หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 992
ตอนที่ 992 : ความสงสัย
ตอนที่ 992
“เจดีย์อันวิจิตรอยู่ในกำมือของเจ้า เซินลั่ว... เช่นนั้นคัมภีร์สวรรค์ที่(@NameIsNovel)มหาราชหอทองคำแห่งสวรรค์เคยพิทักษ์รักษาไว้ ก็คงอยู่กับเจ้าด้วยสินะ?” นักพรตเฒ่าเครายาวเอ่ยขึ้นก่อน โดยมิรอให้ราชาอสูรวัวกระทิงกล่าวคำใด
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น สีหน้าของพระภิกษุคิ้วเหลืองและ(@NameIsNovel)ชายในชุดเกราะเงินก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทั้งสองหันไปจับจ้องเซินลั่ว
“สหายหยวนรึ?” เซินลั่วครุ่นคิดคำนึง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลองเชิง
นักพรตเฒ่าเครายาวมิได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธ เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมเอ่ยว่า(@NameIsNovel) “น่าเสียดายยิ่งนัก...”
เซินลั่วขมวดคิ้วแน่นขึ้น ความไม่พอใจพลันก่อตัวในจิตใจ เขา(@NameIsNovel)ไม่เข้าใจโดยแท้ว่า(@NameIsNovel)เหตุใดราชาอสูรวัวกระทิงจึงเปิดฉากต่อสู้กับตนทันทีที่(@NameIsNovel)พบหน้า หากมิใช่เพราะการยืนยันตัวตนด้วยดวงตาเพลิงสีทอง เซินลั่วคงสงสัยว่า(@NameIsNovel)ราชาอสูรวัวกระทิงเบื้องหน้าเป็น(@NameIsNovel)ตัวปลอมแปลง
“บอกมา เหตุใดเจ้าจึงทรยศพวกเรา?” ในที่(@NameIsNovel)สุดราชาอสูรวัวกระทิงก็เอ่ยขึ้น เสียงของเขา(@NameIsNovel)แหบแห้งผิดวิสัย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น คิ้วของเซินลั่วก็ขมวดแน่นยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม ก่อนจะกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า(@NameIsNovel) “ทรยศ รึ? ข้าไปทรยศพวกท่านตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“เซินลั่ว สินะ? ที่(@NameIsNovel)แท้ก็เป็น(@NameIsNovel)เพราะบุรุษผู้นี้นี่เอง ที่(@NameIsNovel)ทำให้ทุกผู้คนต้องเผชิญกับภัยพิบัติอันใหญ่หลวงในครานี้!” ชายในชุดเกราะเงินเอ่ยพลางเผยแววโกรธเกรี้ยวในดวงตามากขึ้นเล็กน้อย
“เคยมี(@NameIsNovel)ผู้เตือนข้าไว้แล้วว่า(@NameIsNovel)ภูมิหลังของเจ้าคลุมเครือ และ(@NameIsNovel)กำชับให้ข้าระวังเจ้าไว้ ถึงกระนั้นข้าก็ยังคงเชื่อใจเจ้า กระทั่งมอบไข่มุกสะกดทะเลให้ ช่างน่าขันโดยแท้ ช่างน่าสังเวชยิ่งนัก...” ราชาอสูรวัวกระทิงจ้องมองเซินลั่ว ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)แดงก่ำขณะเอ่ยปาก
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่ ในช่วงเวลาที่(@NameIsNovel)ข้าจากไป?” เซินลั่วระงับความไม่พอใจในจิตใจ ก่อนเอ่ยถาม
“หึ เกิดอันใดขึ้นงั้นรึ? มิใช่เจ้าหรอกรึที่(@NameIsNovel)แพร่งพรายข่าวที่(@NameIsNovel)อยู่ของเราให้แก่เผ่าปีศาจ? ตอนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยถูกโจมตีก่อนหน้านี้ เจ้าก็บังเอิญไม่อยู่ และ(@NameIsNovel)บัดนี้ ตอนที่(@NameIsNovel)อารามอู่จวงถูกล้อม เจ้าก็หายไปอีก ข้าสงสัยยิ่งนักว่า(@NameIsNovel)แท้จริงแล้วตัวตนของเจ้าคือสิ่งใดกันแน่?” ราชาอสูรวัวกระทิงซักไซ้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ข้า... ข้าเพียงไปที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)สองภพเพื่อปิดด่านบำเพ็ญเพียร มิฉะนั้นท่านคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะบรรลุถึงระดับการบำเพ็ญไท่อี่นี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ “อีกทั้ง ในทุกการต่อสู้กับเผ่าปีศาจ ข้าเคยกระทำสิ่งหลอกลวงหรือเจ้าเล่ห์บ้างหรือไม่? ข้ามิได้(@NameIsNovel)ต่อสู้อย่างเต็มกำลังทุกครั้งหรอกรึ? หากกล่าวกันตามตรง การเดินทางไปภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยของข้าในตอนแรกก็ได้(@NameIsNovel)รับการอำนวยความสะดวกจากท่านมิใช่รึ สหายหยวน?”
“เจิ้นหยวนต้าเซียน เขา(@NameIsNovel)กำลังหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” เมื่อเผชิญกับคำถามของเซินลั่ว ราชาอสูรวัวกระทิงก็หันไปจ้องมองนักพรตเฒ่าเครายาว
เจิ้นหยวนต้าเซียนรึ? เซินลั่วเพียงแค่ปล่อยให้ความประหลาดใจฉายวูบผ่านใจไปชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)คาดเดาถึงตัวตนของสหายหยวนไว้แล้วนั่นเอง
“พอแล้ว บัดนี้ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดต้องปกปิดอีก แท้จริงแล้ว เป็น(@NameIsNovel)พวกเราที่(@NameIsNovel)ส่งเซินลั่วไปยังภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยเพื่อเอาชนะใจเจ้า” เจิ้นหยวนต้าเซียนถอนหายใจและ(@NameIsNovel)กล่าว
“พวกเรา... นั่นหมายความว่า(@NameIsNovel)ท่านทั้งสองคือสหายเหลยและ(@NameIsNovel)สหายฮั่วรึ?” เซินลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังชายในชุดเกราะเงินและ(@NameIsNovel)พระภิกษุคิ้วเหลือง
ทั้งสองมิได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธ และ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา
“เจ้าเดาได้(@NameIsNovel)ถูกต้องแล้ว โดยแท้จริงแล้ว พวกเราสองสามคนเพิ่งจะมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าในวันนี้เอง น่าเสียดาย... ที่(@NameIsNovel)มันอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้” เจิ้นหยวนต้าเซียนกล่าวอย่างเชื่องช้า
“บุรุษผู้นั้นคือเขา(@NameIsNovel)จริงๆ รึ?” ชายในชุดเกราะเงินมองดูเซินลั่ว ยังคงมิอาจเชื่อได้(@NameIsNovel)สนิทใจ
“ขออภัย... ข้าขอขัดจังหวะสักครู่ได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ณ จุดนี้ จงขุยที่(@NameIsNovel)เงียบงันมาโดยตลอดก็พลันเอ่ยขึ้น
“สหายจงขุย โปรดกล่าวได้(@NameIsNovel)เลย” เจิ้นหยวนต้าเซียนพยักหน้าเห็นด้วย
“เซินลั่ว... ข้าเคยมี(@NameIsNovel)ประสบการณ์ร่วมกับเขา(@NameIsNovel)มากมายเมื่อพันปีก่อน และ(@NameIsNovel)แม้ว่า(@NameIsNovel)ข้าจะไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดในตัวเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงไปบ้างในตอนนี้หรือไม่
แต่ข้าก็ได้(@NameIsNovel)ต่อสู้กับราชาผีโยวหมิงและ(@NameIsNovel)วิญญาณแขวนคอบนสะพานเชือกก่อนหน้านี้ และ(@NameIsNovel)หากมิใช่เพราะความช่วยเหลือจากเขา(@NameIsNovel) ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)วันนี้ข้าคงต้องประสบภัยพิบัติอันใหญ่หลวง” จงขุยกล่าว
“หึ ท่านรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)นี่มิใช่หนึ่งในกลอุบายตามปกติของมัน? ตอนที่(@NameIsNovel)เผ่าจิ้งจอกหยกตกอยู่ในอันตราย ก็เป็น(@NameIsNovel)มันเช่นกันที่(@NameIsNovel)เข้ามาช่วยเหลือในช่วงเวลาวิกฤตของพวกมัน
มิฉะนั้น ราชันจิ้งจอกหมื่นปีผู้มากประสบการณ์ จะมิอาจมองทะลุความทะเยอทะยานของมันได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ราชาอสูรวัวกระทิงโต้กลับพร้อมกับแค่นเสียงเย้ยหยัน
“สิ่งที่(@NameIsNovel)พวกท่านกล่าวมานั้น มิค่อยจะถูกต้องนัก” เสียงอ่อนแรงดังแว่วมาจากป่าไผ่ในเวลานี้ ทุกคนหันไปมองในทิศทางนั้น และ(@NameIsNovel)เห็นบุรุษผู้หนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)ใบหน้าซีดเซียว เดินออกมาจากแนวป่า เซินลั่วประหลาดใจเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)เห็นชิงหลูปรากฏตัวออกมา
“โอ้... พวกท่าน!” ชิงหลูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอน "เพื่อตามหาท่านในยมโลก ผู้อาวุโสเซินถึงกับไปที่(@NameIsNovel)คฤหาสน์ของมหาอสูรเฒ่าเขา(@NameIsNovel)ดำเพื่อขโมยแผนที่(@NameIsNovel)ก่อน แล้วจึงถูกบังคับให้ต่อสู้กับเขา(@NameIsNovel)ดำและ(@NameIsNovel)จิ่วโยวหลังจากถูกค้นพบ
ครั้นหนีเข้าไปในวงกตนรกได้(@NameIsNovel)อย่างหวุดหวิด ก็ได้(@NameIsNovel)เผชิญหน้ากับคุนทำลายล้าง ท่านรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)การเดินทางครั้งนั้นอันตรายเพียงใด?
หากเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้ทรยศโดยแท้ ท่านกำลังจะบอกว่า(@NameIsNovel)ประสบการณ์ทั้งหมดเหล่านั้นเป็น(@NameIsNovel)เพียงการแสดงงั้นรึ? ทว่า(@NameIsNovel) หากมันเป็น(@NameIsNovel)เพียงการแสดงให้ข้าดู สิ่งนั้นจะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดกัน?" ชิงหลูไม่อาจทนฟังต่อไปได้(@NameIsNovel)อีก จึงกล่าวออกมาเพื่อปกป้องเซินลั่ว
“เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หรือไม่เป็น(@NameIsNovel) เพียงคำพูดของเจ้าผู้เดียวจะตัดสินได้(@NameIsNovel)อย่างไร? พวกเราจะล่วงรู้ความจริงได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ราชาอสูรวัวกระทิงกล่าวพร้อมกับแค่นเสียงเย็นชา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)การตายขององค์หญิงหน้าหยกและ(@NameIsNovel)เด็กแดง ได้(@NameIsNovel)สร้างความสะเทือนใจอย่างแสนสาหัสให้แก่เขา(@NameIsNovel)
“บางทีอาจจะเป็น(@NameIsNovel)เพียงกลอุบาย อีกทั้ง... ใครจะรู้ว่า(@NameIsNovel)ท่านเพียงแค่โกหกเพื่อช่วยเขา(@NameIsNovel)กันแน่?” ชายในชุดเกราะเงินกล่าว พลางขมวดคิ้ว
“หยางเจี่ยน เจ้าวัวเฒ่า พวกท่านทั้งสองไม่ควรรีบร้อนด่วนสรุป สหายเซิน หากท่านมี(@NameIsNovel)วิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง ก็จะเป็น(@NameIsNovel)การดีที่(@NameIsNovel)สุดหากท่านจะเอ่ยออกมาในตอนนี้
หากมิใช่เช่นนั้น... ก็ยังมี(@NameIsNovel)วิธีอื่น ข้ามี(@NameIsNovel)สมบัติวิเศษนามว่า(@NameIsNovel) 'กระจกทดสอบใจ' หากท่านเต็มใจจะยอมรับการทดสอบนี้
พวกเราก็จะพาท่านกลับไป และ(@NameIsNovel)พยายามแยกแยะความจริงได้(@NameIsNovel) ท่านเต็มใจหรือไม่?" พระภิกษุคิ้วเหลืองพลันก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)เอ่ยถาม
“กระจกทดสอบใจรึ?”
ไม่เพียงแต่เซินลั่วจะขมวดคิ้วมุ่น แม้แต่เจิ้นหยวนต้าเซียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ยังแสดงอาการประหลาดใจเช่นกัน
“พระภิกษุคิ้วเหลือง หลังจากที่(@NameIsNovel)อาจารย์ของท่าน พระศรีอาริยเมตไตรย ได้(@NameIsNovel)ล่วงลับไปในปีนั้น ทุกผู้คนต่างคิดว่า(@NameIsNovel)กระจกทดสอบใจได้(@NameIsNovel)ตกไปอยู่ในกำมือของเผ่าปีศาจเสียแล้ว ใครจะล่วงรู้ว่า(@NameIsNovel)มันจะอยู่ในมือของท่าน?” หยางเจี่ยนมองไปยังพระภิกษุในจีวรสีเหลืองและ(@NameIsNovel)กล่าว
“บัดนี้เมื่อพวกเรามี(@NameIsNovel)กระจกทดสอบใจแล้ว พวกเราก็สามารถใช้มันเพื่อทำการทดสอบได้(@NameIsNovel) สหายเซิน ท่านเต็มใจหรือไม่?” เจิ้นหยวนต้าเซียนถามขึ้น พลางเข้าร่วมการสนทนา
“กระจกทดสอบใจนี้คือสิ่งใด? หากมันจะค้นจิตวิญญาณและ(@NameIsNovel)ความทรงจำ เช่นนั้นข้าคิดว่า(@NameIsNovel)พวกเราควรจะลืมมันไปเสียเถิด ข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่ด้วยความตั้งใจที่(@NameIsNovel)จะพบกับทุกผู้คน แต่กลับถูกกล่าวหาโดยไร้มูลทันทีที่(@NameIsNovel)มาถึง หากความทรงจำของข้าจะต้องถูกสำรวจ เช่นนั้นข้าก็ขอแยกทางกับพวกท่านทั้งหมดในตอนนี้เลยจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวอย่างราบเรียบ เป็น(@NameIsNovel)การปฏิเสธข้อเสนอโดยสิ้นเชิง
“เพื่อความปลอดภัย พวกเราจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องควบคุมท่านไว้ก่อนที่(@NameIsNovel)จะดำเนินการต่อไป” หยางเจี่ยนเสริมขึ้น
“อย่าได้(@NameIsNovel)ก้าวล่วง!” เซินลั่วกล่าวอย่างโกรธเคือง
“หากท่านไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดจะปกปิด เหตุใดต้องหวาดกลัว?” ราชาอสูรวัวกระทิงก็กล่าวเสริมเช่นกัน
ในใจของเซินลั่วพลันสบถสาป เขา(@NameIsNovel)กังวลหวั่นเกรงว่า(@NameIsNovel)ผู้ทรยศที่(@NameIsNovel)แท้จริงจะซ่อนตัวอยู่ที่(@NameIsNovel)ใดสักแห่ง
ในขณะนั้นเอง พลันมี(@NameIsNovel)เสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากหุบเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ห่างไกลออกไป และ(@NameIsNovel)ร่างเงาหลายสายก็ปรากฏขึ้น รีบรุดมายังตำแหน่งที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่
---------------