม่ว่า(@NameIsNovel)มันจะผ่านไปที่(@NameIsNovel)ใด พื้นดินก็สั่นไหวและ(@NameIsNovel)ลวดลายมนตราทรงวงแหวนก็ผุดขึ้นจากพื้นดิน ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง และ(@NameIsNovel)ในชั่วขณะหนึ่ง ก็แผ่ออกไปไกลนับพันฉื่อแล้ว
เมื่อแสงสีแดงที่(@NameIsNovel)พร่างพรายวาบขึ้น เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็หลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทิวทัศน์รอบตัวก็เปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้ว
คิ้วของเซินลั่วขมวดเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)สายตากวาดไปรอบๆ และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)ดอกไม้สีแดงยักษ์ได้(@NameIsNovel)หายไปโดยสิ้นเชิง แต่ต้นไม้โบราณรอบตัวซึ่งปกคลุมด้วยเถาวัลย์กลับยิ่งเขียวชอุ่มขึ้น
และ(@NameIsNovel)ผ่านช่องว่า(@NameIsNovel)งของต้นไม้โบราณที่(@NameIsNovel)หนาทึบ เซินลั่วก็สามารถมองเห็นได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็วถึงหมู่บ้านบนภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ถูกปกคลุมด้วยควันจากการทำอาหารและ(@NameIsNovel)หมอกขาวซุกซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าเขา(@NameIsNovel)เบื้องหน้า
“เซินลั่ว ท่านทำได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” หลังจากจ้องมองอย่างว่า(@NameIsNovel)งเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เสี่ยวเถียนก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)ถาม
หยวนชิวก็มองมาด้วยใบหน้าที่(@NameIsNovel)งุนงงเช่นกัน
วิธีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเพิ่งจะปลดข้อห้ามบนดอกไม้ยักษ์นั้นเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่ใช่เคล็ดวิชาทำลายข้อห้ามใดๆ แต่กลับดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)รู้วิธีเปิดข้อห้ามนี้อยู่แล้ว แต่ถ้าหากรู้มาตลอด เหตุใดจึงไม่ทำเช่นนั้นตั้งแต่แรก?
“นี่… ข้าเคยอ่านหนังสือเบ็ดเตล็ดมาบ้างในวันปกติและ(@NameIsNovel)ลองใช้วิธีที่(@NameIsNovel)บันทึกไว้ในนั้นดู และ(@NameIsNovel)น่าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)มันได้(@NameIsNovel)ผล” เซินลั่วกล่าวพร้อมกับหัวเราะอย่างเขินอาย เล่นบทบาทสบายๆ
แน่นอนว่า(@NameIsNovel)ไม่สามารถบอกทั้งสองได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์เพื่อขอคำสอนจากสหายหยวนและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เรียนรู้วิธีนี้มา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะกลอกตา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่เชื่อ ขณะที่(@NameIsNovel)หยวนชิวก็หดคอและ(@NameIsNovel)หันหน้าไปด้านหนึ่งอย่างมี(@NameIsNovel)ไหวพริบ
“เอาล่ะ ไม่ต้องครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป หากไม่มี(@NameIsNovel)อะไรผิดพลาด หมู่บ้านตรงนั้นก็น่าจะเป็น(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดา” เซินลั่วกล่าว
“ลึกลับเหมือนเคย เอาเถอะ ไปกันเถอะ” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ไม่อยากจะอธิบาย ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ซักถามเรื่องนี้ต่อไป
จากนั้นทั้งสามก็เดินทางผ่านป่าละเมาะ และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็มาถึงหน้าหมู่บ้าน
เมื่อตรวจสอบใกล้ๆ เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านนั้นแท้จริงแล้วถูกห่อหุ้มด้วยโล่แสงค่ายกลกึ่งโปร่งใส ราวกับชามขนาดยักษ์ที่(@NameIsNovel)คว่ำลงบนป่าเขา(@NameIsNovel)
ภายในค่ายกล บ้านเรือนในหมู่บ้านโดยทั่วไปจะเตี้ย โดยหลังที่(@NameIsNovel)สูงที่(@NameIsNovel)สุดมี(@NameIsNovel)เพียงสองชั้น และ(@NameIsNovel)หลังคาทั้งหมดก็ปกคลุมด้วยสนามหญ้าสีเขียวหนาแน่น
ผนังบ้านส่วนใหญ่ก็ซุกซ่อนอยู่กับต้นไม้ดอกไม้นานาชนิด ดูงดงามและ(@NameIsNovel)เรียบง่าย
บ้านหลายหลังมี(@NameIsNovel)ปล่องไฟที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความสูงแตกต่างกันไป และ(@NameIsNovel)ในขณะนี้ ก็มี(@NameIsNovel)เส้นควันลอยขึ้นมาจากปล่องเหล่านั้น ดูสงบสุขและ(@NameIsNovel)เงียบสงบอย่างยิ่ง
“ค่ายกลเดียวไม่พอ ยังมี(@NameIsNovel)อีกชั้นหนึ่งรึ?” เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)กล่าว
“นายท่าน ค่ายกลนี้เชื่อมต่ออย่างใกล้ชิดกับหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)อาศัยอยู่ และ(@NameIsNovel)ไม่น่าจะมี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)พิษรุนแรง ให้ข้าลองใช้แมลงกู่กลืนหยวนอีกครั้ง” หยวนชิวอาสา
“ช่างเถอะ ในเมื่อเรามาถึงขนาดนี้แล้ว เราก็หาทางเข้าหลักและ(@NameIsNovel)ไปเยี่ยมเยียนกันดีกว่า(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว
เซินลั่วกำลังลังเลเมื่อพลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว: “เฮ้! โจรหน้าด้าน กล้าดียังไงมาที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดาของเรา?”
ทันทีที่(@NameIsNovel)เสียงสิ้นสุดลง สตรีในชุดสีดำรัดรูปก็พุ่งเข้ามาจากด้านหนึ่งของป่าเขา(@NameIsNovel)แล้ว
หญิงสาวผู้นี้มี(@NameIsNovel)ลักษณะบอบบางและ(@NameIsNovel)รูปร่างเพรียวบางอย่างยิ่ง ชุดสีดำขับเน้นส่วนโค้งที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์แบบของนางอย่างชัดเจน แม้ว่า(@NameIsNovel)โทนสีผิวโดยรวมจะคล้ำ ไม่ขาวและ(@NameIsNovel)ใสเหมือนสตรีทั่วไป
“อ๊ะ แม่นาง พวกเราไม่ใช่โจรประเภทใดๆ…” ไป๋เสี่ยวเถียนเริ่มอธิบายอย่างเร่งรีบเมื่อเห็นเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)พูดจบ สตรีผู้นั้นก็ได้(@NameIsNovel)หยิบธนูสั้นออกมาจากเอว ขึ้นสายด้วยลูกธนู และ(@NameIsNovel)ด้วยเสียง “ฟิ้ว” ก็ยิงตรงไปยังหน้าอก
ลูกธนูสั้นนั้นดุร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ ก้านของมันถูกห่อหุ้มด้วยชั้นของกระแสปราณสีเขียวที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)จางๆ ซึ่งฉีกผ่านห้วงสุญญตา เปล่งเสียงหวีดแหลมยาวขณะที่(@NameIsNovel)มันเข้าใกล้หน้าอกของไป๋เสี่ยวเถียนอย่างรวดเร็ว
“วัชรเกราะคุ้มกาย!” ไป๋เสี่ยวเถียนคำราม
ขณะที่(@NameIsNovel)ถอยหลังอย่างรุนแรง แสงสีทองก็ปะทุออกมาจากร่างกาย ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)ระฆังทองคำขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มไว้
เมื่อนั้นจึงได้(@NameIsNovel)สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)หัวลูกธนูไม่ได้(@NameIsNovel)ทำจากเหล็ก แต่ถูกผูกไว้ด้วยเขี้ยวสัตว์จากสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตบางชนิด ปลายของมันสั่นไหวด้วยประกายสีเขียวอ่อน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)บรรจุพิษร้ายแรงบางอย่างไว้
เสียงระฆัง “ดง” ดังขึ้น
ในที่(@NameIsNovel)สุดลูกธนูก็เร็วกว่า(@NameIsNovel) ไล่ตามไป๋เสี่ยวเถียนทันในชั่วพริบตา ทำให้ระฆังทองคำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ไป๋เสี่ยวเถียนครางออกมาอย่างอู้อี้ ส้นเท้ากระแทกลงบนพื้นอย่างแรง และ(@NameIsNovel)หลังจากรวบรวมพละกำลังครู่หนึ่ง ก็หยุดถอยหลัง
แต่กลับแอ่นอกและ(@NameIsNovel)พุ่งไปข้างหน้า ปลดปล่อยเสียงคำรามสิงโตพุทธะออกจากปาก
“โฮก…”
ด้วยเสียงคำรามนี้ แสงสีทองของระฆังที่(@NameIsNovel)ปกคลุมอยู่ก็พุ่งพล่าน ต้านทานลูกธนูในทันที และ(@NameIsNovel)จากนั้นด้วยเสียง “ปัง” มันก็ทำลายลูกธนูแตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ
ขณะที่(@NameIsNovel)ลูกธนูแตกสลาย แสงสีทองรอบตัวไป๋เสี่ยวเถียนก็ค่อยๆ จางหายไป
“เจ้าสตรี เหตุใดจึงไร้เหตุผลเช่นนี้ เหตุใดจึงโจมตีโดยไม่ฟังผู้อื่น?” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างโกรธเคืองอยู่บ้าง
“หึ! ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรจะคุยกับพวกเจ้าโจร รับไปอีกดอก” เด็กสาวก็ยังคงเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกครั้ง งอคันธนูและ(@NameIsNovel)เล็งไปที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน
ไม่เหมือนกับการยิงอย่างเร่งรีบครั้งก่อน ครั้งนี้เด็กสาวได้(@NameIsNovel)รวบรวมพละกำลังมานานพอสมควรแล้ว เบื้องหลังนาง เงาดอกไม้สีเขียวเข้มก็ปรากฏขึ้น
ตอนแรกบานออกใหญ่เท่าโม่หิน แต่ในไม่ช้าก็หดตัวลงเป็น(@NameIsNovel)ลำแสง รวมเข้ากับลูกธนู
ลูกธนูที่(@NameIsNovel)เคยดูธรรมดา เมื่อได้(@NameIsNovel)รับการไหลเข้าของเงาดอกไม้นี้ ก็เผยให้เห็นลวดลายมนตราสีเขียวเข้มชั้นหนึ่งบนก้านธนูในทันที ตามมาด้วยแสงสีเขียวที่(@NameIsNovel)ควบแน่นบนหัวลูกธนู ห่อหุ้มมันไว้อย่างสมบูรณ์
ปากของเด็กสาวกระตุกเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มเย็นชา แล้วจึงปล่อยสายธนูที่(@NameIsNovel)ง้างไว้
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าข้างกายเด็กสาวและ(@NameIsNovel)เอื้อมมือไปตบข้อมือที่(@NameIsNovel)ถือธนูของนาง มันคือเซินลั่ว
เด็กสาวรู้สึกเพียงแรงมหาศาลกระทบเข้าที่(@NameIsNovel)แขน และ(@NameIsNovel)แขนของนางซึ่งมั่นคงราวกับภูเขา(@NameIsNovel)ไท่ซานก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะสั่นสะท้าน ลูกธนูที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะปล่อยออกไปก็ถูกเบี่ยงเบนออกจากวิถีเดิม พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ไป๋เสี่ยวเถียนเห็นลูกธนูที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้ามาและ(@NameIsNovel)เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย หลบมันได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศและ(@NameIsNovel)ปักเข้ากับต้นไม้โบราณสูงตระหง่านที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างหลัง
ต้นไม้โบราณระเบิดออกตรงกลางทันทีหลังจากถูกปัก และ(@NameIsNovel)เสียง “ปัง” ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุดเมื่อต้นไม้สิบกว่า(@NameIsNovel)ต้น ซึ่งใหญ่พอให้คนหลายคนโอบได้(@NameIsNovel) ถูกลูกธนูแทงทะลุ
ในที่(@NameIsNovel)สุด ลูกธนูก็ปักเข้าไปในโขดหินที่(@NameIsNovel)โผล่พ้นดิน หัวลูกธนูและ(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งของก้านธนูจมลึกลงไปในนั้น
แต่แล้ว โขดหินทั้งก้อนก็ถูกแทรกซึมด้วยชั้นของกลิ่นอายสีเขียวเข้ม สึกกร่อนและ(@NameIsNovel)พังทลายลงอย่างรวดเร็วจนหมดสิ้น
เมื่อเห็นข้อมือของตนถูกเซินลั่วจับไว้ เด็กสาวก็ชักลูกธนูออกจากข้างหลังด้วยมืออีกข้างหนึ่งและ(@NameIsNovel)แทงไปยังดวงตาขวาของเขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วรู้ว่า(@NameIsNovel)ลูกธนูนั้นอาบยาพิษอย่างชัดเจนและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การไม่ฉลาดที่(@NameIsNovel)จะจับมันด้วยมือ จึงรีบสลาย “แสงจันทร์” ใต้เท้าและ(@NameIsNovel)ใช้ “เคล็ดวิชาเยื้องย่างจันทรา” เพื่อหลบหลีกออกไป
“แม่นาง พวกเราไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาร้ายจริงๆ โปรดหยุดก้าวร้าวเช่นนี้เถิด” เซินลั่วตะโกนเสียงดังหลังจากตั้งหลักได้(@NameIsNovel)
----------