หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 965
ตอนที่ 965 : ตกเป็นเป้าหมาย
ตอนที่ 965
“การช่วยพวกท่านครั้งหนึ่งถือเป็น(@NameIsNovel)การตอบแทนบุญคุณสำหรับบัวเก้าพรหมสองดอก” ท่ามกลางแสงสีทองอันยิ่งใหญ่
เซินลั่วก็ยกมือขึ้นเพื่อเรียกกระจกโบราณสีฟ้ากลับคืน เหลือบมองทุกคนในหมู่บ้านธิดา และ(@NameIsNovel)หันหลังจะจากไปในทันที
รุ้งกระบี่ยาวหลายสิบจั้งพุ่งไปยังขอบเกาะ ไปถึงขอบในพริบตา ที่(@NameIsNovel)ซึ่งมี(@NameIsNovel)ม่านแสงสีขาวขวางทางอยู่
โดยไม่หยุดชะงัก รุ้งกระบี่ทองคำก็ปะทะกับม่านแสง และ(@NameIsNovel)น่าประหลาดใจสำหรับทุกคน มันผ่านไปโดยไม่มี(@NameIsNovel)เสียงหรือแรงต้านทานใดๆ ราวกับว่า(@NameIsNovel)ม่านแสงสีขาวเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพลวงตา
รุ้งกระบี่ทองคำยังคงเร่งไปข้างหน้า หายไปในเส้นขอบฟ้าที่(@NameIsNovel)ห่างไกลในพริบตา
“คนผู้นั้นเป็น(@NameIsNovel)ใคร? เขา(@NameIsNovel)ซ่อนตัวอยู่ในสระบัวเก้าพรหมได้(@NameIsNovel)อย่างไร? เอ๊ะ เขา(@NameIsNovel)ดูคุ้นๆ” ท่านย่าซุนเหลือบมองไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)เซินลั่วหลบหนีไป
อย่างไรก็ตาม ด้วยสถานการณ์ตรงหน้าที่(@NameIsNovel)เลวร้ายถึงเพียงนี้ นางก็ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาพอที่(@NameIsNovel)จะครุ่นคิดถึงเรื่องนี้และ(@NameIsNovel)สั่งให้คนของหมู่บ้านธิดาพุ่งเข้าใส่แท่นบูชาหลอมกายาและ(@NameIsNovel)ถ้ำใยแมงมุมในทันที
ศิษย์หมู่บ้านธิดาในที่(@NameIsNovel)สุดก็ฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)เพียงพอที่(@NameIsNovel)จะเข้าร่วมการต่อสู้ เปิดฉากการโจมตีอันกว้างใหญ่ ศาสตราเวท อาวุธลับ แมลงพิษ และ(@NameIsNovel)อื่นๆ อีกมากมาย ปกคลุมท้องฟ้าในการโจมตีผู้คนจากแท่นบูชาหลอมกายาและ(@NameIsNovel)ถ้ำใยแมงมุม
บุรุษร่างสูงจากแท่นบูชาหลอมกายาแทบจะไม่สามารถป้องกันการโจมตีจากป่าอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าได้(@NameIsNovel) เซินลั่วหนีไปนานแล้ว และ(@NameIsNovel)ผู้คนทั้งหมดของหมู่บ้านธิดาก็หนีจากสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)ยากลำบากของพวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เช่นกัน
วางแผนมานานสำหรับเรื่องในวันนี้ แต่กลับถูกทำลายโดยคนที่(@NameIsNovel)ไม่รู้จัก โกรธแค้นอย่างสุดขีด ปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะฉีกเซินลั่วออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน แต่ด้วยสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อยู่ ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือดในทันที พร้อมกับแสงวาบของแสงต่างๆ ที่(@NameIsNovel)ส่องประกายอย่างบ้าคลั่งและ(@NameIsNovel)ห้วงสุญญตาก็สั่นสะเทือนด้วยแรงกระแทก
ท่ามกลางการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือด ไม่มี(@NameIsNovel)ใครสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ร่างของหลินซินเยว่ได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างไร้ร่องรอย
…
เซินลั่วควบคุมกระบี่หักสังหารปีศาจเพื่อหลบหนี เร็วกว่า(@NameIsNovel)ตอนที่(@NameIsNovel)ใช้ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์หลายเท่าและ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็ทิ้งเกาะไว้เบื้องหลังไกลโพ้น
ตรงกันข้ามกับที่(@NameIsNovel)คาดไว้ ข้อห้ามภาพลวงตาภายในทะเลสาบโดยรอบไม่ได้(@NameIsNovel)เปิดใช้งาน บางทีอาจจะเป็น(@NameIsNovel)เพราะการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นบนเกาะ
นี่เป็น(@NameIsNovel)โชคดีสำหรับเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)หลังจากบินต่อไปอีก รุ้งยาวที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขามก็ค่อยๆ หยุดลง
แม้ว่า(@NameIsNovel)การใช้กระบี่หักสังหารปีศาจอย่างเต็มกำลังจะทรงพลัง แต่การใช้พลังปราณเต๋าก็ไม่ใช่น้อยๆ เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ใช้พลังปราณเต๋าไปเป็น(@NameIsNovel)จำนวนมากระหว่า(@NameIsNovel)งทางมาที่(@NameIsNovel)นี่
และ(@NameIsNovel)หลังจากใช้กระบี่หักสังหารปีศาจเพื่อทะลวงผ่านศัตรูหลายคน ในที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ก็ใช้พลังปราณเต๋าสำรองจนหมดสิ้น
เมื่อรุ้งกระบี่อันกว้างใหญ่สลายไป ร่างของเซินลั่วก็ถูกเปิดเผยออกมา
สวมชุดเกราะปีศาจสีดำชุดนั้น ยังคงสวมหน้ากากหน้าภูต เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวตนถูกจดจำได้(@NameIsNovel) ด้วยแสงสีทองอันยิ่งใหญ่ที่(@NameIsNovel)ปกปิดไว้ ประกอบกับเกราะปีศาจและ(@NameIsNovel)หน้ากาก ไม่น่าจะมี(@NameIsNovel)ใครสังเกตเห็นตัวตนที่(@NameIsNovel)แท้จริงได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วหยิบโอสถฟื้นฟูออกมาและ(@NameIsNovel)กลืนลงไป เตรียมที่(@NameIsNovel)จะเดินทางต่อไป
“สหายเซิน ท่านใช้พลังไปมากในการต่อสู้ครั้งก่อน จะดีกว่า(@NameIsNovel)หากเข้าไปในพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองนี้ และ(@NameIsNovel)ให้ไป๋เสี่ยวเถียนบินต่อไปข้างนอก” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวจากภายในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ หลังจากได้(@NameIsNovel)เรียนรู้สถานการณ์ข้างนอก จากหยวนชิว
เซินลั่วเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ก็ไม่เกรงใจและ(@NameIsNovel)ปล่อยไป๋เสี่ยวเถียนออกมา พร้อมกับคำเตือนว่า(@NameIsNovel) “เดินทางด้วยความเร็วเต็มที่(@NameIsNovel) คนข้างหลังเราอาจจะตามมาทัน”
“ข้าเข้าใจ” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พยักหน้าด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึม ตระหนักดีถึงความรุนแรงของสถานการณ์
จากนั้นเซินลั่วก็ชี้ทางออกของพื้นที่(@NameIsNovel)นี้และ(@NameIsNovel)ถอดวงแหวนหลินหลางออก เตรียมที่(@NameIsNovel)จะส่งให้ไป๋เสี่ยวเถียน
“เดี๋ยวก่อน” เสียงเย็นชาพลันดังขึ้น ดูเหมือนจะมาจากที่(@NameIsNovel)ไกลมากแต่ก็ราวกับว่า(@NameIsNovel)ผู้พูดอยู่ใกล้มาก
“ใครน่ะ?” สีหน้าของไป๋เสี่ยวเถียนเปลี่ยนไป
สายตาของเซินลั่วก็มืดลงเช่นกัน เปิดใช้งานเคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับเพื่อสำรวจรอบๆ สายตาพลันตกลงบนแขนซ้ายของตนเอง
ที่(@NameIsNovel)นั่น โดยไม่รู้ตัว มี(@NameIsNovel)ใยแมงมุมเส้นหนึ่งติดอยู่ ละเอียดอย่างยิ่งและ(@NameIsNovel)โปร่งใสโดยสิ้นเชิง ไม่มี(@NameIsNovel)น้ำหนักหรือลมหายใจใดๆ หากไม่ได้(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับ ก็คงจะเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะตรวจจับได้(@NameIsNovel)
ปลายอีกด้านของใยแมงมุมนำไปยังเกาะ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใครบางคนแอบติดมันไว้กับตนเองเมื่อตอนจากไปก่อนหน้านี้
“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งนี้!” เซินลั่วโบกกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ตัดใยแมงมุมออกจากร่างกาย แต่ใยกลับติดอยู่กับกระบี่ ราวกับสลัดไม่หลุด
ขมวดคิ้วแน่นและ(@NameIsNovel)ดีดนิ้วในทันที
แสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกมาจากมือ กลายเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดน้ำแข็งที่(@NameIsNovel)คมกริบตัดใยแมงมุม แม้ว่า(@NameIsNovel)ใยจะติดอยู่กับใบมี(@NameIsNovel)ดน้ำแข็ง แต่ใบมี(@NameIsNovel)ดก็ตกลงไปในทะเลสาบเบื้องล่าง ไม่ได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับเซินลั่วอีกต่อไป
แต่ในขณะนั้น ใยแมงมุมโปร่งใสก็พลันเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีเงิน และ(@NameIsNovel)ปลายก็เบ่งบานด้วยแสงสีเงินเจิดจ้า ภายในนั้นมี(@NameIsNovel)อักขระเวทสีเงินนับไม่ถ้วนสั่นไหว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกล
ร่างในชุดสีเหลืองปรากฏขึ้นภายในนั้น ซึ่งก็คือหลินซินเยว่
“แม่นางหลิน!” ไป๋เสี่ยวเถียนอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นผู้มาใหม่
“เป็น(@NameIsNovel)พวกเจ้ารึ!” หลินซินเยว่ก็แข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)เซินลั่ว
“แม่นางหลิน? ท่านมาทำอะไรที่(@NameIsNovel)นี่คนเดียว?” ดวงตาของเซินลั่วหรี่ลงเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่บ้างกับวิธีที่(@NameIsNovel)เด็กสาวคนนี้ปรากฏตัว
ซึ่งค่อนข้างจะคล้ายกับพลังเทวะ “ใยไหมสวรรค์” ที่(@NameIsNovel)มู่หรงอวี้ใช้ระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้ครั้งใหญ่บนเกาะก่อนหน้านี้—มันก็เป็น(@NameIsNovel)การประยุกต์ใช้พลังแห่งมิติเช่นกัน
“ท่านคือเซินลั่วรึ? ข้าไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)ท่านจะมี(@NameIsNovel)ชุดเกราะปีศาจด้วย เป็น(@NameIsNovel)การยากที่(@NameIsNovel)จะตรวจจับตัวตนที่(@NameIsNovel)แท้จริงของท่านภายใต้การปกปิดของปราณปีศาจจริงๆ” หลินซินเยว่สังเกตเซินลั่วอยู่ครู่หนึ่งและ(@NameIsNovel)กล่าว
เซินลั่วแค่นเสียงและ(@NameIsNovel)ก้าวไปยังหลินซินเยว่
แม้จะไม่รู้จุดประสงค์ของสตรีผู้นี้ แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้ที่(@NameIsNovel)อยู่ถูกเปิดเผยได้(@NameIsNovel) ต้องจับสตรีผู้นี้ให้ได้(@NameIsNovel)
“อย่าเข้าใจผิด สหายรัก ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)มาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อไล่ตามท่าน ท่านคงจะได้(@NameIsNovel)อะไรไปไม่น้อยจากการซ่อนตัวอยู่ในสระบัวนั้นเมื่อเช้านี้ เด็กน้อยคนนี้ต้องการจะแลกเปลี่ยนสมบัติสองสามชิ้นกับบัวเก้าพรหมดอกหนึ่ง”
หลินซินเยว่ดูเหมือนจะตระหนักถึงเจตนาของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ถอยหลังไปหนึ่งก้าว รีบกล่าว
เซินลั่วหัวเราะเบาๆ และ(@NameIsNovel)ร่างก็พลันสลายไปอย่างช้าๆ กลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพติดตา
ในขณะเดียวกัน แสงสีแดงก็วาบขึ้นข้างหลังหลินซินเยว่ และ(@NameIsNovel)กระบี่บินสีแดงก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แทงไปยังแผ่นหลังของนางอย่างโหดเหี้ยม
เด็กสาวไม่ได้(@NameIsNovel)หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงการเคลื่อนไหวข้างหลังและ(@NameIsNovel)ตกใจในทันที ดวงดาวพลันปรากฏขึ้นรอบขาของนาง
ร่างของนางแยกออกเป็น(@NameIsNovel)ภาพติดตาที่(@NameIsNovel)เหมือนกันแปดร่างในทันที แต่ละร่างพุ่งออกไปในทิศทางที่(@NameIsNovel)แตกต่างกัน—มันคือเคล็ดวิชาย้ายร่างสลับเงา
แต่กระบี่บินสีแดงก็มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาที่(@NameIsNovel)รวดเร็วอย่างยิ่งเช่นกัน สั่นไหวและ(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)ไหมกระบี่สีแดงละเอียดนับพันเส้นในแสง ห่อหุ้มพื้นที่(@NameIsNovel)หลายสิบจั้งเบื้องล่างไว้
ภาพติดตาทั้งแปดของหลินซินเยว่ที่(@NameIsNovel)สร้างขึ้นโดยเคล็ดวิชานี้ล้วนถูกไหมกระบี่แทงทะลุและ(@NameIsNovel)สลายไปกับสายลม
ที่(@NameIsNovel)ขอบเขตของไหมกระบี่ แสงโลหิตพลันปะทุขึ้น และ(@NameIsNovel)ร่างในชุดสีเหลืองก็โซซัดโซเซปรากฏให้เห็น ถอยกลับอย่างรวดเร็ว—เป็น(@NameIsNovel)หลินซินเยว่
แขนของนางถูกไหมกระบี่แทงทะลุ มี(@NameIsNovel)รูเลือดกว่า(@NameIsNovel)สิบรูซึ่งมี(@NameIsNovel)เลือดพุ่งออกมา ทว่า(@NameIsNovel)นางกลับอดทนอย่างไม่น่าเชื่อ นิ่งเงียบราวกับว่า(@NameIsNovel)บาดแผลนั้นไม่ใช่ของตนเอง
เมื่อเห็นสตรีผู้นั้นถอยกลับ ปราณกระบี่สีแดงก็ไล่ตามในทันที เปล่งเสียงกรีดร้อง “ซี ซี” ที่(@NameIsNovel)แหลมคม น่าสะพรึงกลัวในความดุร้ายของมัน
บัดนี้หลินซินเยว่เสียใจกับการตัดสินใจที่(@NameIsNovel)หุนหันพลันแล่นของตนที่(@NameIsNovel)มาเพียงลำพัง แต่มันก็สายเกินไปที่(@NameIsNovel)จะถอยกลับแล้ว
“ค่ายกลใยพันธนาการ!” นางอุทานเสียงต่ำ กางมือออก
เสียง “ซี ซี” ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อใยแมงมุมสีขาวนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากมือของนาง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลใยสีขาวอย่างเลือนรางซึ่งพุ่งเข้าใส่ไหมกระบี่สีแดง
ใยแมงมุมเหล่านี้ดูมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา พันรอบไหมกระบี่เมื่อสัมผัส
แรงผลักดันของไหมกระบี่สีแดงก็ช้าลงในทันที และ(@NameIsNovel)แสงที่(@NameIsNovel)คมกริบบนไหมก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับนักรบผู้ไร้เทียมทานได้(@NameIsNovel)ตกลงไปในกับดักอันอ่อนโยน และ(@NameIsNovel)เหล็กกล้าที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งก็กลายเป็น(@NameIsNovel)อ่อนนุ่มรอบกระดูก
ไหมกระบี่มรณะเกือบพันเส้นจึงถูกปิดกั้นโดยใยแมงมุมสีขาวเหล่านี้
------------