หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,034
ตอนที่ 1,034 : สิ่งกีดขวาง
ตอนที่ 1034
“เมฆทองคำปกคลุมนภา สุริยันจันทราร่วงหล่นจากสุญญตา! เซินลั่วก้าวสู่ระดับเทียนจุนได้(@NameIsNovel)จริงๆ หรือนี่! ช่างเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel) ก่อนหน้านี้เขา(@NameIsNovel)เพิ่งอยู่ระดับไท่อี่ขั้นกลางเท่านั้นเอง!” ใบหน้าของเจิ้นหยวนจื่อฉายแววไม่อยากจะเชื่อ ทว่า(@NameIsNovel)กลับแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นอย่างที่(@NameIsNovel)สุด
ข้างกาย มหาปราชญ์ขงเซวียนมี(@NameIsNovel)สีหน้าบึ้งตึง เหลือบมองเจิ้นหยวนจื่อ พลันรัศมี(@NameIsNovel)ห้าสีเรืองรองจางๆ ก็ไหลวนอยู่บนร่าง
“คิดจะไปไหนกัน!”
เจิ้นหยวนจื่อพลันหันกลับ มือถือแส้ปัดทองกวัดแกว่งราวกับมังกรทะลวงฟ้า ฟาดฟันไปยังจุดที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าซึ่งห่างออกไปหลายสิบฉื่อ
เสียง "ฉัวะ!" ดังสนั่น สุญญตาในบริเวณนั้นฉีกขาดออกเป็น(@NameIsNovel)รอยแยกมิติกว้างหลายสิบฉื่อ และ(@NameIsNovel)มหาปราชญ์ขงเซวียนอีกตนก็พลัดร่วงออกมาจากรอยแยกนั้น
“ไม่คิดเลยว่า(@NameIsNovel)พลังเทวะร่างแยกของเจ้าจะช่ำชองถึงเพียงนี้ แต่อย่าคิดว่า(@NameIsNovel)จะหลอกข้าได้(@NameIsNovel)!” เจิ้นหยวนจื่อสะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้างไปพร้อมกัน พลางพุ่งเป้าโจมตีใส่มหาปราชญ์ขงเซวียนทั้งสองในคราเดียว
สถานการณ์พลิกผัน เจิ้นหยวนจื่อกลับเป็น(@NameIsNovel)ผู้เข้าพันธนาการมหาปราชญ์ขงเซวียนเสียเอง
อีกด้านหนึ่ง เนี่ยไฉจูเห็นปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ ก็ตระหนักได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การบ่งบอกถึงการเลื่อนระดับของเซินลั่ว จึงปีติยินดียิ่งนัก
และ(@NameIsNovel)รีบเร่งเร้ากิ่งหลิวหยางกับขวดหยกชำระล้าง ปลดปล่อยพลังเทวะแห่งภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวนานาชนิดเข้าพันธนาการหม่าซิ่วซิ่วไว้
ภายในค่ายกลใหญ่ อสูรวายุและ(@NameIsNovel)สมุนมี(@NameIsNovel)สีหน้าซีดเผือด ทว่า(@NameIsNovel)อัคคีสุริยันแท้จริงที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นจากฟากฟ้าคือศัตรูตามธรรมชาติของพลังปราณปีศาจ พลังของพวกมันจึงไม่เพียงพอที่(@NameIsNovel)จะเข้าใกล้ได้(@NameIsNovel)เลย
“เราจะปล่อยให้เซินลั่วเลื่อนระดับอย่างราบรื่นไม่ได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด! ข้าได้(@NameIsNovel)ยินมาว่า(@NameIsNovel)การทะลวงสู่ระดับเทียนจุนต้องผ่านกระบวนการหลอมกายาใหม่ ด้วยแก่นแท้สุริยันแท้จริงและ(@NameIsNovel)แก่นแท้จันทราแท้จริง ตราบใดที่(@NameIsNovel)เราขัดขวางกระบวนการนี้ ไม่เพียงเซินลั่วจะทะลวงไม่สำเร็จ แต่ยังจะได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย!” หลินซินเยว่กล่าว
“จ้าวแห่งกระต่ายเหมากล่าวถูกแล้ว! เราต้องขัดขวางการเลื่อนระดับของเซินลั่วให้ได้(@NameIsNovel) หากเขา(@NameIsNovel)ทะลวงสำเร็จ ต่อให้เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพก็อาจไม่อาจปราบเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)!
จ้าวอสูรหมูไห่ มี(@NameIsNovel)วิธีใดบ้างหรือไม่? ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพคือค่ายกลอสูรโบราณสูงสุด ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)พลังมากยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นี้มิใช่หรือ?” ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)เอ่ยขึ้นทันควัน พลางมองไปยังอสูรวายุ
“พลังของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพนั้นไร้ขีดจำกัด แน่นอนว่า(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงแค่นี้ ทว่า(@NameIsNovel)ระดับบำเพ็ญเพียรของข้ายังตื้นเขิน จึงไม่อาจดึงศักยภาพสูงสุดออกมาได้(@NameIsNovel)เต็มที่(@NameIsNovel)
ณ จุดนี้ เราไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำลายตัวเองของค่ายกลใหญ่ทั้งหมด เพื่อขัดขวางการทะลวงของเซินลั่ว” อสูรวายุกล่าว พลันมี(@NameIsNovel)ประกายโหดเหี้ยมฉายในแววตา
“ทำลายตัวเองของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพหรือ? ค่ายกลนี้จ้าวอสูรฉือโย่วอุตส่าห์หลอมขึ้นมา จะทำลายทิ้งง่ายๆ เช่นนี้ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก” หลินซินเยว่กล่าว ราวกับเจ็บปวดใจ
“ความคิดตื้นเขิน! หากเราสังหารคนพวกนี้ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ปล่อยให้จ้าวอสูรฉือโย่วฟื้นตื่นสำเร็จ สามภพทั้งมวลก็จะอยู่ในกำมือเรา เหตุใดต้องมาเสียใจกับแค่ค่ายกลเดียว! จ้าวอสูรหมูไห่ จงทำตามแผนและ(@NameIsNovel)ทำลายตัวเองของค่ายกลเดี๋ยวนี้!” ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)ตวาดหลินซินเยว่ด้วยสายตาอันดุดัน ก่อนจะหันไปออกคำสั่งแก่อสูรวายุ
“ได้(@NameIsNovel)เลย!” อสูรวายุพยักหน้าอย่างแรง พ่นโลหิตแก่นแท้ออกมาเต็มปาก แล้วยกมือขึ้นพลางบดขยี้ฝ่ามือเข้าหากัน
โลหิตแก่นแท้แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มคาถาอาคมหนาแน่น เทลงสู่ธงขนาดใหญ่สีดำแดงราวกับพายุฝน
ธงขนาดใหญ่สีดำแดงหมุนวนอย่างรวดเร็ว พื้นผิวเปล่งแสงดำและ(@NameIsNovel)แสงโลหิตอย่างดุร้าย พองตัวขึ้นราวกับถูกสูบลม แผนที่(@NameIsNovel)กระบวนรบของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพทั้งหมดก็เรืองรองตามไปด้วย
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วขณะนั้นเอง อัคคีสุริยันแท้จริงและ(@NameIsNovel)แสงจันทราที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นจากฟากฟ้าก็พลันหยุดลง พร้อมกับเมฆทองคำที่(@NameIsNovel)สลายหายไป
จากนั้น “ครืน!” เสียงดังสนั่นก็ปะทุขึ้น แสงสีขาวบนแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำสาดส่องเจิดจ้า พลังอันมหาศาลและ(@NameIsNovel)สง่างามราวกับแม่น้ำสวรรค์ก็พวยพุ่งออกมาจากแผนที่(@NameIsNovel)ม้วนนั้น
บรรพชนอสูรทั้งสิบสองที่(@NameIsNovel)ถือแผนที่(@NameIsNovel)อยู่ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นออกไปราวกับใบไม้ร่วง ไร้กำลังจะต้านทานโดยสิ้นเชิง
แรงกดดันที่(@NameIsNovel)ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพ เคยกดทับแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำถูกพลังนี้บดขยี้แตกสลาย แผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ส่งผลให้ร่างของอสูรวายุและ(@NameIsNovel)ผู้อื่นสั่นเทาอย่างหนัก การทำลายตัวเองของค่ายกลใหญ่จึงหยุดชะงักลงชั่วขณะ
“เกิดอะไรขึ้น? เซินลั่วเลื่อนระดับสู่เทียนจุนแล้วหรือ? เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)! ไฉนจึงรวดเร็วปานนี้?” อสูรวายุอุทานด้วยความตกตะลึง
ในชั่วพริบตาแห่งความตกตะลึงนั้น ท้องฟ้าเหนือธงขนาดใหญ่สีดำแดงก็เกิดริ้วคลื่น ปรากฏฝ่ามือยักษ์สีทองขนาดเท่าขุนเขา(@NameIsNovel)ขึ้นกลางอากาศ ฟาดลงมาราวสายฟ้าฟาดและ(@NameIsNovel)คว้าจับธงขนาดใหญ่สีดำแดงที่(@NameIsNovel)กำลังพองตัวขึ้นอย่างรวดเร็วไว้แน่น
แสงสีทองอันศักดิ์สิทธิ์พลันโอบล้อมธงขนาดใหญ่สีดำแดง กดข่มพลังปราณปีศาจที่(@NameIsNovel)บ้าคลั่งภายในไว้
อสูรวายุตกใจ กำลังจะร่ายคาถาเรียกธงขนาดใหญ่สีดำแดงกลับคืนมา ทว่า(@NameIsNovel)วงแหวนสีขาววงหนึ่งก็พลันพุ่งออกมาจากใจกลางฝ่ามือยักษ์สีทอง วงแหวนวัชระนั้นพุ่งเข้ารวบธงขนาดใหญ่สีดำแดงไว้ทันที
พลังปราณปีศาจสลายไปอย่างรวดเร็วจากธงหลักของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพนี้ ก่อนจะพลันเลือนหายเข้าไปในวงแหวนสีขาวนั้น
เมื่อธงหลักของค่ายกลถูกชิงไป แผนที่(@NameIsNovel)กระบวนรบของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพก็กะพริบอย่างบ้าคลั่งสองสามครา ก่อนจะพังทลายลงพร้อมเสียง “ผงะ!”
เส้นใยสีดำนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมา พลันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)คลื่นแสงสีดำที่(@NameIsNovel)บดบังท้องฟ้า ภายในค่ายกล เซียนแท้ของเผ่าปีศาจนับร้อย รวมถึงอสูรวายุ หลินซินเยว่ และ(@NameIsNovel)ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel) ต่างถูกซัดกระเด็นออกไปในทันที
ม่านเมฆปีศาจทมิฬที่(@NameIsNovel)ปกคลุมนครฉางอันก็จางลงไปมาก
ริ้วคลื่นปรากฏขึ้นในสุญญตาเหนือแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ ร่างของเซินลั่วก็ปรากฏขึ้น รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากเดิม ทว่า(@NameIsNovel)ความรู้สึกที่(@NameIsNovel)มอบให้ผู้อื่นกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
เซินลั่วในกาลก่อนนั้นห้าวหาญดุดัน ทุกการเคลื่อนไหวเปล่งรัศมี(@NameIsNovel)แห่งอำนาจอันยิ่งใหญ่ ราวกับยอดเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตระหง่านอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งฟ้าดิน แม้จะมิได้(@NameIsNovel)พยายาม แต่ก็ยังโดดเด่นสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ
แต่บัดนี้ เซินลั่วกลับไร้ซึ่งกลิ่นอายใดๆ อำนาจทั้งหมดถูกซ่อนเร้นไว้ภายใน ราวกับมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดล่วงรู้ว่า(@NameIsNovel)ลึกเพียงใด หรือซ่อนพลังอำนาจอันใดไว้
ชายชราผมขาวหายไปแล้ว หากไร้ความช่วยเหลือจากเขา(@NameIsNovel) เซินลั่วคงไม่อาจสำเร็จกระบวนการเสริมพลังสุริยันจันทราได้(@NameIsNovel)รวดเร็วถึงเพียงนี้
เซินลั่วกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ ธงสิบสามผืนของค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
พลางส่งปราณเต๋าอันมหาศาลจากระดับเทียนจุนเข้าไปในธงเหล่านั้น อาคมผนึกภายในธงทั้งสิบสามผืนถูกหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง และ(@NameIsNovel)ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพก็ถูกเปิดใช้งานอีกครั้งในทันที
แผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่กลับมี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่กว่า(@NameIsNovel)เมื่อคราที่(@NameIsNovel)อสูรวายุเปิดใช้งานหลายเท่า ครอบคลุมนครฉางอันทั้งเมืองและ(@NameIsNovel)แผ่ขยายออกไปไกลกว่า(@NameIsNovel)นั้น แม้กระทั่งรวมยมโลกแห่งนครฉางอันไว้ในขอบเขตด้วย
เซินลั่วเบิกตากว้างเล็กน้อย เมื่อแผนที่(@NameIsNovel)ค่ายกลสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงห้วงมิติสีดำที่(@NameIsNovel)ภายในมี(@NameIsNovel)บ่อโลหิตขนาดมหึมา และ(@NameIsNovel)ร่างมหึมาที่(@NameIsNovel)นอนสงบนิ่งอยู่
แม้ดวงตาของผู้นั้นจะปิดสนิท ทว่า(@NameIsNovel)กายกลับกะพริบด้วยแสงสีดำ และ(@NameIsNovel)พลังปราณปีศาจอันเข้มข้นก็พลุ่งพล่านราวกับกำลังจะฟื้นตื่นได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ
ห้วงมิติสีดำทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยอาคมผนึกลี้ลับของเผ่าปีศาจ ซ่อนเร้นร่องรอยการผันผวนของปราณทั้งหมดไว้
หากมิใช่เพราะค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลปีศาจโบราณ และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังคล้ายคลึงกับอาคมผนึกของเผ่าปีศาจ ณ ที่(@NameIsNovel)นั้น แม้เขา(@NameIsNovel)จะก้าวสู่ระดับเทียนจุนแล้ว ก็คงไม่อาจตรวจจับสถานการณ์นี้ได้(@NameIsNovel)เลย
“ฉือโย่ว!” เซินล่วมองไปยังร่างมหึมานั้น นัยน์ตาหดเล็กลงทันที ก่อนจะยกมือขึ้นบูชาแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ
บัดนี้พลังบำเพ็ญเพียรของเขา(@NameIsNovel)เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำจึงสามารถปลดปล่อยพลังได้(@NameIsNovel)เต็มที่(@NameIsNovel) ม้วนภาพพลันเปล่งแสงห้าสี แดง เหลือง เขียว น้ำเงิน และ(@NameIsNovel)ทองคำ สาดส่องไปยังร่างยักษ์ในบ่อโลหิต ราวกับแม่น้ำสวรรค์ห้าสีที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นลงมา
เหนือศีรษะของฉือโย่ว ร่างสีดำพลันเงยหน้าขึ้น ราวกับสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงสายตาของเซินลั่ว ดวงตาของมันมืดมิดลง ก่อนจะกุมสุญญตาด้วยสองมือ
ขวานยักษ์สีดำปรากฏขึ้นเหนือห้วงมิติสีดำ รูปร่างโบราณดุจขุนเขา(@NameIsNovel) ส่องประกาย ระยิบระยับด้วยแสงที่(@NameIsNovel)ไหลเวียน แผ่แรงกดดันอันน่าเกรงขามจนไม่อาจเผชิญหน้าได้(@NameIsNovel)โดยตรง
เหนือห้วงมิติบ่อโลหิต แสงห้าสีทวีความเข้มข้น แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำทะลวงอาคมผนึกในบริเวณนั้นลงมา ราวกับจะบดบังฟากฟ้า
ร่างสีดำไม่ตื่นตระหนก ใช้นิ้วก่อกระบวนท่าเวทด้วยมือเดียว ก่อนจะยกขึ้น ทันใดนั้นกระบวนท่าเวทหลายอย่างก็พลันพุ่งเข้าสู่ขวานยักษ์สีดำ
“ขวานนี้เป็น(@NameIsNovel)สมบัติอันใดกัน ถึงขั้นสามารถต้านทานแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำได้(@NameIsNovel)? หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สมบัติในตำนานของเผ่าปีศาจ นั่นคือขวานผ่าสวรรค์กระนั้นรึ?” เซินลั่วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
ในตอนนี้ เขา(@NameIsNovel)กำลังแบ่งปราณเต๋าครึ่งหนึ่งไปใช้ควบคุมค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพ จึงไม่แปลกใจเลยที่(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำจะถูกขัดขวางไว้ได้(@NameIsNovel)
---------------