หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 993
ตอนที่ 993 : ไต่สวนตนเอง
ตอนที่ 993
เซินลั่วกวาดสายตาไปทั่วฝูงชน พลันเห็นสตรีในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวโดดเด่นขึ้นมาทันที แม้ใบหน้านางจะถูกคลุมด้วยผ้าแพรบางเบา แต่ดวงตาที่(@NameIsNovel)อ่อนโยนคู่นั้นก็คุ้นเคยยิ่งนัก—นางคือเนี่ยไฉจู
เมื่อเนี่ยไฉจูได้(@NameIsNovel)เห็นเขา(@NameIsNovel) นางก็สังเกตเห็นตนเช่นกัน แววแห่งความยินดีพลันฉายขึ้นในดวงตา ทว่า(@NameIsNovel)ไม่นานแววตานั้นก็เย็นยะเยือก ราวกับนางกำลังสับสนงุนงงและ(@NameIsNovel)จนปัญญา อีกทั้งยังแฝงแววยอมจำนนอยู่บ้าง
หลังจับจ้องไปยังเนี่ยไฉจูครู่หนึ่ง เซินลั่วก็กวาดสายตามองผู้อื่นอย่างรวดเร็ว พลันสังเกตเห็นเด็กหนุ่มร่างไม่สูงโปร่ง ใบหน้ายังคงเยาว์วัยผู้นั้น กำลังจ้องมองมายังตนตั้งแต่ก้าวเข้ามา แม้เด็กผู้นั้นจะเป็น(@NameIsNovel)ชาย แต่กลับไว้ผมสองมวยบนศีรษะ ทั้งยังแต่งกายด้วยกระโปรงเกราะประดับลวดลายดอกบัว พร้อมผ้าคาดเอวสีแดง ประดับด้วยวงแหวนทองคำคล้องพาดหน้าอกแลดูแปลกตายิ่งนัก
“ท่านคือเซินลั่วใช่หรือไม่?” เมื่อเหล่าผู้คนก้าวเข้ามาใกล้ เนี่ยไฉจูมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด ทว่า(@NameIsNovel)กลับเป็น(@NameIsNovel)เด็กหนุ่มผู้นั้นที่(@NameIsNovel)เอ่ยถามขึ้นก่อน เสียงของเขา(@NameIsNovel)ใสแจ๋ว แฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสา
“ข้าเอง” เซินลั่วพยักหน้าตอบรับ
“เจดีย์อันวิจิตรอยู่กับท่านใช่หรือไม่? ข้าสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของมัน” เด็กหนุ่มผู้นั้นเอ่ย
เซินลั่วไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น จึงเพียงพยักหน้าอีกครา
“บิดาของข้ามักจะระมัดระวังอยู่เสมอ ในเมื่อท่านพ่อมอบเจดีย์อันวิจิตรให้แก่ท่าน ข้าก็เต็มใจจะเชื่อว่า(@NameIsNovel)ท่านมิใช่ผู้ทรยศ อนึ่ง ข้าชื่อหลี่นาจา และ(@NameIsNovel)มหาราชหอทองคำแห่งสวรรค์หลี่จิ่งคือบิดาของข้า” เด็กหนุ่มผู้นั้นพยักหน้าพลางอธิบาย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย จึงประสานมือคารวะด้วยความเคารพ
“เหตุใดท่านจึงยังตามข้ามา? ข้ามิทิ้งข้อความไว้ให้ท่านหรือ บอกว่า(@NameIsNovel)อย่าได้(@NameIsNovel)ตามหาข้า ให้หนีไปเพียงลำพัง?” ทันใดนั้น เสียงของเนี่ยไฉจูก็ดังก้องสะท้อนอยู่ในทะเลจิตวิญญาณของเขา(@NameIsNovel)
“หากมิใช่ท่าน อย่าได้(@NameIsNovel)ตามหา หนีไปเพียงลำพัง หากเป็น(@NameIsNovel)ท่าน…”
คำพูดบนชิ้นผ้าผุดขึ้นในใจของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ก็เข้าใจความหมายที่(@NameIsNovel)แท้จริงของประโยคนั้น หากผู้ทรยศ มิใช่ตน เนี่ยไฉจูย่อมหวังว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะไม่พยายามตามหาพวกเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เพียงแค่หนีไปเพียงลำพัง มิฉะนั้นก็จะต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นปัจจุบัน ทว่า(@NameIsNovel)หากผู้ทรยศเป็น(@NameIsNovel)ตัวเซินลั่วเองจริงๆ เช่นนั้นเนี่ยไฉจูก็คงไม่อาจล่วงรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)จะทำเช่นไร
“มิใช่ข้า ข้ามิทรยศ!” เซินลั่วกล่าวอย่างหนักแน่น พลางกวาดสายตามองผู้คนโดยรอบ ถ้อยคำของเขา(@NameIsNovel) มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ไว้เพียงให้ผู้อื่นได้(@NameIsNovel)ยิน แต่ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นคือเพื่อเนี่ยไฉจูโดยเฉพาะ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำตอบนั้น สีหน้าของเนี่ยไฉจูก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้จะผ่านพ้นไปนับพันปี การได้(@NameIsNovel)พบหน้ากันและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำเหล่านั้นจากเซินลั่ว ทำให้ก้อนหินที่(@NameIsNovel)ถ่วงอยู่ในใจนางพลันมลายสิ้นในที่(@NameIsNovel)สุด นางเชื่อมั่น—เขา(@NameIsNovel)หามิใช่ผู้ทรยศไม่!
“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ท่านเต็มใจจะยอมรับการสอบสวนของกระจกทดสอบใจหรือไม่?” พระภิกษุคิ้วเหลืองเอ่ยถามอย่างช้าๆ
“ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วพยักหน้า โดยมิต้องรอคำสั่งจากผู้อื่น ก็ก้าวขึ้นไปบนกระจกทดสอบใจทันที
เมื่อเท้าเหยียบลงบนผิวกระจก พลันบังเกิดเสียงแผ่วเบา ทว่า(@NameIsNovel)ผิวกระจกยังคงเรียบสงบ ไม่แสดงความผิดปกติใดๆ
“ดี ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ให้เจิ้นหยวนต้าเซียนเป็น(@NameIsNovel)ผู้ตั้งคำถามเถิด” พระภิกษุคิ้วเหลืองเอ่ย
เจิ้นหยวนจื่อมิได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธ ก้าวไปเบื้องหน้า แล้วเอ่ยถามขึ้นโดยตรงว่า(@NameIsNovel) “ท่านได้(@NameIsNovel)ทรยศต่อพันธมิตรมนุษย์เซียน โดยแจ้งเบาะแสต่างๆ ให้เผ่าปีศาจทราบหรือไม่?”
“ไม่” เซินลั่วตอบอย่างเฉียบขาดและ(@NameIsNovel)เด็ดเดี่ยว
ขณะเสียงของเขา(@NameIsNovel)จางหาย ผิวกระจกยังคงนิ่งสงบ ปราศจากระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นดังนั้น ฝูงชนก็แลกเปลี่ยนสายตากันและ(@NameIsNovel)เริ่มกระซิบกระซาบด้วยเสียงเบา
“หืม?”
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือว่า(@NameIsNovel)มิใช่เขา(@NameIsNovel)จริงๆ?”
“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)กระจกทดสอบใจ ก็ไม่น่าจะคลาดเคลื่อนได้(@NameIsNovel)…”
เนี่ยไฉจูมองดูผิวกระจกที่(@NameIsNovel)สงบนิ่งและ(@NameIsNovel)ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลันมี(@NameIsNovel)ประกายใหม่ปรากฏขึ้นในดวงตา ขณะที่(@NameIsNovel)นางจ้องมองไปยังเซินลั่ว
“ถามเช่นนี้ไร้ประโยชน์ หากเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศัตรู มิได้(@NameIsNovel)อยู่ฝ่ายเราตั้งแต่แรก แล้วเราจะกล่าวถึงการทรยศได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ทันใดนั้น เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะเสียงพึมพำของฝูงชน
“ถูกต้องแล้ว! หากเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนของเผ่าปีศาจมาตั้งแต่ต้น การกระทำที่(@NameIsNovel)ต่อต้านเราก็มิอาจนับเป็น(@NameIsNovel)การทรยศได้(@NameIsNovel)” ใครบางคนพลันตระหนักขึ้นมาเสียงดัง
“จริงแท้…เกือบจะปล่อยให้เขา(@NameIsNovel)รอดพ้นไปได้(@NameIsNovel)”
ฝูงชนก็กลับมาปั่นป่วนอีกครา
“ท่านได้(@NameIsNovel)เข้าร่วมกับเผ่าปีศาจแล้วหรือ?” เจิ้นหยวนจื่อถามขึ้นอีกครา
“ไม่” เซินลั่วส่ายหน้า
ในขณะนั้น ระลอกคลื่นเล็กน้อยก็พลันปรากฏขึ้นบนผิวกระจกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
---------------