หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 946
ตอนที่ 946 : สหายเก่าแก่ของตระกูล
ตอนที่ 946
“แม่นางหลิว ขอบคุณสำหรับความลำบากของท่าน” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลิวเฟยซวีอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกผิดและ(@NameIsNovel)โกรธแค้นขึ้นมาในใจเมื่อนึกถึงภาพที่(@NameIsNovel)เห็นคนผู้นั้นหนีบลิลี่เอ๋อร์ไว้ใต้ซี่โครงและ(@NameIsNovel)หนีไปในวันนั้น
“แม่นางหลิว ไม่ว่า(@NameIsNovel)ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ข้าไม่ใช่คนที่(@NameIsNovel)พาลี่หลีเอ๋อร์ไปจริงๆ แต่ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้า
ข้าก็จะไม่นิ่งดูดาย ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)เพื่อช่วยท่านตามหานาง” เซินลั่วกล่าวด้วยแววตาที่(@NameIsNovel)แน่วแน่
หลิวเฟยซวีเห็นความมุ่งมั่นบนใบหน้าก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
“ตามข้ามา” ครู่ต่อมา สีหน้าของนางก็กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)หันไปพูด
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายทั้งสองก็เดินตามไปยังส่วนกลางของหมู่บ้าน
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เซินลั่วพลันสังเกตเห็นสตรีในชุดยาวสีขาวยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่ง นางมี(@NameIsNovel)หูแหลมสองข้างบนศีรษะ
เป็น(@NameIsNovel)สมาชิกเผ่าปีศาจอย่างไม่ต้องสงสัย สตรีผู้นั้นกำลังพูดคุยกับเด็กสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งมี(@NameIsNovel)รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)กำลังสนุกกับการสนทนา
“แม่นางหลิว หมู่บ้านธิดาไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ไว้สำหรับรับเฉพาะสตรีเผ่ามนุษย์เท่านั้นรึ? เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)ปีศาจอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่?” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ หลิวเฟยซวีก็ตัวแข็งทื่อเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ได้(@NameIsNovel)ทำเป็น(@NameIsNovel)ข้อยกเว้นนำทางให้แล้ว ยังจะกล้าถามคำถามมากมายขนาดนี้อีกรึ?
อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมา นางก็อธิบายว่า(@NameIsNovel) “มี(@NameIsNovel)อะไรแปลกประหลาดนักรึ? หมู่บ้านธิดาอาจจะซ่อนเร้นอยู่ แต่ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ตัดขาดจากโลกภายนอก มิฉะนั้น โจรอย่างพวกเจ้าคงจะหาเราไม่เจอ”
“เอ่อ…” เซินลั่วค่อนข้างจะพูดไม่ออก
“แม้ว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดาจะไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอกมากนัก แต่เราก็มี(@NameIsNovel)สำนักที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)มิตร สตรีปีศาจที่(@NameIsNovel)ท่านเห็นคือศิษย์ของถ้ำใยแมงมุม สองตระกูลของเราเป็น(@NameIsNovel)พันธมิตรกันมาหลายชั่วอายุคน
และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ลับๆ กันอยู่” หลิวเฟยซวีกล่าวต่อ น้ำเสียงของนางอ่อนลงเล็กน้อยในครั้งนี้
เซินลั่วพยักหน้าเข้าใจ
“แม่นางหลิว ในหมู่บ้านของท่านมี(@NameIsNovel)เซียนที่(@NameIsNovel)สวมชุดสีเหลืองอ่อนหรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนพลันแทรกขึ้น
“เจ้าคนลามก เจ้าถามทำไม?” หลิวเฟยซวีจ้องมองไป๋เสี่ยวเถียนอย่างดุเดือดหลังจากได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้และ(@NameIsNovel)ตำหนิ
“เช่นนั้นก็มี(@NameIsNovel)คนหนึ่ง นางชื่อหลินซินเยว่ใช่หรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนยิ้มกว้างด้วยความยินดีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำตอบของนาง
หลิวเฟยซวีเหลือบมองอย่างเย็นชาและ(@NameIsNovel)ปฏิเสธที่(@NameIsNovel)จะพูดต่อ
กลุ่มคนเดินมาใกล้ใจกลางหมู่บ้านและ(@NameIsNovel)หยุดอยู่หน้าหอคอยสองชั้นข้างต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน
“พวกเจ้าจะพักอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ ในเมื่อท่านย่าบอกว่า(@NameIsNovel)การเคลื่อนไหวของพวกเจ้าไม่ถูกจำกัด นอกจากโถงประชุมทางตะวันออกของหมู่บ้าน
ลานฝึกฝน สวนโอสถหยกทางตะวันตกของหมู่บ้าน และ(@NameIsNovel)บริเวณใกล้ต้นบุปผาบรรพชนแล้ว พวกเจ้าก็มี(@NameIsNovel)อิสระที่(@NameIsNovel)จะไปที่(@NameIsNovel)อื่นได้(@NameIsNovel)” หลิวเฟยซวีมองดูทั้งสามคนและ(@NameIsNovel)กล่าว
“ตกลง” เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายตอบกลับพร้อมกัน
“นอกจากนี้ หากไม่จำเป็น(@NameIsNovel) อย่าได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปฏิสัมพันธ์กับคนของหมู่บ้านธิดา หากข้าพบว่า(@NameIsNovel)ใครในพวกเจ้ามี(@NameIsNovel)พฤติกรรมที่(@NameIsNovel)ไม่เหมาะสมหรือก้าวล่วง ข้าจะทำให้แน่ใจว่า(@NameIsNovel)พวกเจ้าไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ให้ฝังศพ” หลิวเฟยซวีเตือนด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)หนักแน่น
“ตกลง แม่นางหลิว วางใจเถิด” เซินลั่วกล่าวอย่างเขินอายอยู่บ้าง
ไม่ทันที่(@NameIsNovel)จะพูดจบ ดวงตาก็พลันหรี่ลงเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นสตรีในชุดสีเหลืองอ่อนถือตะกร้าไม้ไผ่และ(@NameIsNovel)เดินอย่างสง่างามอยู่ไม่ไกลตรงข้าม
“แม่นางหลิน…” ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะทันได้(@NameIsNovel)พูดอะไร ไป๋เสี่ยวเถียนก็พุ่งไปยังนางด้วยความเร็วของลูกธนูแล้ว
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)เข้าใกล้ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นระหว่า(@NameIsNovel)งพวกเขา(@NameIsNovel) เล็งธนูและ(@NameIsNovel)ลูกธนูตรงไปยังลำคอของไป๋เสี่ยวเถียน
“เจ้าคนลามก หยุดทำตัวอวดดีได้(@NameIsNovel)แล้ว!” หลิวเฟยซวีตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
“แม่นางซินเยว่…” สายตาของไป๋เสี่ยวเถียนพุ่งตรงผ่านนางไป โบกมือไปยังหลินซินเยว่ที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างหลังนาง
แน่นอนว่า(@NameIsNovel)หลินซินเยว่สังเกตเห็นสิ่งนี้ แต่ก็เข้าใกล้ด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)เมินเฉย ใบหน้าของนางไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
“เฟยซวี มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติรึ? เกิดอะไรขึ้น?” นางมาถึงข้างหลังหลิวเฟยซวีและ(@NameIsNovel)ตบไหล่ของนาง ส่งสัญญาณให้นางผ่อนคลาย
“พี่สาวซินเยว่ พวกเขา(@NameIsNovel)บอกว่า(@NameIsNovel)รู้จักท่านรึ?” หลิวเฟยซวีเก็บธนูและ(@NameIsNovel)ลูกธนูและ(@NameIsNovel)ถามด้วยความสงสัย
“เราเคยพบกันมาก่อน” หลินซินเยว่พยักหน้าและ(@NameIsNovel)ไม่ปฏิเสธ
“แม่นางหลิน เหตุใดท่านจึงหลอกลวงพวกเราให้เข้าไปในหุบเขา(@NameIsNovel)นั้น?” เซินลั่วก้าวไปข้างหน้าเพื่อถาม
“ท่านควรจะรู้แล้วว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านกำลังประสบปัญหาบางอย่างในช่วงนี้ เมื่อท่านซึ่งมี(@NameIsNovel)หน้าตาแปลกถิ่นมาถึงอย่างกะทันหัน สอบถามเกี่ยวกับหมู่บ้านธิดา ข้าจะไม่ระมัดระวังได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” หลินซินเยว่โต้แย้งโดยไม่มองตรงไปยังเซินลั่ว
“แม่นางพูดมี(@NameIsNovel)เหตุผล เป็น(@NameIsNovel)ความผิดพลาดของเราเอง” ไป๋เสี่ยวเถียนมองดูหลินซินเยว่ด้วยดวงตาที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ พบว่า(@NameIsNovel)ทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)นางพูดนั้นสมเหตุสมผล
“ถึงกระนั้น ก็ไม่ถูกต้องที่(@NameIsNovel)จะนำทางเราไปยังอาณาเขตของปีศาจบุปผาเถาวัลย์และ(@NameIsNovel)ผึ้งพิษโดยไม่มี(@NameIsNovel)การแยกแยะผิดชอบชั่วดี หากเราไม่มี(@NameIsNovel)ฝีมือเพียงพอ เราจะไม่ถูกท่านส่งไปตายเช่นนั้นรึ?” เซินลั่วจ้องมองและ(@NameIsNovel)พูดอย่างเย็นชา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ หลิวเฟยซวีก็ดูประหลาดใจเช่นกัน เหลือมองหลินซินเยว่โดยสัญชาตญาณ
แต่ในไม่ช้า นางก็พูดขึ้นมาอย่างปกป้อง “ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนออกมาได้(@NameIsNovel)โดยไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไร ก็อย่าได้(@NameIsNovel)ใส่ใจเรื่องนี้เลย หากพวกเจ้าไม่ได้(@NameIsNovel)มาที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดาของเรา เรื่องนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น ใช่หรือไม่?”
คำพูดของนางไร้สาระ และ(@NameIsNovel)แม้แต่ตัวหลิวเฟยซวีเองก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้างหลังจากพูดจบ ใบหน้าของนางก็แดงก่ำด้วยความอับอาย
เซินลั่วถอนหายใจในใจ รู้ว่า(@NameIsNovel)ไม่สามารถจะซักถามเรื่องนี้ต่อไปได้(@NameIsNovel) จึงไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก
“ขอเรียนถามว่า(@NameIsNovel)แม่นางหลินก็เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ของหมู่บ้านธิดาด้วยรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อเห็นเซินลั่วทิ้งเรื่องนั้นไป ก็ยิ้มกว้างและ(@NameIsNovel)ถามอีกครั้ง
“พี่สาวซินเยว่เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ของถ้ำใยแมงมุม เจ้าคนเจ้าชู้ ข้าขอแนะนำให้เจ้าเลิกคิดเรื่องไร้สาระเหล่านั้นเสีย มิฉะนั้นเจ้าจะต้องเจอกับเรื่องที่(@NameIsNovel)เกินกว่า(@NameIsNovel)จะรับมือได้(@NameIsNovel)”
หลิวเฟยซวีพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา คำพูดของนางแฝงไว้ด้วยคำเตือนอย่างชัดเจน
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)สตรีผู้นั้นมาจากถ้ำใยแมงมุมของเผ่าปีศาจ ดวงตาของเซินลั่วก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยความเข้าใจ
เคยได้(@NameIsNovel)ยินมาก่อนว่า(@NameIsNovel)สตรีแห่งถ้ำใยแมงมุมเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาลุ่มหลงที่(@NameIsNovel)สะกดวิญญาณ บางคนถึงกับสามารถนำพาผู้คนไปสู่การล่องหนได้(@NameIsNovel) ทำให้คนผู้นั้นไม่รู้ตัวถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของตนและ(@NameIsNovel)ยังคิดว่า(@NameIsNovel)ทุกอย่างมาจากใจของตนเอง
อย่างไรก็ตาม หากนางใช้มนต์เสน่ห์บางอย่างจริงๆ เหตุใดไป๋เสี่ยวเถียนจึงเป็น(@NameIsNovel)คนเดียวที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบ?
เซินลั่วมองดูไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหล และ(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความสงสัย
“ในเมื่อนางไม่ได้(@NameIsNovel)มาจากหมู่บ้านธิดา สิ่งที่(@NameIsNovel)พูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า(@NameIsNovel)ห้ามติดต่อก็ไม่นับแล้วสินะ” ไป๋เสี่ยวเถียนปรบมือและ(@NameIsNovel)หัวเราะ
“เจ้า…” หลิวเฟยซวีพูดไม่ออก
“เฟยซวี ไปกันเถอะ วันนี้ข้ารวบรวมสมุนไพรพิษมาได้(@NameIsNovel)ไม่น้อย และ(@NameIsNovel)ข้าหวังว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะช่วยข้าผสมพิษของพวกมัน” หลินซินเยว่ดึงแขนเสื้อของหลิวเฟยซวีและ(@NameIsNovel)กล่าว
“ได้(@NameIsNovel)สิ” หลิวเฟยซวีไม่ตระหนี่รอยยิ้มต่อนาง และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เดินคล้องแขนกันจากไป
อย่างไรก็ตาม หลังจากเดินไปได้(@NameIsNovel)ไม่ไกล นางก็หันกลับมาและ(@NameIsNovel)ทำท่าทางอย่างดุเดือดด้วยสองนิ้วไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายของเขา(@NameIsNovel) แล้วจึงชี้ไปที่(@NameIsNovel)ดวงตาของตนเอง เป็น(@NameIsNovel)คำเตือนที่(@NameIsNovel)ชัดเจนว่า(@NameIsNovel) “ข้ากำลังจับตาดูพวกเจ้าอยู่”
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหัวเราะเบาๆ
ทั้งสามผลักประตูและ(@NameIsNovel)เข้าไปในอาคารเล็กๆ พบห้องนั่งเล่นบนชั้นหนึ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โต๊ะไม้เล็กๆ และ(@NameIsNovel)เก้าอี้สี่ตัว และ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรฟุ่มเฟือยอื่นใด บันไดวนนำขึ้นไปสู่ชั้นสองซึ่งมี(@NameIsNovel)เพียงสองห้องเท่านั้น
นี่เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การจัดแจงโดยเจตนาของหลิวเฟยซวี ซึ่งเซินลั่วก็ค่อนข้างจะพูดไม่ออก และ(@NameIsNovel)จึงให้หยวนชิวกลับเข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ชั่วคราว
----------