หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 976
ตอนที่ 976 : ไม่เคารพเทพและพุทธะ แต่เคารพฟ้าดิน
ตอนที่ 976
หลังจากนั้นเนิ่นนาน ปรากฏการณ์ประหลาดทั้งหมดในเมืองฉางอันก็สลายไปในที่(@NameIsNovel)สุด
ภายในสำนักหลวงต้าถัง เซินลั่วยังคงอยู่ในท่านั่ง จุดชีพจรยังไม่ปิดสนิท และ(@NameIsNovel)แสงสีทองยังคงแผ่ออกมาจากกาย ทำให้ดูราวกับถูกกักขังในอาภรณ์เรืองรองแห่งแสงทิพย์ ดุจเซียนชั้นฟ้า
อย่างไรก็ตาม หลังจากหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง รัศมี(@NameIsNovel)กายก็ค่อยๆ หม่นลง และ(@NameIsNovel)เมื่อแสงที่(@NameIsNovel)สาดส่องค่อยๆ หุบกลับคืน เซินลั่วก็ดูราวกับจะเก็บซ่อนความรุ่งโรจน์แห่งเทวะไว้ภายในกายได้(@NameIsNovel)มิดชิดยิ่งขึ้น
เหยียดกายและ(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น เขา(@NameIsNovel)มองขึ้นไปยังรูเหนือศีรษะด้วยแววแห่งความยินดีฉายผ่านดวงตา
“ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ทะลวงผ่าน… น่าจะไล่ตามหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงได้(@NameIsNovel)ทันท่วงทีแล้ว ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเป็น(@NameIsNovel)เช่นไรบ้าง กลับมาคราวก่อนก็เข้าปิดด่านฝึกฝนไป ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้จะออกมาแล้วหรือยัง?” ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วครุ่นคิดในใจ พลันรู้สึกถึงบางสิ่งอันแปลกประหลาด
“ตุ้บ ตุ้บ…”
หัวใจพลันเต้นระรัว ไม่เป็น(@NameIsNovel)ส่ำดั่งถูกกระตุ้นอย่างควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel) นำพาความรู้สึกกระสับกระส่ายมาให้
“เกิดอะไรขึ้น?” จิตใจเซินลั่วตึงเครียดขึ้นในบัดดล เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยประสบพบเจอกับความรู้สึกที่(@NameIsNovel)มิอาจอธิบายเช่นนี้มาก่อนเลย
ในตอนนั้นเอง เขา(@NameIsNovel)ก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงบางสิ่ง พลันหันไปมองวงแหวนเก็บของบนนิ้วมือ ลำแสงสายหนึ่งพลันส่องวาบออกจากวงแหวนเก็บของ แม้เขา(@NameIsNovel)จะมิได้(@NameIsNovel)ใช้จิตสำนึกควบคุมก็ตาม วัตถุชิ้นหนึ่งก็ลอยออกมาเอง
“หมอนหยก”
เซินลั่วอุทานออกมาเบาๆ และ(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงอันกะทันหันก็อุบัติขึ้น
ไม่เหมือนกับอาการง่วงงุนในคราก่อน ครานี้หมอนหยกมิได้(@NameIsNovel)ลอยออกมาเพียงลำพัง พื้นผิวพลันส่องประกายแสงดาวระยับ เกิดวังวนสีขาวควบแน่นขึ้นบนพื้นผิว มันพลันหมุนอย่างเชื่องช้าพร้อมทั้งเปล่งพลังดูดที่(@NameIsNovel)รุนแรงออกมา
จิตวิญญาณของเซินลั่วสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับจะถูกฉุดดึงออกจากร่างในทันที ห้วงความคิดและ(@NameIsNovel)สติสัมปชัญญะทั้งหมดก็ถูกดึงดูดเข้าไปในวังวนนั้น
“เกิดอะไรขึ้น…”
ความรู้สึกถึงภยันตรายอันมิอาจพรรณนาผุดขึ้นในใจเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตาถัดมา เขา(@NameIsNovel)ก็หมดสติลง
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ศีรษะของเซินลั่วหนักอึ้งอย่างยิ่ง เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทว่า(@NameIsNovel)ทัศนียภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัวเลือนราง สัมผัสได้(@NameIsNovel)เพียงเลือนรางว่า(@NameIsNovel)สภาพแวดล้อมโดยรอบนั้นเต็มไปด้วยควันและ(@NameIsNovel)สายหมอกหนาทึบ
“ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาเหลือแล้ว…”
ท่ามกลางความมึนงง พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงสวดมนต์แผ่วเบา น้ำเสียงเศร้าสร้อยและ(@NameIsNovel)แหบแห้งนั้น ดุจเสียงคร่ำครวญสุดท้ายที่(@NameIsNovel)มิเต็มใจของใครบางคนที่(@NameIsNovel)กำลังจะดับสิ้นลมหายใจ
เซินลั่วขยี้ตาอย่างแรงกล้า คิ้วของเขา(@NameIsNovel)พลันขมวดมุ่น พลิกกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว กวาดตามองไปรอบกายด้วยความระแวดระวัง
มิใช่เพียงเพราะสายตาพร่ามัวเท่านั้น ที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)มองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจนในสภาพแวดล้อมที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยสายหมอกหนาทึบเช่นนี้
“กลิ่นเลือด…” เซินลั่วพลันขมวดคิ้วมุ่น
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอย่างไม่อาจเชื่อได้(@NameIsNovel) เป็น(@NameIsNovel)ส่วนผสมของความหวานปนคาวคลื่น พร้อมทั้งสัมผัสถึงความอบอุ่นจางๆ ที่(@NameIsNovel)ลอยอวลอยู่ใกล้ๆ
ดวงตาของเซินลั่วทอประกาย ประกายของวิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับก็พลันส่องสว่า(@NameIsNovel)งวาบขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กวาดตามองไปรอบกาย
เบื้องหน้า ภายในม่านหมอกหนาทึบนั้น ปรากฏต้นสนโบราณขนาดมหึมาต้นหนึ่งตั้งตระหง่าน เปลือกของมันดำเป็น(@NameIsNovel)ตอตะโก ถูกเพลิงเผาจนกรอบเกรียม และ(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)เปลวไฟสั่นไหวอยู่ประปราย พร้อมทั้งเปล่งควันสีขาวหนาทึบออกมาไม่หยุดหย่อน
เบื้องหลังต้นสนโบราณนั้น มี(@NameIsNovel)บันไดหินยาวทอดขึ้นไป ดูประหนึ่งจะทอดนำไปสู่อาคารเก่าแก่ ณ ปลายทาง
“ข้าออกจากภูเขา(@NameIsNovel)สองภพแล้ว แต่ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้คือที่(@NameIsNovel)ใดกันแน่? เหตุใดข้าจึงสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงร่องรอยของค่ายกลที่(@NameIsNovel)ยังหลงเหลืออยู่?” แววตาของเซินลั่วสั่นไหวด้วยความสับสนงุนงง
หมอกที่(@NameIsNovel)รายล้อมรอบกายมิใช่เพียงควันธรรมดา แต่เป็น(@NameIsNovel)เศษซากของค่ายกลป้องกันที่(@NameIsNovel)พังทลายลง ซึ่งปะปนกับปราณฟ้าดินจนก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ภาพที่(@NameIsNovel)ปรากฏเบื้องหน้า
“มิเพียงมันจะรบกวนสัมผัสจิตเทวะได้(@NameIsNovel)เท่านั้น แม้แต่วิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับก็ยังมิอาจมองทะลุได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด ดูท่าก่อนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลนี้จะพังทลายลง มันจะต้องเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลป้องกันสำนักที่(@NameIsNovel)ทรงอานุภาพอย่างยิ่งเป็น(@NameIsNovel)แน่แท้” สัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กวาดไปทั่วบริเวณแล้ว
เขา(@NameIsNovel)ก่อผนึกมือและ(@NameIsNovel)ร่ายคาถาแผ่วเบา คำว่า(@NameIsNovel) “ห้าม” พลันสะกดความผันผวนของพลังปราณเต๋าในกายเขา(@NameIsNovel) แล้วจึงเดินไปยังอาคารโบราณเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง ในไม่ช้าเขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงใต้ต้นสนเก่าแก่แล้ว
เมื่อตรวจสอบใกล้ๆ เขา(@NameIsNovel)จึงตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ต้นไม้โบราณถูกเพลิงโหมกระหน่ำจนไหม้เกรียม ยันต์โลหะครึ่งหนึ่งพลันเผยโฉมออกมาจากใจกลางต้นไม้ พร้อมกับปรากฏอักษรที่(@NameIsNovel)มิสมบูรณ์ “มหาต้องห้าม” ให้เห็นเลือนราง
เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ต้นสนโบราณต้นนี้เดิมทีเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตั้งของแกนค่ายกลสำหรับค่ายกลป้องกันสำนัก
ด้วยความงุนงงในใจ เซินลั่วก็ไล่ตามบันไดหินขึ้นไปจนสุด และ(@NameIsNovel)เห็นอารามเต๋าหลังหนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)กำแพงสีดำขาวตั้งตระหง่านอยู่ ณ ยอดบันไดหินหนึ่งร้อยแปดขั้น
ประตูหลักของอารามนั้นมี(@NameIsNovel)ผนังสีขาวและ(@NameIsNovel)กระเบื้องสีดำ บานประตูใหญ่ปิดแน่นสนิท และ(@NameIsNovel)เมื่อมองแวบแรก ก็มิมี(@NameIsNovel)สิ่งใดดูผิดปกติเลย เว้นเสียแต่ป้ายที่(@NameIsNovel)เอียงเล็กน้อยซึ่งแขวนอยู่ด้านบน
เซินลั่วกวาดสายตามองไปที่(@NameIsNovel)ป้าย เมื่อเห็นอักษรขนาดใหญ่สามตัวที่(@NameIsNovel)สลักอยู่บนนั้น สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“อารามอู่จวง…”
เขา(@NameIsNovel)ร่ายคาถาแผ่วเบา กายของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเลือนรางราวกับสายควัน ขณะพุ่งทะลุผ่านห้วงสุญญากาศ ทิ้งเพียงร่องรอยไว้เบื้องหลัง และ(@NameIsNovel)ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าประตูหลักของอารามในทันที
ประตูหลักของอารามอู่จวงดูเรียบง่ายและ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)หรูหรา ดูดีกว่า(@NameIsNovel)ของสำนักชุนชิวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปราศจากความโอ่อ่าของลัทธิใหญ่ใดๆ
บานประตูที่(@NameIsNovel)ปิดแน่นสนิทนั้นไร้ที่(@NameIsNovel)ติ ราวกับเพิ่งจะถูกทำความสะอาดใหม่ มิปรากฏร่องรอยความเสียหายใดๆ หลงเหลืออยู่เลย
คิ้วของเซินลั่วพลันขมวดแน่น เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นแล้วผลักบานประตูไม้สีดำหนาทึบทั้งสองออก
“เอี๊ยด”
ตามเสียงประตูที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ หมุนเปิดออก บานประตูทั้งสองก็ค่อยๆ เลื่อนถอยหลังและ(@NameIsNovel)เปิดออก
“ฟู่”
ราวกับลมพายุพัดโหมกระหน่ำ กลิ่นคาวเลือดอันหนาทึบอย่างไม่อาจเชื่อได้(@NameIsNovel)ก็พวยพุ่งออกมาดุจกระแสน้ำหลาก ตรงเข้าปะทะกับเซินลั่วอย่างจัง
ดูประหนึ่งมองไม่เห็นและ(@NameIsNovel)จับต้องมิได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)กลับรู้สึกราวกับมันย้อมเสื้อผ้าทั้งตัวให้เป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉานขณะที่(@NameIsNovel)พัดผ่านกายเขา(@NameIsNovel)ไป
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)หลบหลีกหรือพยายามขับไล่กลิ่นคาวเลือดด้วยวิชาลี้ลับ แต่กลับปล่อยให้มันชะล้างไปทั่วร่างของตน ในกลิ่นอายนั้นเขา(@NameIsNovel)สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงลมหายใจที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยอยู่มากมาย
“เกิด…อะไรขึ้นที่(@NameIsNovel)นี่?”
แววตาของเซินลั่วสั่นไหวเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)แม้แต่ตัวเขา(@NameIsNovel)เองก็อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบไปทั่วหนังศีรษะเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
เบื้องหลังบานประตู ลานบ้านเต็มไปด้วยซากศพที่(@NameIsNovel)แหลกเหลวและ(@NameIsNovel)แขนขาที่(@NameIsNovel)ขาดกระจุย กองสุมกันอย่างระเกะระกะ
โถงใหญ่ด้านหลังเกือบจะพังทลายลงมาจนสิ้นซาก และ(@NameIsNovel)ทุกหนทุกแห่งที่(@NameIsNovel)สายตามองเห็นได้(@NameIsNovel)ล้วนชุ่มโชกไปด้วยโลหิต
บนพื้น ของเหลวที่(@NameIsNovel)รั่วไหลออกจากซากศพผสมผสานกับโลหิต ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)บ่อโลหิตที่(@NameIsNovel)ส่งกลิ่นเหม็นเน่า โดยมี(@NameIsNovel)แขนขาที่(@NameIsNovel)ขาดกระจุยลอยอยู่เหนือผืนน้ำที่(@NameIsNovel)แปดเปื้อนโลหิต
ท่ามกลางกองศพที่(@NameIsNovel)ระเกะระกะไร้ระเบียบ เซินลั่วเห็นทหารสวรรค์ในชุดเกราะเงินจำนวนมาก ชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกจำนวนไม่น้อย และ(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ผู้คนจากเผ่าพันธุ์จิ้งจอกหยกอีกด้วย
แท้จริงแล้วพวกเขา(@NameIsNovel)หนีมาที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ ทว่า(@NameIsNovel)ดูประหนึ่งว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยังมิอาจหลบหนีชะตากรรมของตนเองไปได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่า(@NameIsNovel)เปลวไฟแห่งความโกรธก็เริ่มลุกโชนอย่างดุเดือดในใจของเขา(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)สูดหายใจเข้าลึกๆ กำหมัดแน่นขึ้น ก้าวเดินไปทีละก้าว ข้ามลานที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยกองซากศพ มุ่งหน้าไปยังส่วนที่(@NameIsNovel)ยังคงหลงเหลืออยู่ของโถงใหญ่
หากจะกล่าวว่า(@NameIsNovel)มันยังหลงเหลืออยู่ก็คงเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพลวงตา — โถงนั้นพังทลายลงเสียครึ่งหนึ่ง ดูราวกับมี(@NameIsNovel)อสูรยักษ์ลงมาเหยียบย่ำ ทำลายมันไปครึ่งซีก และ(@NameIsNovel)อีกครึ่งหนึ่งก็กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า
เมื่อก้าวเข้าไปในโถงที่(@NameIsNovel)พังทลายลงครึ่งหนึ่งนั้น โต๊ะบูชาเทพยังคงตั้งอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)เดิม และ(@NameIsNovel)แม้แต่กระถางธูปบนนั้นก็ยังมี(@NameIsNovel)ธูปยาวห้าดอกปักอยู่ ธูปสีม่วงดำที่(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)มอดไหม้จนหมดสิ้น สามดอกยาวและ(@NameIsNovel)สองดอกสั้น
เบื้องหลังโต๊ะบูชา มิมี(@NameIsNovel)รูปปั้นเทพองค์ใดที่(@NameIsNovel)พังทลายลง มี(@NameIsNovel)เพียงม้วนภาพแขวนผืนหนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)อักษรคำว่า(@NameIsNovel) “ฟ้าดิน” จารึกอยู่เท่านั้น
เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ความเข้าใจเกี่ยวกับเจ้าสำนักของอารามอู่จวงอยู่บ้างแล้ว สหายหยวนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบพานในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ แท้จริงแล้วก็คือบรรพบุรุษเซียนปฐพีผู้โด่งดังนามเจิ้นหยวนจื่อผู้นั้นเอง
มี(@NameIsNovel)เพียงยอดคนผู้ทรงพลังเช่นนี้เท่านั้น ที่(@NameIsNovel)จะละทิ้งการบูชาเทพและ(@NameIsNovel)พุทธะ แล้วหันมาเคารพฟ้าดินแทน
---------------