ตอนที่ 974 : พรากจากด้วยความเศร้า

“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องนี้อย่าได้(@NameIsNovel)กล่าวกับผู้ใดอีก” เซินลั่วกล่าวเบาๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เจ้าค่ะ นายท่าน วางใจเถิด” ปีศาจกระจกตอบกลับอย่างเร่งรีบเมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึมของเซินลั่ว

เซินลั่วไม่กล่าวอันใดอีก โบกมือส่งปีศาจกระจกออกไป ก่อนจะทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กระทั่งมาถึงอีกบริเวณหนึ่งภายในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ [Source: NameIsNovel]

ณ ที่(@NameIsNovel)นั้นมี(@NameIsNovel)กรงทองคำกรงหนึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบงัน โดยมี(@NameIsNovel)หลินซินเยว่ยังคงถูกจองจำอยู่ภายใน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ไป๋เสี่ยวเถียนยืนอยู่ข้างกรง พลางพยายามพูดบางสิ่งกับหลินซินเยว่ ทว่า(@NameIsNovel)นางกลับทำทีเฉยเมยต่อคำพูดเหล่านั้น

เซินลั่วเห็นฉากนั้นก็อดส่ายหน้าในใจมิได้(@NameIsNovel) แม้ตนเองจะมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประสบการณ์ในการสร้างสัมพันธ์กับสตรี แต่ก็พอบอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ความพยายามฝ่ายเดียวของไป๋เสี่ยวเถียนในการเอาใจหลินซินเยว่นั้น มี(@NameIsNovel)แต่จะส่งผลร้าย

“เซินลั่ว ท่านจะกักขังข้าไว้อีกนานเพียงใด?” เมื่อเซินลั่วปรากฏกาย หลินซินเยว่ก็ลุกขึ้นยืนในทันทีพลางเอ่ยถาม

“แม่นางหลินกล่าวเกินไปแล้ว ข้ามิได้(@NameIsNovel)ต้องการจองจำท่าน เพียงแต่ก่อนหน้านี้ข้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก จึงจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องจำกัดการเคลื่อนไหวของท่านไว้ชั่วคราว
บัดนี้เรื่องราวสิ้นสุดลงแล้ว หากท่านตอบคำถามบางประการให้พวกเรา ท่านก็สามารถจากไปได้(@NameIsNovel)อย่างอิสระ” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ

“ท่านต้องการถามอันใด?” หลินซินเยว่กล่าวพร้อมจับจ้องเซินลั่วด้วยแววตาระแวดระวัง

“แม่นางหลินเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์คนโปรดของถ้ำใยไหม เท่าที่(@NameIsNovel)ข้าทราบมา ถ้ำใยไหมมี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์อันดีกับหมู่บ้านธิดามาโดยตลอด
เช่นนั้นแล้ว เหตุใดท่านจึงช่วยเหลือแท่นบูชาหลอมกายาในการเคลื่อนไหวต่อต้านหมู่บ้านธิดาในครั้งนี้?” เซินลั่วหรี่ตาถาม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำถามของเซินลั่ว ไป๋เสี่ยวเถียนก็หันไปมองหลินซินเยว่ด้วยเช่นกัน

“ข้าจะไปรู้เรื่องนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร? ข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงศิษย์ธรรมดาของถ้ำใยไหม ย่อมทำได้(@NameIsNovel)เพียงปฏิบัติตามคำสั่งที่(@NameIsNovel)ผู้บังคับบัญชาของเรามอบให้เท่านั้น” หลินซินเยว่พ่นลมหายใจคราหนึ่ง

“นั่นเป็น(@NameIsNovel)ความจริงเช่นนั้นหรือ? แม่นางหลิน ท่านอาจจะยังไม่ทราบ แต่ข้าได้(@NameIsNovel)บำเพ็ญเคล็ดวิชาเนตรที่(@NameIsNovel)ทำให้ข้าสามารถตัดสินได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดกำลังโกหกผ่านดวงตาของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)
เคล็ดวิชานี้มี(@NameIsNovel)ผลในการสะกดจิตอยู่บ้าง สามารถล้วงความลับที่(@NameIsNovel)อยู่ลึกสุดในใจออกมาได้(@NameIsNovel) เมื่อพิจารณาว่า(@NameIsNovel)พวกเราเป็น(@NameIsNovel)คนรู้จักเก่า ข้าจึงไม่ประสงค์จะใช้เคล็ดวิชานี้กับท่าน
แต่ข้าก็หวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่บังคับให้ข้าต้องใช้มันเช่นกัน” ดวงตาของเซินลั่วแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีฟ้า แต่ละข้างหมุนวนด้วยวังวนที่(@NameIsNovel)รวดเร็วเสียจนทำให้ผู้ที่(@NameIsNovel)มองรู้สึกวิงเวียนในชั่วแวบเดียว ราวกับว่า(@NameIsNovel)มันสามารถดูดกลืนวิญญาณและ(@NameIsNovel)จิตใจของคนผู้นั้นเข้าไปได้(@NameIsNovel)

สีหน้าของหลินซินเยว่แข็งทื่อ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า(@NameIsNovel)
“ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินผู้อาวุโสในสำนักของข้าหารือกันว่า(@NameIsNovel) แท่นบูชาหลอมกายาดูเหมือนจะได้(@NameIsNovel)ทำข้อตกลงกับบรรพบุรุษไป๋แห่งสำนักของเรา เพื่อแลกเปลี่ยนของล้ำค่าชิ้นหนึ่งกับความเป็น(@NameIsNovel)พันธมิตรของถ้ำใยไหม”

“ของล้ำค่าเช่นนั้นหรือ? เป็น(@NameIsNovel)สมบัติประเภทใดกัน?” เซินลั่วถามอย่างกระตือรือร้น

“เรื่องนี้เป็น(@NameIsNovel)ความลับอย่างยิ่งภายในสำนักของเรา มิใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)คนอย่างข้าจะได้(@NameIsNovel)รับรู้” หลินซินเยว่กล่าวพร้อมกางมือออกอย่างเปิดเผย

เซินลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองไป๋เสี่ยวเถียนแล้วเอ่ยถามว่า(@NameIsNovel) “สหายไป๋ ท่านมี(@NameIsNovel)คำถามอันใดจะถามนางหรือไม่?”

[Source: NameIsNovel] ไป๋เสี่ยวเถียนตกใจกับคำถามของเซินลั่ว พลางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองหลินซินเยว่แล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “แม่นางหลิน บัดนี้ท่านน่าจะเข้าใจความรู้สึกที่(@NameIsNovel)ข้ามี(@NameIsNovel)ต่อท่านแล้วจริงหรือไม่? มันเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)เลยจริงๆ หรือระหว่า(@NameIsNovel)งเราสอง?”

“ท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญมนุษย์ ส่วนข้ามาจากเผ่าปีศาจ มนุษย์และ(@NameIsNovel)ปีศาจย่อมเดินกันคนละเส้นทาง เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ระหว่า(@NameIsNovel)งเรา ท่านไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมาเสียเวลากับข้าอีก” หลินซินเยว่กล่าวโดยไม่ลังเลพร้อมส่ายหน้า

ไป๋เสี่ยวเถียนอ้าปากจะกล่าว ทว่า(@NameIsNovel)ก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)หมองคล้ำลงทันใด

เซินลั่วเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจ ก่อนจะร่ายคาถาเพื่อสลายกรงที่(@NameIsNovel)ล้อมรอบหลินซินเยว่ออก (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“บัดนี้เมื่อข้าตกอยู่ในกำมือของท่านแล้ว ท่านตั้งใจจะจัดการกับข้าเยี่ยงไร?” หลินซินเยว่กล่าว เมื่อได้(@NameIsNovel)รับอิสรภาพคืน นางมิได้(@NameIsNovel)พยายามหลบหนี แต่กลับมองจับจ้องเซินลั่ว

“สหายไป๋ ท่านมี(@NameIsNovel)ความคิดเห็นเยี่ยงไร?” เซินลั่วมองไปยังไป๋เสี่ยวเถียน

“ปล่อยนางไปเถิด” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น หลินซินเยว่ก็ฉายแววประหลาดใจขึ้นบนใบหน้า ทว่า(@NameIsNovel)นางก็มิได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด

เซินลั่วแย้มยิ้มบางเบา เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้นก็ประสานมือพร้อมกวัดแกว่ง ทั้งสามจึงออกจากห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์และ(@NameIsNovel)ปรากฏกายขึ้น ณ ร่องลึกมหาสมุทรเบื้องล่างใต้ผืนน้ำ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เซินลั่ว ท่านสอบถามถึงกระจกโบราณสีฟ้านั่นให้ข้าได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” หลินซินเยว่ถาม ขณะที่(@NameIsNovel)นางรู้สึกโล่งใจที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลุดพ้นจากพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองนั้น

“ข้าได้(@NameIsNovel)สอบถามแล้ว กระจกบานนั้นสัตว์วิญญาณของข้าได้(@NameIsNovel)มาจากผู้บำเพ็ญมนุษย์ผู้หนึ่ง...” เซินลั่วเล่าเรื่องราวที่(@NameIsNovel)ปีศาจกระจกได้(@NameIsNovel)บอกเขา(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้โดยย่อ แต่กลับละเว้นชื่อหลิวเฟยเยี่ยนไป [Source: NameIsNovel]

“ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือ สัตว์วิญญาณของข้าจำสิ่งใดไม่ได้(@NameIsNovel)มากนัก แต่ข้าได้(@NameIsNovel)ส่งนางไปสืบสวนแล้ว บางทีนางอาจจะค้นพบบางอย่างเข้า” เซินลั่วสรุป

ในเมื่อหลินซินเยว่เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ของถ้ำใยไหมและ(@NameIsNovel)นางก็ใส่ใจเรื่องราวของพี่สาวอย่างสุดซึ้ง เซินลั่วจึงเลือกที่(@NameIsNovel)จะเก็บงำบางสิ่งไว้กับตนเองโดยธรรมชาติ
โดยคำนึงว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อาจจะใช้สิ่งนี้แลกเปลี่ยนกับข้อมูลสำคัญบางอย่างจากนางในภายภาคหน้าได้(@NameIsNovel)

“ขอบคุณ สหายเซิน หากท่านพบเบาะแสใดในภายหลัง โปรดใช้สิ่งนี้แจ้งให้เด็กน้อยผู้นี้ทราบ ข้าจะแสดงความขอบคุณอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน”
หลินซินเยว่กล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พลางหยิบจานค่ายกลสื่อสารออกมาส่งให้

“แม้จะมี(@NameIsNovel)เรื่องขัดแย้งกันอยู่บ้างระหว่า(@NameIsNovel)งท่านกับข้าก่อนหน้านี้ ตราบใดที่(@NameIsNovel)แม่นางหลินมิได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)ผู้สมรู้ร่วมคิดกับเผ่าปีศาจ พวกเราก็ยังคงสามารถเป็น(@NameIsNovel)สหายกันได้(@NameIsNovel) แทนที่(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ศัตรู” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มพลางรับจานค่ายกลสื่อสาร [Source: NameIsNovel]

หลินซินเยว่พยักหน้า ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อยให้ทั้งสอง จากนั้นนางก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงหลบหนีสีเงิน พุ่งทะยานหายไปยังเบื้องไกลในพริบตา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ไป๋เสี่ยวเถียนเฝ้ามองร่างของหลินซินเยว่ที่(@NameIsNovel)ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนในที่(@NameIsNovel)สุดก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงจุดสีเงินเล็กๆ บนขอบฟ้า ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ไม่อาจยอมเบือนหนีไปได้(@NameIsNovel)

“พรหมลิขิตย่อมซ่อนอยู่ในสิ่งที่(@NameIsNovel)มิอาจหยั่งรู้ หากท่านทั้งสองยังมี(@NameIsNovel)วาสนาต่อกัน ก็อาจจะได้(@NameIsNovel)พบกันอีกในวันข้างหน้า” เซินลั่วกล่าว พลางตบไหล่ไป๋เสี่ยวเถียน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ไป๋เสี่ยวเถียนเงียบไปกับคำกล่าวของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ยังคงจับจ้องมองไปกระทั่งแสงสีเงินบนขอบฟ้าลับหายไปจากสายตาในที่(@NameIsNovel)สุด จากนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงถอนสายตากลับอย่างไม่เต็มใจ พร้อมกับถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง

“ไปกันเถอะ” เขา(@NameIsNovel)เอ่ย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เหนือผืนทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนบังคับเรือเหาะให้บินต่ำ ทิ้งร่องรอยยาวเหยียดบนผิวน้ำทะเลด้วยกระแสลมที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)สร้างขึ้น

“เซินลั่ว เช่นนั้นแล้ว บัดนี้พวกเราจะกลับไปยังฉางอัน หรือว่า(@NameIsNovel)...” ไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ด้านหน้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“กล่าวด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)ไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใดกันหรือ? ยังคงมิอาจลืมสตรีจิ้งจอกงามผู้นั้นได้(@NameIsNovel)อีกหรือ?” เซินลั่วเห็นสภาพของเขา(@NameIsNovel)แล้วก็อดหัวเราะเบาๆ มิได้(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ไม่ ไม่มี(@NameIsNovel)อันใด... ข้าเพียงมิคาดคิดว่า(@NameIsNovel)ผู้คนมากมายจะถูกแท่นบูชาหลอมกายาชักนำให้หลงใหลไปได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจ

“การบำเพ็ญเพียรสู่ความเป็น(@NameIsNovel)อมตะนั้นยากเย็นเพียงใด แท่นบูชาหลอมกายาอ้างว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบเส้นทางลัดแล้ว เช่นนั้นผู้บำเพ็ญเพียรคนใดเล่าจะไม่ถูกล่อลวงได้(@NameIsNovel)?
เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)เรื่องนี้กลับผูกติดอยู่กับเผ่าปีศาจ ทำให้เรื่องราวยุ่งยากซับซ้อนยิ่งนัก” เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนี้เลย พวกเราออกมานานแล้ว ควรจะกลับไปยังฉางอัน ทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นที่(@NameIsNovel)นี่ควรถูกรายงานต่อสำนักและ(@NameIsNovel)เจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)ทางการ” ไป๋เสี่ยวเถียนครุ่นคิด

[Source: NameIsNovel] “แน่นอน ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะต้องเหน็ดเหนื่อยกับการบังคับเรือเหาะระหว่า(@NameIsNovel)งทางกลับแล้ว
เมื่อเร็วๆ นี้ข้ามี(@NameIsNovel)ความเข้าใจใหม่บางอย่าง และ(@NameIsNovel)สามารถสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงขอบเขตของระดับก่อกำเนิดขั้นสูงสุดอย่างเลือนราง” เซินลั่วกล่าวอย่างร่าเริง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านพูดจริงหรือนี่? ไม่นานมานี้เองที่(@NameIsNovel)ท่านเพิ่งทะลวงสู่ขั้นปลาย เซินลั่ว บอกข้ามาตามตรงเถิด ท่านแอบเรียนรู้เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)คดเคี้ยวบางอย่างจากแท่นบูชาหลอมกายามาใช่หรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนหันศีรษะมาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านมองทะลุข้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” เซินลั่วถามด้วยความประหลาดใจที่(@NameIsNovel)แสร้งทำขึ้นอ่านตอนต่อไปฟรี

“ช่างเถิด ลืมมันเสียเถอะ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า(@NameIsNovel)ท่านมี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ที่(@NameIsNovel)ดีถึงเพียงนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พลางเม้มปาก

เซินลั่วยิ้มแต่ไม่ตอบอันใด แล้วจึงหลับตาลงเริ่มทำสมาธิและ(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียร

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ---------------