ตอนที่ 963 : ความแค้น

แต่ในขณะนี้ แสงสีขาวก็พลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ เจิดจ้าดุจดวงตะวัน [Source: NameIsNovel]

หลังจากนั้น อัสนีบาตสีเงินขนาดมหึมาสามสาย หนาเท่าถังน้ำ ก็พุ่งออกมาจากแสงสีขาว ส่องสว่า(@NameIsNovel)งทั่วทั้งเกาะในทันใด และ(@NameIsNovel)ฟาดลงบนจุดเดียวกันของม่านแสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดงอย่างต่อเนื่อง

ตูม! ตูม! ตูม! [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เสียงระเบิดดังสนั่นสามครั้ง และ(@NameIsNovel)ม่านแสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงสามครั้ง

หลังจากสายฟ้าฟาดครั้งแรก จุดบนม่านแสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดงที่(@NameIsNovel)ถูกโจมตีก็สูญเสียความสว่า(@NameIsNovel)งไปส่วนใหญ่

หลังจากสายฟ้าฟาดครั้งที่(@NameIsNovel)สอง รอยแตกก็เริ่มปรากฏขึ้นบนม่านแสง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] หลังจากสายฟ้าฟาดครั้งที่(@NameIsNovel)สาม ม่านแสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็ไม่อาจทนทานได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป และ(@NameIsNovel)ถูกทะลวงผ่าน ทิ้งไว้ซึ่งรูขนาดใหญ่

สายฟ้าสีเงินสายที่(@NameIsNovel)สามซึ่งบัดนี้เหลือเพียงครึ่งหนึ่ง ก็พุ่งเข้าไปในม่านแสง ตามมาด้วยเสียงระเบิดอีกครั้งจากภายในค่ายกล ราวกับว่า(@NameIsNovel)สายฟ้าสีเงินได้(@NameIsNovel)ฟาดและ(@NameIsNovel)ทำลายสิ่งอื่นไปแล้ว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) รอยยิ้มบนใบหน้าของบุรุษร่างสูงแข็งค้างในทันที ถูกแทนที่(@NameIsNovel)ด้วยความตกใจและ(@NameIsNovel)โกรธเกรี้ยว พุ่งไปยังค่ายกลเวียนว่า(@NameIsNovel)ย หยิบธงขนาดใหญ่ออกมาซึ่งมี(@NameIsNovel)ลวดลายของมังกรสีดำและ(@NameIsNovel)แดง เหมือนกับในค่ายกล

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ร่ายอินด้วยมือทั้งสองข้าง ประสานคาถาอาคมใส่ธง และ(@NameIsNovel)ลำแสงโลหิตก็พุ่งออกมาจากยอดธง รวมเข้ากับค่ายกลเวทสีดำ

ความเร็วในการทำงานของค่ายกลเวทสีดำก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าในทันที และ(@NameIsNovel)ลวดลายปีศาจสีแดงเลือดขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นรอบๆ รูขนาดใหญ่บนม่านแสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดง คล้ายกับมังกรที่(@NameIsNovel)ขดตัวเป็น(@NameIsNovel)วงกลม

ลวดลายปีศาจสีแดงเลือดสั่นไหวอย่างรวดเร็ว เปล่งเสียงกรีดร้องที่(@NameIsNovel)แหลมคม และ(@NameIsNovel)รูขนาดใหญ่ตรงกลางของลวดลายก็เริ่มปิดลงอย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)มันจะปิดสนิท ลำแสงสามสายก็พุ่งออกมาจากมันและ(@NameIsNovel)ตกลงบนพื้นดินใกล้เคียง เผยให้เห็นร่างของพวกเขา(@NameIsNovel)

คนแรกคือท่านย่าซุน ถือสมุดหยกสีขาวที่(@NameIsNovel)แผ่รัศมี(@NameIsNovel)ออกมา จารึกด้วยอักขระเวทหนาทึบที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)กระบวนรบ และ(@NameIsNovel)ล้อมรอบด้วยประกายอัสนีสีเงิน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ของสิ่งนี้เพิ่งจะเรียกสายฟ้าสีเงินออกมา

ยันต์สีเขียวถูกติดไว้ที่(@NameIsNovel)บาดแผลบนหน้าอกของท่านย่าซุน หยุดเลือดได้(@NameIsNovel) แต่เนื้อรอบๆ กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)สีน้ำเงินเข้ม เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ถูกพิษจากการโจมตีครั้งก่อนของหลี่เจี้ยนเสวี่ย

ข้างๆ ท่านย่าซุนคือผู้อาวุโสผู่ ซึ่งในขณะนี้มือเปล่า กระจกดำโบราณที่(@NameIsNovel)เคยใช้ก่อนหน้านี้ไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่กับนาง และ(@NameIsNovel)ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)มันถูกทิ้งไว้ในค่ายกลเพื่อผนึกหลี่เจี้ยนเสวี่ยหรือไม่

สำหรับคนสุดท้าย ซึ่งยืนอยู่ห่างจากท่านย่าซุนและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสผู่เล็กน้อย คือลี่หลีเอ๋อร์

[Source: NameIsNovel] ภายในสระน้ำ เซินลั่วได้(@NameIsNovel)กลับคืนสู่ร่างมนุษย์และ(@NameIsNovel)หยิบกระบี่หักสังหารปีศาจออกมา ตั้งใจจะหยิบศาสตราเวทอื่นๆ ออกมา หลังจากเห็นสถานการณ์ข้างนอกผ่านแมลงกู่เนตรสอดแนม คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

“ลี่หลีเอ๋อร์รึ? พลังของนางอยู่ในระดับต่ำสุดในบรรดาคนของหมู่บ้านธิดา แล้วเหตุใดนางจึงเป็น(@NameIsNovel)คนออกมา?” เซินลั่วประหลาดใจ และ(@NameIsNovel)ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในใจ

อยากจะจับต้องบางสิ่งบางอย่าง แต่ความคิดนั้นก็พลันหายไป และ(@NameIsNovel)ไม่สามารถจะระลึกถึงมันได้(@NameIsNovel)ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะพยายามเพียงใด [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วรีบหยุดคิดถึงเรื่องนั้นและ(@NameIsNovel)หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา ซึ่งก็คือลูกปัดสีม่วงขนาดใหญ่ เปิดใช้งานด้วยคาถา

วงกลมแสงสีม่วงซ้อนกันปรากฏขึ้นบนลูกปัด และ(@NameIsNovel)เกราะปีศาจสีดำทมิฬก็บินออกมาจากภายใน เป็น(@NameIsNovel)เกราะชุดเดียวกับที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับมาจากเว่ยชิง

หลังจากได้(@NameIsNovel)รับการบ่มเพาะในลูกปัดสีม่วงขนาดใหญ่มาพักหนึ่ง รอยแตกบนเกราะก็ลดลงบ้าง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ในขณะที่(@NameIsNovel)กำลังจะสวมเกราะปีศาจ แสงสีทองก็พลันปรากฏขึ้นในสระน้ำข้างๆ และ(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งก็กระโดดออกมาจากมัน—เป็น(@NameIsNovel)ลี่หลีเอ๋อร์

เซินลั่วตกใจและ(@NameIsNovel)รีบขยับไปด้านข้างสองจั้ง

“เป็น(@NameIsNovel)เจ้า!” ลี่หลีเอ๋อร์ก็ประหลาดใจที่(@NameIsNovel)เห็นเซินลั่วอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นและ(@NameIsNovel)ถอยไปด้านข้างสองสามก้าวเช่นกัน

เซินลั่วสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)ตรวจสอบสถานการณ์ภายนอกผ่านแมลงกู่เนตรสอดแนม แน่นอนว่า(@NameIsNovel) ลี่หลีเอ๋อร์ไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ข้างนอกอีกต่อไป

“เจ้าคือเซินลั่วรึ? เจ้ามาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เมื่อเห็นใบหน้าของเซินลั่วชัดเจน ลี่หลีเอ๋อร์ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“คำถามนั้นข้าควรจะเป็น(@NameIsNovel)คนถามไม่ใช่รึ? เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่?” เซินลั่วถามอย่างเมินเฉย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

แม้จะถามเช่นนี้ แต่ก็เดาคำตอบได้(@NameIsNovel)แล้ว ลี่หลีเอ๋อร์ไม่สนใจสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)อันตรายของหมู่บ้านธิดาข้างนอกและ(@NameIsNovel)แอบเข้ามาในสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้อย่างกะทันหัน นางน่าจะมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อบัวเก้าพรหมอย่างมาก

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นสตรีผู้นี้ ความคิดที่(@NameIsNovel)เคยแวบขึ้นมาในใจก่อนหน้านี้ก็พลันกระจ่างขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ท่านไม่ใช่ลี่หลีเอ๋อร์จากหมู่บ้านธิดา แต่เป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ลักพาตัวนางไปใช่หรือไม่? ท่านเป็น(@NameIsNovel)ใครกันแน่ และ(@NameIsNovel)เหตุใดจึงใส่ร้ายข้า?” เซินลั่วพินิจดูลี่หลีเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)ถามอย่างเย็นชา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ด้วยความกังวลเกี่ยวกับผู้คนข้างนอก จึงรักษาเสียงของตนให้ต่ำมาก

“เหะๆ สหายเซินช่างหลักแหลมยิ่งนัก มองทะลุตัวตนของข้าได้(@NameIsNovel)ในทันที

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อย่างไรก็ตาม ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน จะเป็น(@NameIsNovel)การดีที่(@NameIsNovel)สุดหากสหายเซินงดเว้นจากการกระทำที่(@NameIsNovel)บุ่มบ่าม มิฉะนั้น เราทั้งสองก็จะโชคร้าย” ลี่หลีเอ๋อร์กล่าวพร้อมกับเลิกคิ้ว ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

จิตสังหารวาบขึ้นในใจของเซินลั่ว แต่ก็ฝืนระงับความอยากที่(@NameIsNovel)จะลงมือไว้อย่างแรง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ดังที่(@NameIsNovel)ลี่หลีเอ๋อร์ได้(@NameIsNovel)กล่าวไว้ หากทั้งสองต้องต่อสู้กันที่(@NameIsNovel)นี่ และ(@NameIsNovel)คนเหล่านั้นข้างนอกค้นพบพวกเขา(@NameIsNovel) สถานการณ์ก็จะเลวร้ายลงสิบเท่า [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทั้งสองยืนตรงข้ามกัน นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

[Source: NameIsNovel] ทันใดนั้น เซินลั่วก็แค่นเสียงเย็นชา และ(@NameIsNovel)แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากมือ กระบี่หักสังหารปีศาจเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อและ(@NameIsNovel)ฟาดเข้าใส่ห้วงสุญญตาในบริเวณใกล้เคียง

ทันใดนั้น แสงวิญญาณก็วาบขึ้น และ(@NameIsNovel)มือที่(@NameIsNovel)โปร่งแสงคล้ายแก้วผลึกก็ถูกบังคับให้ออกมาจากห้วงสุญญตา แล้วจึงถูกตัดเป็น(@NameIsNovel)สองท่อนโดยกระบี่หักสังหารปีศาจ

[Source: NameIsNovel] “ฉัวะ” มือโปร่งแสงถูกตัดเป็น(@NameIsNovel)สองท่อนโดยกระบี่หักสังหารปีศาจ แตกสลายเป็น(@NameIsNovel)เกล็ดแสงนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายและ(@NameIsNovel)หายไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของลี่หลีเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พร้อมกับแววตกใจที่(@NameIsNovel)ฉายผ่านดวงตาของนาง

“เป็น(@NameIsNovel)ท่านเองที่(@NameIsNovel)บอกว่า(@NameIsNovel)อย่าลงมืออย่างบุ่มบ่าม และ(@NameIsNovel)ก็เป็น(@NameIsNovel)ท่านเองที่(@NameIsNovel)ลงมืออย่างลับๆ ท่านคิดว่า(@NameIsNovel)ข้า เซิน จะถูกรังแกได้(@NameIsNovel)ง่ายๆ รึ?” ดวงตาของเซินลั่วหรี่ลง แสงอันตรายไหลผ่านไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“เดี๋ยวก่อน เหตุการณ์เมื่อครู่นี้เป็น(@NameIsNovel)ความผิดของข้าเอง ข้าขอโทษ เด็กน้อยคนนี้ไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาอื่นใด ข้าเพียงต้องการจะหาบัวเก้าพรหมสักดอก” ลี่หลีเอ๋อร์กล่าวอ่านตอนต่อไปฟรี

ตัวสั่นไปทั้งตัวราวกับว่า(@NameIsNovel)นางถูกสัตว์ร้ายบรรพกาลหมายหัว และ(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นอย่างร้อนรน เสียใจกับการกระทำที่(@NameIsNovel)หุนหันพลันแล่นก่อนหน้านี้ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วแค่นเสียงเย็นชาและ(@NameIsNovel)ไม่ตอบกลับ

แม้ว่า(@NameIsNovel)จะไม่เหมาะที่(@NameIsNovel)จะต่อสู้ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน แต่ด้วยของล้ำค่ามากมายที่(@NameIsNovel)ครอบครองและ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์แบบ ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ไร้ซึ่งโอกาสที่(@NameIsNovel)จะปราบลี่หลีเอ๋อร์ผู้นี้ได้(@NameIsNovel)ในทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ลี่หลีเอ๋อร์สัมผัสได้(@NameIsNovel)อย่างเฉียบคมถึงจิตสังหารของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)อากาศรอบตัวนางพลันหนักอึ้งอย่างยิ่ง กดทับนางเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ เกือบจะทำให้หายใจไม่ออก และ(@NameIsNovel)นางก็หวาดกลัว

เคยรู้สึกถึงแรงกดดันเช่นนี้จากผู้คนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความแข็งแกร่งเหนือกว่า(@NameIsNovel)นางอย่างมากเท่านั้น

“ข้าบุ่มบ่ามไปเมื่อครู่นี้ โปรดอย่าได้(@NameIsNovel)ถือสา สหายเซิน ที่(@NameIsNovel)นี่ ข้ามี(@NameIsNovel)ยันต์กระจกทองลิ่วลี่ ยันต์นี้เป็น(@NameIsNovel)ยันต์กึ่งเซียนที่(@NameIsNovel)สามารถเคลื่อนย้ายในระยะสั้นได้(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ซึ่งยังสามารถสร้างประตูและ(@NameIsNovel)ผ่านกำแพงที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ประตู หรือม่านแสงต้องห้ามต่างๆ ได้(@NameIsNovel) เช่นเดียวกับข้อห้ามสีขาวนอกเกาะนี้ ข้าขอมอบยันต์นี้ให้สหายเซินเป็น(@NameIsNovel)การขอโทษ ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?”

ลี่หลีเอ๋อร์รีบพูด พลางยื่นยันต์ทองคำให้ มันมี(@NameIsNovel)ลวดลายกระจกทองคำแก้วผลึกจารึกอยู่ ซึ่งดูค่อนข้างจะลึกลับ

“ยันต์กระจกทองลิ่วลี่ รึ?” คิ้วของเซินลั่วกระตุกเล็กน้อย

[Source: NameIsNovel] หวนนึกถึงฉากที่(@NameIsNovel)ลี่หลีเอ๋อร์ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้ เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)มากว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พลังเทวะของยันต์นี้

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ยันต์กระจกทองลิ่วลี่ดูจะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์จริงๆ เพราะมันสามารถให้วิธีการหลบหนีเพิ่มเติมได้(@NameIsNovel)หากถูกดักจับโดยข้อห้ามในภายภาคหน้า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) สำหรับความแค้นระหว่า(@NameIsNovel)งตนกับลี่หลีเอ๋อร์นั้น ขึ้นอยู่กับว่า(@NameIsNovel)จะมองอย่างไร จะถือว่า(@NameIsNovel)ร้ายแรงหรือเล็กน้อยก็ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ก็ไม่ใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะแก้ไข

[Source: NameIsNovel] ------------