หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 964
ตอนที่ 964 : ทรยศ
ตอนที่ 964
“หากท่านต้องการให้ข้าให้อภัยการกระทำครั้งก่อนของท่าน ก็ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel) แต่เพียงแค่ยันต์กระจกทองลิ่วลี่ใบนี้ ดูจะดูแคลนข้าเกินไปหน่อย” เซินลั่วคิดขณะพูดเช่นนี้ออกมา
“เช่นนั้นท่านต้องการอะไรอีก?” เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วตั้งใจจะหยุด ลี่หลีเอ๋อร์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันทีและ(@NameIsNovel)รีบถาม
“วิธีการหลอมยันต์นี้” เซินลั่วกล่าวอย่างเมินเฉย
“นั่นเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) แต่วัตถุดิบสำหรับยันต์นี้หายาก สหายเซินควรจะเตรียมตัวให้พร้อม” ลี่หลีเอ๋อร์กล่าวโดยไม่ลังเล
“เป็น(@NameIsNovel)ธรรมดา” เซินลั่วพยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลี่หลีเอ๋อร์ก็หยิบแผ่นหยกจารึกเปล่าออกมา มือที่(@NameIsNovel)ถือแผ่นหยกจารึกสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีทองสองสามครั้ง แล้วจึงส่งมอบทั้งแผ่นหยกจารึกและ(@NameIsNovel)ยันต์ทองคำ
เซินลั่วรับแผ่นหยกจารึกและ(@NameIsNovel)ยันต์มา แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบอย่างใกล้ชิด และ(@NameIsNovel)เก็บมันไปด้วยการพลิกมือ
หลังจากทำเช่นนี้แล้ว ลี่หลีเอ๋อร์ก็หันหลังและ(@NameIsNovel)บินไปยังบัวเก้าพรหมดอกหนึ่ง เอื้อมมือออกไปเพื่อเด็ดดอกหนึ่ง
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ห้ามนาง แต่มองออกไปข้างนอกอีกครั้ง
นอกข้อห้ามของสระน้ำ ท่านย่าซุนและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสผู่ค่อนข้างจะประหลาดใจที่(@NameIsNovel)เห็นลี่หลีเอ๋อร์ปรากฏตัวแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)สืบสวน ใยแมงมุมสีขาวหนาทึบนับไม่ถ้วนก็พลันปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเหนือศีรษะของพวกเขา(@NameIsNovel) ห่อหุ้มพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งสองอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)ไม่น่าเชื่อ
ร่างกายของท่านย่าซุนถูกปกคลุมด้วยใยแมงมุมมากที่(@NameIsNovel)สุด ซึ่งพันรอบอย่างรวดเร็ว ชั้นแล้วชั้นเล่า ร่างกายของนางก็พลันอ่อนแอและ(@NameIsNovel)อ่อนปวกเปียกในทันที ราวกับกระดูกถูกราดด้วยน้ำส้มสายชู
ทำให้ไร้ซึ่งพละกำลังและ(@NameIsNovel)ไม่สามารถรวบรวมพลังปราณเต๋าได้(@NameIsNovel) ซึ่งเริ่มไหลเวียนอย่างเชื่องช้า แสงบนสมุดหยกในมือของนางก็จางลงอย่างรวดเร็ว
“ค่ายกลใยแมงมุม!” ท่านย่าซุนจำที่(@NameIsNovel)มาของใยแมงมุมสีขาวได้(@NameIsNovel)ในทันที ใบหน้าของนางแสดงความตกใจและ(@NameIsNovel)โกรธเกรี้ยวขณะที่(@NameIsNovel)พยายามจะรวบรวมพละกำลังและ(@NameIsNovel)สลัดให้หลุด
แต่ในขณะนั้น เสียงหวีดแหลมก็ดังขึ้น และ(@NameIsNovel)ใยแมงมุมสายหนึ่งก็พุ่งผ่านอากาศและ(@NameIsNovel)กระทบกับสมุดหยกสีขาวของนาง แล้วจึงหายไปในพริบตา
ใยแมงมุมสายนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อย หนาขึ้นมาก และ(@NameIsNovel)ทั้งเส้นเป็น(@NameIsNovel)สีขาวเงิน แผ่พลังงานมิติคล้ายกับค่ายกลนางแอ่นเงินที่(@NameIsNovel)บุรุษร่างสูงเคยใช้ก่อนหน้านี้
แสงสีเงินส่องประกายบนสมุดหยกสีขาว และ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตาต่อมามันก็หายไปในอากาศธาตุ ปรากฏขึ้นในมือของคนผู้หนึ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง
คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมู่หรงอวี้แห่งเผ่าปีศาจถ้ำใยแมงมุม และ(@NameIsNovel)ปีศาจถ้ำใยแมงมุมตนอื่นๆ ก็เรียงรายอยู่ข้างๆ แต่ละตนกำลังทำท่าทางและ(@NameIsNovel)ควบคุมใยแมงมุมสีขาว
“ใยไหมสวรรค์! มู่หรงอวี้ เจ้าทรยศพวกเราและ(@NameIsNovel)เข้าข้างโจรแห่งแท่นบูชาหลอมกายาเหล่านี้! เจ้าลืมคำสาบานโลหิตที่(@NameIsNovel)บรรพบุรุษถ้ำใยแมงมุมของเจ้า และ(@NameIsNovel)บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหมู่บ้านธิดาได้(@NameIsNovel)ตั้งไว้แล้วรึ?”
ท่านย่าซุนร้องออกมาด้วยความตกใจและ(@NameIsNovel)โกรธเกรี้ยวผสมปนเปกัน ประกายสีเขียวสดใสก็ปรากฏขึ้นรอบตัวนาง พยายามจะผลักใยแมงมุมออกไป
แต่ใยแมงมุมก็เกาะติดกับนางอย่างแน่นหนา บางส่วนถึงกับรวมเข้ากับร่างกายของนาง ไม่ยอมถูกผลักออกไป
ผู้อาวุโสผู่ก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ถูกห่อหุ้มด้วยใยแมงมุมโดยสิ้นเชิง เกือบจะกลายเป็น(@NameIsNovel)รังไหม
ใบหน้าของมู่หรงอวี้มืดลงเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าก็กลับสู่ปกติ ไม่สนใจท่านย่าซุนและ(@NameIsNovel)ยังคงควบคุมค่ายกลใยแมงมุมต่อไป
“มู่หรงอวี้ ทำได้(@NameIsNovel)ดีมาก กักขังพวกนางไว้ด้วยค่ายกลใยแมงมุม! วันที่(@NameIsNovel)ท่านฉือโย่วกลับคืนสู่โลกนี้ใกล้เข้ามาแล้ว การได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ข้ารับใช้ของพระองค์ถือเป็น(@NameIsNovel)เกียรติสำหรับพวกเจ้า
ข้าได้(@NameIsNovel)ให้คำใบ้แก่เจ้าหลายครั้งให้ยอมจำนนต่อเจ้านายของข้า แต่เจ้าเฒ่าหัวดื้อพวกนี้ยังคงไม่ไหวติง เช่นนั้นก็จงตายอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เถิด” บุรุษร่างสูงยืนยันการกระทำของมู่หรงอวี้ก่อน แล้วจึงหัวเราะเยาะท่านย่าซุนอย่างเย็นชา
“ฉือโย่ว! ที่(@NameIsNovel)แท้พวกเจ้าจากแท่นบูชาหลอมกายาก็รับใช้เผ่าปีศาจมาโดยตลอด!” ท่านย่าซุนพลันตระหนัก เต็มไปด้วยความตกใจและ(@NameIsNovel)ความเสียใจ ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)คบค้าสมาคมกับปีศาจชั่วร้ายเช่นนี้
ในขณะนั้น ทุ่งหลิงสีทองในบริเวณใกล้เคียงก็พลันระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)แสงเจิดจ้า กลายเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลรัศมี(@NameIsNovel)อันกว้างใหญ่
เสียง “แครก” ของการฉีกขาดดังขึ้นในอากาศ และ(@NameIsNovel)ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็ทะลวงผ่านค่ายกล พิสูจน์ให้เห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เงากระบี่ของดาบหักสีทอง ขาดครึ่งหน้า ซึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วที่(@NameIsNovel)มุมหนึ่งของค่ายกลเวทสีดำและ(@NameIsNovel)ฟาดลงอย่างแรง
บุรุษร่างสูงในระยะไกลตกใจ ยังคงควบคุมธงใหญ่สีดำแดงด้วยมือซ้าย ขณะที่(@NameIsNovel)มือขวาก็พุ่งออกมาราวกับสายฟ้าไปยังพวกเขา(@NameIsNovel)
ปราณทมิฬระลอกหนึ่งปกคลุมท้องฟ้าและ(@NameIsNovel)กวาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ภายในนั้นมี(@NameIsNovel)กรงเล็บยักษ์สีดำขนาดเท่าบ้าน ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำ เปล่งเสียงร่ำไห้ราวกับผีหมื่นตน และ(@NameIsNovel)ฉกฉวยลงมาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
ด้วยเสียง “แคร้ง” เสียงโลหะกระทบโลหะ กรงเล็บยักษ์สีดำกลับชิงลงมือก่อนเงากระบี่ทองคำและ(@NameIsNovel)ยึดมันไว้ได้(@NameIsNovel)
เสียงแค่นเย็นชาดังมาจากภายในเงากระบี่ทองคำ ซึ่งเจิดจ้าอยู่แล้ว พลันระเบิดออกด้วยความงดงามที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ใครเทียบได้(@NameIsNovel) เปลี่ยนบริเวณใกล้เคียงของเจดีย์ทองคำให้กลายเป็น(@NameIsNovel)โลกแห่งแสงสีทอง
ราวกับดวงตะวันที่(@NameIsNovel)ลุกโชนได้(@NameIsNovel)จุติลงมาสู่โลกมนุษย์ แสงสีทองเต็มไปด้วยแก่นแท้แห่งหยางบริสุทธิ์อันรุนแรง ศัตรูคู่อาฆาตของทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)มืดมนและ(@NameIsNovel)ชั่วร้าย
ปราณทมิฬรอบกรงเล็บยักษ์ก็สลายไปพร้อมกับเสียงปัง และ(@NameIsNovel)กรงเล็บยักษ์สีดำเองก็เปล่งเสียงฟู่ๆ และ(@NameIsNovel)เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีขาวเทาอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับค่ายกลเวทสีดำเบื้องล่าง ควันดำก็ลอยขึ้นมาจากทุกส่วนของค่ายกล
ในใจกลางของแสงสีทอง เงากระบี่ทองคำได้(@NameIsNovel)แข็งตัวเป็น(@NameIsNovel)วัตถุโดยสมบูรณ์ คล้ายกับกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สีทองที่(@NameIsNovel)กวัดแกว่งอำนาจสวรรค์อันยิ่งใหญ่ ฟาดฟันไปข้างหน้าผ่านอากาศ
ด้วยเสียง “ฉัวะ” กรงเล็บยักษ์สีดำที่(@NameIsNovel)ดูน่าเกรงขามก็ถูกผ่าครึ่งอย่างง่ายดาย
“เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)!” ความไม่เชื่อฉายชัดในดวงตาของบุรุษร่างสูง
เงากระบี่ทองคำไม่ได้(@NameIsNovel)หยุด ยังคงพุ่งไปข้างหน้าราวกับสายฟ้าและ(@NameIsNovel)ฟาดเข้าที่(@NameIsNovel)มุมหนึ่งของค่ายกลเวทสีดำอย่างดุเดือด
ด้วยเสียง “ตูม” ส่วนของค่ายกลเวทสีดำที่(@NameIsNovel)ถูกโจมตีก็ระเบิดออก กลายเป็น(@NameIsNovel)กระแสปราณทมิฬนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)กระจายออกไป ม่านแสงทมิฬที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์แต่เดิมพลันมี(@NameIsNovel)รูโหว่ขนาดใหญ่ฉีกขาด
บุรุษร่างสูงเริ่มกระวนกระวายและ(@NameIsNovel)รีบควบคุมธงใหญ่สีดำและ(@NameIsNovel)แดงในมือ หวังว่า(@NameIsNovel)จะซ่อมแซมม่านแสงได้(@NameIsNovel)เหมือนเมื่อก่อน
“ตูม ตูม ตูม!” เสียงคำรามดังสนั่นพลันปะทุขึ้น ฟ้าร้องคำราม มุ่งหน้าไปยังระยะไกล และ(@NameIsNovel)สายฟ้าที่(@NameIsNovel)หนาและ(@NameIsNovel)เจิดจ้าหลายสิบสายก็ระเบิดออกมาจากแสงสีทอง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ป่าแห่งอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าที่(@NameIsNovel)ฟาดไปยังบุรุษร่างสูง
ห้วงสุญญตาโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปล่งเสียงกรีดร้องที่(@NameIsNovel)แสบแก้วหูราวกับเทพเจ้าสายฟ้าได้(@NameIsNovel)จุติความโกรธเกรี้ยวลงมาจากสวรรค์
ด้วยความตกใจ บุรุษร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งเพื่อรักษาค่ายกล และ(@NameIsNovel)ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ก็สังเวยโล่สีเทาไว้เบื้องหน้า
อัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าที่(@NameIsNovel)ดุร้ายก็กลืนกินโล่สีเทาและ(@NameIsNovel)บุรุษร่างสูงในทันที เขา(@NameIsNovel)พยายามอย่างสุดชีวิตที่(@NameIsNovel)จะใช้โล่สีเทาเพื่อปกป้องร่างกายทั้งหมด
แต่ก็ยังไม่สามารถครอบคลุมทุกส่วนได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เสื้อคลุมสีดำของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกฉีกขาดโดยพลังอันน่าสะพรึงกลัวของอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้า
เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเขา(@NameIsNovel)—ชายวัยกลางคนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คิ้วดุจกระบี่และ(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างหล่อเหลา
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เสียงฟ้าร้องก็สะท้อนก้องอยู่ภายในแสงกระบี่ทองคำ ป่าแห่งอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าที่(@NameIsNovel)กรงเล็บอีกแห่งก็พุ่งออกมาจากแสงสีทอง ครั้งนี้เล็งไปที่(@NameIsNovel)ชาวปีศาจแห่งถ้ำใยไหม
ชาวปีศาจแห่งถ้ำใยไหมเห็นพลังอันน่าเกรงขามของป่าสายฟ้าและ(@NameIsNovel)ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะต่อต้าน รีบหลบไปด้านข้าง
อย่างไรก็ตาม พวกเขา(@NameIsNovel)ช้าไปชั่วขณะ ศิษย์หลายคนกำลังจะถูกสายฟ้าหนาฟาดเข้าใส่เมื่อร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเบื้องหน้าพวกเขา(@NameIsNovel)—เป็น(@NameIsNovel)หลินซินเยว่
สตรีผู้นี้โบกมือเพื่อทำท่าทาง และ(@NameIsNovel)กระจกแสงสีขาวขนาดหลายจั้งก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
แสงกระจกดูเหมือนภาพลวงตา ราวกับว่า(@NameIsNovel)มันมี(@NameIsNovel)อยู่บนขอบเขตระหว่า(@NameIsNovel)งความเป็น(@NameIsNovel)จริงและ(@NameIsNovel)ความไม่มี(@NameIsNovel)อยู่จริง
“เคล็ดวิชากระจกมายา!”
สายฟ้าหนาหลายสายฟาดเข้าใส่แสงกระจกและ(@NameIsNovel)ถูกสะท้อนกลับในทันที มุ่งตรงไปยังแสงกระบี่ที่(@NameIsNovel)งดงาม
แต่ทันใดนั้น ลำแสงสีฟ้าก็พุ่งออกมาจากกระบี่ยักษ์สีทอง แปลงร่างเป็น(@NameIsNovel)กระจกโบราณสีฟ้าที่(@NameIsNovel)ไม่ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)กระจกแสงสีขาว กระจกโบราณนี้จับต้องได้(@NameIsNovel)
โดยมี(@NameIsNovel)ชั้นของแสงวารีสีฟ้าสว่า(@NameIsNovel)งวาบบนพื้นผิว ลึกลับและ(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)กระจกแสงสีขาวมากกว่า(@NameIsNovel)
สายฟ้าหนาหลายสายฟาดเข้าใส่กระจกและ(@NameIsNovel)ถูกดูดซับราวกับเข้าไปในหลุมที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ก้น กลืนกินในทันที
ในชั่วพริบตาต่อมา พื้นผิวของกระจกสีฟ้าก็สั่นไหวด้วยสายฟ้า และ(@NameIsNovel)สายฟ้าหลายสายก็พุ่งออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)โต้กลับหลินซินเยว่ แต่กลับมุ่งตรงไปยังค่ายกลใยแมงมุม
ด้วยเสียงฟู่ๆ อย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยใยแมงมุมก็ถูกฉีกขาดอย่างง่ายดายราวกับกิ่งไม้แห้ง และ(@NameIsNovel)ค่ายกลก็ถูกทำลายในทันที
“นี่คือ…” ดวงตางดงามของหลินซินเยว่เบิกกว้าง ใบหน้าของนางแสดงความไม่เชื่อ
ท่านย่าซุนและ(@NameIsNovel)อีกสองคนดีใจอย่างยิ่ง ดิ้นรนเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากใยแมงมุม
ในขณะเดียวกัน ในค่ายกลเวทสีดำที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียง ผู้คนของหมู่บ้านธิดาที่(@NameIsNovel)เคยถูกดักจับก็บินออกมาทีละคนจากช่องว่า(@NameIsNovel)ง
------------