หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 977
ตอนที่ 977 : ภูเขาซากศพ
ตอนที่ 977
เซินลั่วเงียบงันไปชั่วครู่ พลันดีดนิ้ว ก้านธูปยาวในกระถางก็ถูกตัดขาดอย่างประณีต ปลายธูปเรืองเปลวเพลิงสีโลหิต ควันจางๆ พวยพุ่งสู่ฟากฟ้า
ย่างกรายออกจากโถงใหญ่ มุ่งหน้าสู่สวนหลังเรือน มิทันได้(@NameIsNovel)ผ่านประตูโค้ง เขา(@NameIsNovel)ก็พลันหยุดชะงักแข็งทื่อ
เบื้องหน้าไม่ไกล บนลานหินขาวโอฬาร กองซากศพก่อขึ้นอย่างพิถีพิถัน สูงเทียมครึ่งร่างคน แต่ละศีรษะที่(@NameIsNovel)แปดเปื้อนโลหิตวางซ้อนกันอยู่เบื้องบน ยามแรกเห็นก็ส่งความเย็นยะเยือกกัดกินถึงไขกระดูก
“ราชันจิ้งจอก…”
บนยอดกองศพ เซินลั่วพลันเห็นศีรษะหนึ่ง ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ของราชันจิ้งจอกหมื่นปีอย่างมิต้องสงสัย นัยน์ตาของเขา(@NameIsNovel)ยังคงเบิกโพลงค้าง แม้ชีวิตจะดับสิ้นไปจากดวงตาแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)กลิ่นอายแห่งความแค้นยังคงไม่เลือนหาย
“ท่านผู้เฒ่าราชันจิ้งจอก… ท่านแค้นเคืองผู้ใดถึงเพียงนี้กัน?” เซินลั่วรำพึงในใจ
สายตาของเขา(@NameIsNovel)เลื่อนไปยังด้านหลังกองศพ ที่(@NameIsNovel)ซึ่งมี(@NameIsNovel)พฤกษาโบราณสูงกว่า(@NameIsNovel)สามสิบฉื่อตั้งตระหง่านอยู่ ลำต้นนั้นแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง
ต้นโสม…
พลันนั้น บนกิ่งก้านของพฤกษาโบราณ เถาวัลย์หลายสายห้อยระโยงระยาง พร้อมกับซากศพที่(@NameIsNovel)ถูกแขวนห้อยต่องแต่ง
ยามเซินลั่วเหลือบมอง ดวงตาเขา(@NameIsNovel)ก็พลันหดเล็กลง—เด็กแดง, องค์หญิงหน้าหยก, อวี่เอ๋อร์… ทุกใบหน้าที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยล้วนอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร…”
เซินลั่วกำหมัดแน่น คิ้วขมวดมุ่น ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้(@NameIsNovel) ความโกรธเกรี้ยวที่(@NameIsNovel)ไม่เคยมี(@NameIsNovel)มาก่อนพลันพุ่งพล่านท่วมท้นในใจ จิตสังหารแผ่ซ่านครอบคลุม
“เป็น(@NameIsNovel)เผ่าปีศาจ… ต้องเป็น(@NameIsNovel)เผ่าปีศาจแน่! แต่เหตุใด… เหตุใดพวกเขา(@NameIsNovel)จึงถูกลอบโจมตี? หรือว่า(@NameIsNovel)… ฉือโย่วตื่นขึ้นแล้ว?” หัวใจของเซินลั่วพลันเต้นระรัวผิดจังหวะ
มองดูซากศพเหล่านั้น โลหิตของพวกเขา(@NameIsNovel)ยังมิแข็งตัว ยังคงหยาดหยดลงมา เขา(@NameIsNovel)ก็ฝืนบังคับตนให้สงบนิ่ง
“การมี(@NameIsNovel)อยู่ของเจิ้นหยวนจื่อและ(@NameIsNovel)ราชาอสูรวัวกระทิงมิได้(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ พวกเขา(@NameIsNovel)ยังมิสิ้นชีพ… แต่จะหลบหนีไปที่(@NameIsNovel)ใดได้(@NameIsNovel)? จะไปที่(@NameIsNovel)ใดได้(@NameIsNovel)อีกเล่า?” เซินลั่วรำพึงด้วยความกังขา
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น สัมผัสจิตเทวะสายหนึ่งก็พลันแทรกซึมเข้าสู่คัมภีร์สวรรค์ในทันที
เซินลั่วหวนคืนสู่กายหยาบอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับสถานการณ์ในที่(@NameIsNovel)แห่งนี้เลย ทางเลือกเดียวจึงเป็น(@NameIsNovel)การติดต่อสหายเหลยและ(@NameIsNovel)ผู้อื่นผ่านห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
ทว่า(@NameIsNovel)ครึ่งชั่วยามต่อมา เซินลั่วก็ถอนสัมผัสจิตเทวะออกจากคัมภีร์สวรรค์ สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ยิ่งเคร่งขรึมหนักขึ้น
ไม่สามารถติดต่อได้(@NameIsNovel)… ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สหายเหลยหรือสหายฮั่ว ก็มิอาจเชื่อมต่อถึงผู้ใดได้(@NameIsNovel)เลย สถานการณ์อาจเลวร้ายกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คาดคิดไว้มากนัก…
พลันนั้น สัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็สั่นไหวอย่างฉับพลัน รับรู้ได้(@NameIsNovel)ถึงลมหายใจอันผิดแผก
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?”
หัวใจเซินลั่วสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาของเขา(@NameIsNovel)กวาดมองลงไปยังเบื้องล่างในทันที จับจ้องไปที่(@NameIsNovel)โคนต้นโสมที่(@NameIsNovel)เหี่ยวเฉา ที่(@NameIsNovel)ซึ่งเศษเสี้ยวของปิ่นปักผมไข่มุกโผล่พ้นขึ้นมาจากรากไม้ใกล้เคียง
“ไม่… ไม่จริง…” เซินลั่วตกตะลึงอย่างสุดประมาณ
ปิ่นปักผมไข่มุกนั่น… ลมหายใจนั้น… มิผิดแน่! เป็น(@NameIsNovel)นาง… ใช่เป็น(@NameIsNovel)นางกระนั้นหรือ?
เซินลั่วไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า(@NameIsNovel) หลังจากข้ามผ่านกาลเวลาหนึ่งพันปีเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน จะได้(@NameIsNovel)มาพบนางจากอีกหนึ่งพันปีข้างหน้า
ทว่า(@NameIsNovel)ปิ่นปักผมไข่มุกนั่นเป็น(@NameIsNovel)อันเดียวกับที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) มอบให้นางยามไปเยือนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวครั้งแรก เซินลั่วมิอาจจดจำผิดพลาดได้(@NameIsNovel)เลย
ครานี้ หัวใจของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน
เซินลั่วรีบรุดไปยังโคนต้นไม้ ขุดดิน และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่นก็ปรากฏปิ่นปักผมไข่มุกกับเศษเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งขึ้นมา
เขา(@NameIsNovel)คว้าปิ่นปักผมไข่มุกขึ้นมา กำมันไว้แน่นในฝ่ามือ ลังเลอยู่นานกว่า(@NameIsNovel)จะกล้าดึงเศษเสื้อผ้าออกมา
เขา(@NameIsNovel)กลับหวาดกลัว แม้กระทั่งยามจะตรวจสอบอย่างใกล้ชิดด้วยสัมผัสจิตเทวะ ก็ยังเกรงว่า(@NameIsNovel)จะพบซากศพของเนี่ยไฉจูอยู่ใต้ผืนผ้านั้น
แขนของเซินลั่วแข็งทื่อ ขณะที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ดึง ผืนผ้าสีฟ้าก็ปรากฏออกมาอย่างยาวเหยียด
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ไร้ซึ่งซากศพ
ลำคอของเซินลั่วแห้งผาก แต่ในใจเขา(@NameIsNovel)ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขา(@NameIsNovel)หยิบผืนผ้าขึ้นมา และ(@NameIsNovel)เห็นอักขระบรรทัดหนึ่งที่(@NameIsNovel)เขียนด้วยโลหิตปรากฏอยู่บนนั้น “หากมิใช่ท่าน… อย่าได้(@NameIsNovel)ตามหา… จงหนีไปเพียงลำพัง… แต่หากเป็น(@NameIsNovel)ท่าน…”
ทว่า(@NameIsNovel)ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือ มิได้(@NameIsNovel)ถูกเขียนต่อ ดูเหมือนนางเองก็มิทราบว่า(@NameIsNovel)จะจบบทความนี้อย่างไร
เซินลั่วรู้ดีแก่ใจว่า(@NameIsNovel)ข้อความนี้มี(@NameIsNovel)ไว้สำหรับตนอย่างแน่นอน ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กลับค่อนข้างไม่เข้าใจความหมายที่(@NameIsNovel)แฝงอยู่ในถ้อยคำเหล่านี้
หากมิใช่ข้า ก็อย่าได้(@NameIsNovel)ติดตามนางไป ทว่า(@NameIsNovel)หากเป็น(@NameIsNovel)ข้า… ข้าย่อมต้องตามหานางให้พบ ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเกิดสิ่งใดขึ้นก็ตาม!
เซินลั่วเก็บเศษผ้านั้นอย่างเงียบงัน ก่อนจะมองดูปิ่นปักผมไข่มุกในมือ และ(@NameIsNovel)เก็บของทั้งสองชิ้นไว้แนบชิดหน้าอก
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)พลันขยับเล็กน้อย กวาดมองไปยังด้านหลัง ที่(@NameIsNovel)ซึ่งกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งซึ่งแผ่ปราณปีศาจทมิฬ ได้(@NameIsNovel)เข้าล้อมรอบกายเขา(@NameIsNovel)ไว้แล้วอย่างเงียบเชียบ โดยที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เองมิอาจล่วงรู้
“เหะๆ… ยังมี(@NameIsNovel)ปลาที่(@NameIsNovel)หลุดรอดจากตาข่ายอยู่จริงด้วย! พวกเรารอนานนัก ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มิมเสียเปล่า น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของเจ้ามิได้(@NameIsNovel)สูงส่งนัก” ชายปีศาจผู้เป็น(@NameIsNovel)หัวหน้า ถือขวานประหารพาดไหล่ เอ่ยพร้อมหัวเราะอย่างเย็นชา
กลิ่นอายของบุรุษผู้นั้นมิธรรมดา ราวกับเซียนแท้ระดับกลาง ทว่า(@NameIsNovel)ยามนี้เซินลั่วกำลังสะกดกลิ่นอายของตนเอง การรั่วไหลเพียงน้อยนิดจึงทำให้เขา(@NameIsNovel)ดูคล้ายอยู่เพียงระดับก่อกำเนิดเท่านั้น
เหล่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ติดตามมาเบื้องหลัง ส่วนใหญ่อยู่ในระดับก่อกำเนิดและ(@NameIsNovel)มหาโพธิญาณ ยามแรกเห็นก็ชัดแจ้งแล้วว่า(@NameIsNovel) พวกมันเป็น(@NameIsNovel)เพียงพวกที่(@NameIsNovel)ออกเก็บกวาดเศษซากหลังศึกใหญ่ ดุจดังอีแร้งและ(@NameIsNovel)หมาในที่(@NameIsNovel)คอยหากินซากศพ
เซินลั่วค่อยๆ ยืนขึ้นเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น นัยน์ตาของเขา(@NameIsNovel)ไร้ชีวิตชีวา
ผู้นำปีศาจดูคล้ายจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความผิดปกติบางอย่าง ทว่า(@NameIsNovel)ยังคงสั่งเสียงดังลั่น “ฆ่าพวกมันให้หมด!”
ตามคำสั่งของมัน เหล่าปีศาจหลายสิบตนก็พุ่งทะยานเข้าใส่เซินลั่วในทันที
“เคล็ดวิชาเทวะทะเลคราม!”
พลันมี(@NameIsNovel)เสียงคำรามแผ่วเบาออกจากริมฝีปากเซินลั่ว ขณะที่(@NameIsNovel)ปลายเท้าเขา(@NameIsNovel)แตะพื้นเบาๆ หมอกที่(@NameIsNovel)หลอมรวมด้วยไอเย็นยะเยือกสุดประมาณก็พวยพุ่งไปข้างหน้าในฉับพลัน
ราวกับกระแสน้ำแข็งที่(@NameIsNovel)ถาโถมซัดผ่าน เหล่าปีศาจที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้ามายังคงรักษาท่าทางพุ่งไปข้างหน้า ทว่า(@NameIsNovel)พวกมันทั้งหมดกลับถูกแช่แข็งอยู่กับที่(@NameIsNovel) กลายเป็น(@NameIsNovel)ประติมากรรมน้ำแข็ง
เซินลั่วก้าวตรงไปยังผู้นำปีศาจพลันแตะเบาๆ ที่(@NameIsNovel)ประติมากรรมน้ำแข็งซึ่งอยู่ด้านหน้าสุด
“แกร๊ก!” เสียงคมชัดดังกังวาน
เหล่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ถูกแช่แข็งทั้งหมด โดยไร้ซึ่งข้อยกเว้น ก็แตกสลายเป็น(@NameIsNovel)เศษน้ำแข็งละเอียด ถูกชายแขนเสื้อของเซินลั่วปัดกวาดให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ผงธุลี
เหลือเพียงผู้นำปีศาจ ขาของมันถูกแช่แข็งเช่นกัน ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกลับมิได้(@NameIsNovel)สังหารมันโดยง่าย
“เจ้า… เจ้า… เจ้าคือ ระดับไท่อี่…” สีหน้าของมันฉายแววหวาดกลัวอย่างที่(@NameIsNovel)สุด ไม่เคยคาดคิดว่า(@NameIsNovel)หลังศึกใหญ่เช่นนี้ จะยังมี(@NameIsNovel)ระดับไท่อี่หลงรอด และ(@NameIsNovel)กล้าที่(@NameIsNovel)จะมาที่(@NameIsNovel)นี่เพียงลำพัง
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เสียเวลาเอ่ยวาจาไร้สาระ เงาร่างของเขา(@NameIsNovel)ปรากฏถึงเบื้องหน้ามันในทันที พร้อมกับปลายนิ้วที่(@NameIsNovel)กดลึกเข้าไปยังหน้าผากของผู้นำปีศาจ
ในชั่วพริบตาต่อมา สัมผัสจิตเทวะของเซินลั่วก็พุ่งทะลวงเข้าสู่ทะเลจิตวิญญาณของผู้นำปีศาจอย่างเกรี้ยวกราด ค้นหาอย่างบ้าคลั่งในห้วงจิต
ในชั่วอึดใจ เสียง ‘ปัง!’ ที่(@NameIsNovel)ฟังดูอับทึบก็พลันดังก้อง
ทะเลจิตวิญญาณของผู้นำปีศาจมิอาจทานทนต่อสัมผัสจิตเทวะของระดับไท่อี่ได้(@NameIsNovel) จึงระเบิดออกในทันที
“พวกมันหนีไปยังยมโลกแล้วรึ?” เซินลั่วดึงนิ้วกลับ ขมวดคิ้วมุ่น พึมพำกับตนเอง
หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ทุกสิ่งก็กระจ่างแจ้งในใจของเขา(@NameIsNovel) อารามอู่จวงถือเป็น(@NameIsNovel)ป้อมปราการสุดท้ายของเผ่ามนุษย์แล้ว หากมันถูกทำลายลงได้(@NameIsNovel) ก็จะมิมี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ใดเหลืออยู่ในภพหยางให้พวกเขา(@NameIsNovel)หลบภัยได้(@NameIsNovel)อีก ดังนั้นการหนีไปยังยมโลกจึงสมเหตุสมผลในทันที
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วก็จดจำได้(@NameIsNovel)เช่นกันว่า(@NameIsNovel) ยามที่(@NameIsNovel) “เข้าสู่ความฝัน” เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก เขา(@NameIsNovel)เคยเข้าไปในยมโลก และ(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)พบพานกับภูตผีหน้าม้า ณ ที่(@NameIsNovel)นั่น ทั้งสองยังถูกมหาอสูรเฒ่าเขา(@NameIsNovel)ดำไล่ล่า
“เช่นนั้น ยมโลกย่อมล่มสลายไปแล้วในครานั้น ใช่หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)บัดนี้มันถูกยึดกลับคืนมาได้(@NameIsNovel)แล้ว?” เซินลั่วรำพึงด้วยความกังขาในใจ
ทว่า(@NameIsNovel)ถึงแม้จะประหลาดใจเพียงใด เซินลั่วก็รู้ว่า(@NameIsNovel)ตนต้องเดินทางไปยังยมโลก
ยมโลกก็ถือเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในสำนักใหญ่เช่นกัน โดยมี(@NameIsNovel)พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคารพสักการะ เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พำนักของพระภิกษุวิถีภูตและ(@NameIsNovel)เซียนภูติต่างๆ นามว่า(@NameIsNovel)จงขุยและ(@NameIsNovel)พญายมสิบขุมนรก ล้วนเป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งของเซียนภูติที่(@NameIsNovel)อยู่ภายใต้การปกครองของพระองค์
ในปีนั้น เซินลั่วถูกนำเข้าสู่ยมโลกโดยตรงด้วยอำนาจแห่งดินแดนความฝัน ทว่า(@NameIsNovel)บัดนี้ยามต้องเดินทางสู่ยมโลกด้วยตนเอง เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกจนปัญญาว่า(@NameIsNovel)จะเริ่มต้นจากที่(@NameIsNovel)ใด
เขา(@NameIsNovel)ยังจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เคยหารือถึงรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับยมโลกกับภูตผีหน้าม้าในครานั้น ทว่า(@NameIsNovel)บทสนทนาเหล่านั้นกลับไม่เคยลึกซึ้งถึงแก่นแท้
ในยามนั้น เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาที่(@NameIsNovel)จะมุ่งสู่ยมโลกด้วยตนเอง พวกเขา(@NameIsNovel)จึงพูดคุยกันถึงวิธีการเรียกภูตผีหน้าม้าออกมาจากยมโลกเสียมากกว่า(@NameIsNovel)
---------------