ตอนที่ 978 : ทางข้ามแม่น้ำเหลือง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วหวนพลันนึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)สมัยที่(@NameIsNovel)อยู่ในดินแดนตะวันตก พระน้อยเจียงหลิวเคยเล่าให้ฟังว่า(@NameIsNovel)พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ได้(@NameIsNovel)ตั้งมหาปณิธานว่า(@NameIsNovel) “ตราบใดที่(@NameIsNovel)นรกยังไม่ว่า(@NameIsNovel)ง ข้าพเจ้าจะไม่ขอเป็น(@NameIsNovel)พุทธะ” และ(@NameIsNovel)หลังจากนั้นก็ได้(@NameIsNovel)ไปพำนักอยู่ในยมโลก เพื่อโปรดเหล่าภูตผีทั้งหมื่นตนที่(@NameIsNovel)นั่น

ในครานั้น ได้(@NameIsNovel)เคยกล่าวไว้ว่า(@NameIsNovel)ยมโลกมี(@NameIsNovel)ท่าเรือสำหรับนำทางวิญญาณหลงทางกระจัดกระจายอยู่ทั่วทั้งสี่ทวีปใหญ่ และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตั้งอยู่ภายในเมืองหลวงใหญ่ๆ ก็คือศาลเจ้าพ่อหลักเมืองนั่นเอง ส่วนที่(@NameIsNovel)กระจายอยู่ตามขุนเขา(@NameIsNovel)ห่างไกลจะเรียกว่า(@NameIsNovel) “ประตูภูตผี” อยู่ภายใต้การดูแลของเทพภูเขา(@NameIsNovel)เล็กๆ บางตน ขณะที่(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ซึ่งอยู่ในสายน้ำและ(@NameIsNovel)บริเวณใกล้เคียง ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเทพแห่งวารี และ(@NameIsNovel)ถูกขนานนามว่า(@NameIsNovel) “ทางข้ามแม่น้ำเหลือง”

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้คนในภูเขา(@NameIsNovel)เสียชีวิตน้อยกว่า(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)เสียชีวิตในสายน้ำ “ประตูภูตผี” จึงยากที่(@NameIsNovel)จะพบเจอ ทว่า(@NameIsNovel) “ทางข้ามแม่น้ำเหลือง” กลับหาได้(@NameIsNovel)ง่ายดายกว่า(@NameIsNovel) หลังจากฝังศพผู้เคราะห์ร้ายจากอารามอู่จวงแล้ว เซินลั่วก็จากไปในเวลาไม่นาน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ยามนี้ เมื่อแผ่นดินถึงคราวล่มสลาย เมืองหลวงใหญ่และ(@NameIsNovel)กำแพงเมืองต่างๆ เกือบทั้งหมดล้วนถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง แม้แต่ส่วนที่(@NameIsNovel)ยังคงอยู่ ก็ถูกพวกปีศาจเข้ายึดครองไปนานแล้ว ทั้งยังรวมถึงวัดวาอารามที่(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับราชสำนักสวรรค์และ(@NameIsNovel)ยมโลกด้วย แทนที่(@NameIsNovel)จะเสียเวลาตามหาศาลเจ้าพ่อหลักเมือง เซินลั่วกลับมุ่งตรงไปยัง “ทางข้ามแม่น้ำเหลือง” ซึ่งอยู่ห่างจากอารามอู่จวงไปราวร้อยลี้

อันที่(@NameIsNovel)จริงแล้ว สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel) “ทางข้ามแม่น้ำเหลือง” นั้นมิใช่ท่าเรือ หากแต่เป็น(@NameIsNovel)ทางโค้งของแม่น้ำสายหนึ่ง เมื่อมาถึงยังที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ แม้ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็แลเห็นเงาร่างนับพันนับหมื่นกลุ่มที่(@NameIsNovel)ยืนหนาแน่นอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ โดยมิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเข้าใกล้ไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ เซินลั่วพลันเห็นหมอกทมิฬปกคลุมริมฝั่งแม่น้ำแน่นหนา ความเคียดแค้นคุกรุ่นพลุ่งพล่านขึ้นสู่ฟากฟ้า

ฝูงชนหนาแน่นที่(@NameIsNovel)เรียงรายอยู่ริมแม่น้ำนั้นมิใช่ผู้คน หากแต่เป็น(@NameIsNovel)เหล่าภูตผี—วิญญาณเร่ร่อนที่(@NameIsNovel)ไร้ผู้ชี้นำ เมื่อยมโลกถูกทำลาย วงจรแห่งการเวียนว่า(@NameIsNovel)ยตายเกิดหกวิถีก็ถูกขัดขวางมานานนมแล้ว ไม่เหลือทูตจากยมโลกผู้ใดมานำพาดวงวิญญาณจากภพหยางอีกต่อไป เหล่าดวงวิญญาณที่(@NameIsNovel)ดับขันธ์ลงไปแล้ว ด้วยจิตวิญญาณอันไม่สมบูรณ์ ต่างมารวมตัวกัน ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ เพียงเพราะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกลิ่นอายของยมโลกที่(@NameIsNovel)เล็ดลอดออกมาจาก “ทางข้ามแม่น้ำเหลือง”

ยามที่(@NameIsNovel)เซินลั่วลงมาถึง พลังชีวิตอันเข้มข้นที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากกายดึงดูดเหล่าดวงวิญญาณมหาศาลให้เผยสีหน้าดุร้ายในทันที และ(@NameIsNovel)พรั่งพรูเข้าใส่เขา(@NameIsNovel) ในชั่วพริบตา ความเคียดแค้นก็ปั่นป่วนราวคลื่นภูตผีถาโถม กายของเซินลั่วพลันแผ่รัศมี(@NameIsNovel)แสงจ้า ยามเมื่อยกแขนเสื้อขึ้น แรงกดดันไร้รูปร่างก็ก่อตัวขึ้น ด้วยการกวาดเพียงเบาๆ ก็สามารถกำจัดดวงวิญญาณนับหมื่นตนที่(@NameIsNovel)ริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองให้สลายไปได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ลดแขนเสื้อลง แล้วโบกมือไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

พลันแสงโลหิตก็ส่องประกาย ธงภูตผีขนาดใหญ่ผุดตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จากนั้นลำแสงโลหิตนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานออกไป กวาดต้อนวิญญาณในทุกทิศทาง เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็สามารถม้วนดวงวิญญาณทั้งหมดตามริมแม่น้ำและ(@NameIsNovel)ดึงพวกมันเข้าไปในธงได้(@NameIsNovel)สิ้น ภายในธงภูตผี ดวงวิญญาณนับหมื่นต่างกรีดร้องโหยหวน เสียงของพวกมันสะท้อนก้องกังวานไปถึงสรวงสวรรค์

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วถอนหายใจ โบกมือผนึกธงภูตผีก่อนจะเก็บมันไป เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)หลอมรวมวิญญาณเหล่านี้ เพียงแต่รวบรวมพวกมันไว้ ตั้งใจจะนำทั้งหมดไปยังยมโลกด้วยกัน มิเช่นนั้น หากปล่อยให้วิญญาณเหล่านี้สะสมอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่(@NameIsNovel)วิญญาณเคียดแค้นจะรวมตัวและ(@NameIsNovel)กลืนกินกันเอง จนก่อกำเนิดเป็น(@NameIsNovel)ราชาผีขึ้นมาได้(@NameIsNovel) โลกมนุษย์ก็วุ่นวายพอแล้ว การรักษาสันติให้มากที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)จะทำได้(@NameIsNovel)ย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)

ในทันใดนั้น ดวงวิญญาณที่(@NameIsNovel)เคยเต็มริมฝั่งแม่น้ำก็ถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น ความเคียดแค้นที่(@NameIsNovel)สะสมอยู่ก็เริ่มสลายหายไปอย่างช้าๆ พร้อมกับสายลมที่(@NameIsNovel)พัดพาน้ำในแม่น้ำ เซินลั่วมาถึงยังทางโค้งของแม่น้ำและ(@NameIsNovel)กวาดสายตามองไปรอบกาย ทว่า(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)เห็นท่าเรือใดๆ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น เมื่อสายตาเลื่อนไปยังใจกลางแม่น้ำ ก็สังเกตเห็นวังวนที่(@NameIsNovel)ไม่เด่นชัดในกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากของทางโค้งแม่น้ำนั้น แม้น้ำจะขุ่นข้น แต่ก็มี(@NameIsNovel)ร่องรอยจางๆ ของกลิ่นอายยมโลกซึมออกมา

“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)นี่คือสถานที่(@NameIsNovel)นั้น” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อความคิดแล่นผ่าน เซินลั่วก็พลันมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่(@NameIsNovel)ก้นแม่น้ำใกล้ชายฝั่ง เขา(@NameIsNovel)ทำท่าทางนุ่มนวลด้วยมือ และ(@NameIsNovel)กลุ่มเปลวไฟสีเขียวก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นจากก้นแม่น้ำ ก่อนจะเริ่มลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ จนถึงผิวน้ำ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เรือข้ามฟากรึ?” เซินลั่วประหลาดใจเล็กน้อย

สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏออกมาคือเรือไม้โบราณลำหนึ่ง ปลายทั้งสองแหลมและ(@NameIsNovel)โค้งขึ้น ตัวเรือเต็มไปด้วยรอยแตก และ(@NameIsNovel)มองเห็นร่องรอยการซ่อมแซมได้(@NameIsNovel)ทั่วทุกหนแห่ง ที่(@NameIsNovel)หัวเรือมี(@NameIsNovel)เสายาวตั้งตระหง่าน บนยอดนั้นมี(@NameIsNovel)โคมไฟที่(@NameIsNovel)ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีเขียวแขวนอยู่

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วก้าวขึ้นไปบนเรือไม้ ซึ่งพลันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดและ(@NameIsNovel)จมลงเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักของเขา(@NameIsNovel) “ดี ไม่บอบบางอย่างที่(@NameIsNovel)เห็น” เขา(@NameIsNovel)หยิบเสายาวอย่างไม่ใส่ใจ ถอดโคมไฟออกจากมัน และ(@NameIsNovel)ค้นพบว่า(@NameIsNovel)ข้างในเป็น(@NameIsNovel)ก้อนไขมันสีเหลืองเหนียวคล้ายขี้ผึ้ง—น้ำมันศพที่(@NameIsNovel)สกัดจากร่างกายมนุษย์ แม้จะมี(@NameIsNovel)ความรังเกียจอยู่บ้าง เขา(@NameIsNovel)ก็แขวนโคมไฟที่(@NameIsNovel)หยดด้วยน้ำมันศพไว้บนปลายแหลมที่(@NameIsNovel)หัวเรือ แล้วใช้เสาผลักออกจากก้นแม่น้ำ บังคับเรือให้เคลื่อนไปอย่างช้าๆ สู่ยังวังวนที่(@NameIsNovel)ใจกลางแม่น้ำ เรือลำนั้นแม้มองดูซอมซ่อ แต่กลับไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบจากกระแสน้ำในแม่น้ำเลยแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)ไปถึงขอบของวังวนได้(@NameIsNovel)อย่างมั่นคง

หัวเรือจมลงไปก่อน ตามมาด้วยเรือทั้งลำที่(@NameIsNovel)โคลงเคลงและ(@NameIsNovel)ดิ่งลงไปเบื้องล่าง เซินลั่วยืนอยู่บนเรือ ร่างของเขา(@NameIsNovel)มั่นคงดุจภูผา ไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กับเรือยังคงดิ่งลงไปเบื้องล่าง พลันมี(@NameIsNovel)เสียง ‘สาด’ ดังขึ้น และ(@NameIsNovel)เซินลั่วพร้อมกับเรือก็พุ่งลงสู่ผืนน้ำ ทว่า(@NameIsNovel)ยามเมื่อสัมผัสกับน้ำ กลับไม่มี(@NameIsNovel)หยดน้ำกระเซ็นใส่เขา(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกราวกับว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทะลุผ่านค่ายกลบางอย่างไป

ในชั่วพริบตาถัดมา เรือที่(@NameIsNovel)ดำดิ่งลงไปในน้ำก็พลันพลิกกลับออกมาจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า และ(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำของแม่น้ำอีกสายหนึ่ง เซินลั่วประหลาดใจเล็กน้อย มองลงไปยังแม่น้ำเบื้องล่าง เพียงเพื่อจะเห็นจุดแสงสีเขียวส่องประกายขึ้นมาจากก้นแม่น้ำ นั่นเป็น(@NameIsNovel)สัญญาณว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้าสู่ยมโลกแล้ว

หลังจากสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ถอนสายตากลับ และ(@NameIsNovel)ปล่อยสัมผัสจิตเทวะออกไปเพื่อสำรวจรอบบริเวณ ขณะเดียวกันก็ใช้มือข้างหนึ่งดันเสา บังคับเรือให้เคลื่อนไปตามทิศทางของกระแสน้ำในแม่น้ำ ในขณะนั้น คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อหันไปมองเบื้องหลัง เบื้องหลังในแม่น้ำ แสงสีเขียวกระพริบถี่รัว เมื่อเงาของบางสิ่งที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นลอยขึ้นมาจากส่วนลึกของธารา

[Source: NameIsNovel] “ผีน้ำ…” หลังจากตรวจสอบคร่าวๆ เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงผีน้ำสองสามตนที่(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)อยู่ในระดับก่อกำเนิดด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงมิได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจมากนัก บังคับไม้ค้ำ เร่งความเร็วของเรือ เบื้องหน้า ภูมิประเทศดูราวกับจะเปลี่ยนไป กระแสน้ำก็เชี่ยวกรากขึ้นเรื่อยๆอ่านตอนต่อไปฟรี

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในเวลาเดียวกัน ผีน้ำสองสามตนจากเบื้องหลังก็พลันเร่งความเร็ว และ(@NameIsNovel)ในเวลาไม่นานก็เข้าใกล้เซินลั่ว เมื่อเข้าใกล้ ผีน้ำพวกนั้นดูราวกับจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกลิ่นอายอันรุนแรงที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากเซินลั่ว

พวกมันจึงไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะกระทำการก้าวร้าวใดๆ แต่กลับเหลือบมองเขา(@NameIsNovel)อย่างเร่งรีบ แล้วจึงลอยไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว [Source: NameIsNovel]

เมื่อเซินลั่วสังเกตเห็นพฤติกรรมของพวกมัน เขา(@NameIsNovel)ก็พลันขมวดคิ้วแล้วยกมือขึ้น แทงไปเบื้องหน้าอย่างรุนแรง ลำแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากมือ กลายเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดโค้งที่(@NameIsNovel)ผ่าฟาดลงไปในผืนน้ำ

ด้วยเสียง ‘ตูม’ ดังสนั่น คลื่นสูงร้อยฉื่อก็ระเบิดขึ้นบนผิวน้ำในแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำหยุดไหลชั่วขณะหนึ่ง เผยให้เห็นพื้นแม่น้ำที่(@NameIsNovel)ปกคลุมด้วยซากกระดูกขาวโพลน ขณะที่(@NameIsNovel)ร่างเงาของผีน้ำก็ถูกแสงสีทองผ่าเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ในทันใด กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านสลายไป ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ มือเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)ก่อตัวขึ้นจากน้ำในแม่น้ำที่(@NameIsNovel)ควบแน่นก็พลันปรากฏขึ้นจากใต้เรือ และ(@NameIsNovel)ส่งยันต์สีแดงเข้มให้แก่เขา(@NameIsNovel)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ยันต์ระเบิดโลหิต… ดูท่าจะเพียงพอสำหรับเซียนแท้ขั้นต้นเท่านั้นกระมัง…” เขา(@NameIsNovel)เย้ยหยัน

เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ราชาผีระดับเซียนแท้ตนหนึ่งได้(@NameIsNovel)หมายตาเขา(@NameIsNovel)ไว้ และ(@NameIsNovel)ส่งผีน้ำเหล่านี้มาเพื่อหยั่งเชิง ตรวจสอบระดับการบำเพ็ญของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ไม่แน่ชัด เซินลั่วหันไปมองเบื้องหลังอีกครั้ง ทว่า(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)ตรวจพบปราณที่(@NameIsNovel)ผิดปกติใดๆ

“ความสามารถในการซ่อนตัวของเจ้าก็น่าประทับใจยิ่ง ทว่า(@NameIsNovel)จงหยุดทดสอบข้าเสียที หากเจ้ารู้ว่า(@NameIsNovel)สิ่งใดดีสำหรับตัวเจ้า ก็รีบไปให้พ้น มิเช่นนั้น…” เซินลั่วหยุดคำพูดไว้แค่นั้น มิได้(@NameIsNovel)ข่มขู่ต่อไป

ทว่า(@NameIsNovel)ภายในชั่วพริบตาเดียว แม่น้ำยมโลกที่(@NameIsNovel)ทอดยาวเกือบพันลี้เบื้องหลังเขา(@NameIsNovel)ก็พลันแข็งตัวเป็น(@NameIsNovel)น้ำแข็ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ณ ใจกลางแม่น้ำ ชายในชุดคลุมสีฟ้าผู้มี(@NameIsNovel)ผิวขาวราวหิมะ—เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ปีศาจ—กำลังล่องมาตามแม่น้ำในเรือยมโลกที่(@NameIsNovel)สร้างจากกะโหลกปีศาจขนาดใหญ่ และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)น้ำใต้เรือพลันแข็งตัวในทันที

เมื่อเขา(@NameIsNovel)สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงบางสิ่งที่(@NameIsNovel)ผิดปกติ ก็เพิ่งจะกระโดดขึ้นเมื่อเรือยมโลกที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องล่างถูกผนึกไว้ในน้ำแข็งโดยสิ้นเชิง ร่างของชายผู้นั้นดูค่อนข้างเลือนราง ยามเมื่อจ้องมองตรงมายังเซินลั่ว ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดเซียวราวกับผีของเขา(@NameIsNovel)ฉายแววลังเลอยู่บ้าง

ทว่า(@NameIsNovel)ในไม่ช้า ความลังเลนั้นก็ถูกปัดเป่าออกไป เมื่อเขา(@NameIsNovel)เอื้อมมือเข้าไปในชั้นน้ำแข็ง เปลวไฟภูตผีสีเขียวก็ลุกโชนผ่านไป ละลายเรือยมโลกที่(@NameIsNovel)ถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ลากมันขึ้นไปบนผิวน้ำแข็ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เขา(@NameIsNovel)ขึ้นไปบนเรือยมโลกอีกครั้ง มิได้(@NameIsNovel)สนใจที่(@NameIsNovel)จะละลายแม่น้ำโดยรอบ เพียงแค่ไล่ตามกระแสน้ำแข็งนั้นไป [Source: NameIsNovel]

---------------