หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,041
ตอนที่ 1,041 : เข้าสู่แผนที่
ตอนที่ 1041
"อันที่(@NameIsNovel)จริง โอสถนี้พระพุทธะตถาคตประทานแก่ข้าเมื่อครั้งกระโน้น ไม่เคยคิดจะใช้มันด้วยตนเองเลย หากเจ้าบริโภคมันเข้าไป แม้ไม่อาจดูดซับพลังโอสถได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด แต่ก็ย่อมฟื้นคืนชีวิตชีวาได้(@NameIsNovel)ถึงแปดส่วนเป็น(@NameIsNovel)แน่แท้" ตังซานจั้งกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วก็เผยสีหน้าลังเล
"ของวิเศษย่อมต้องใช้ในยามคับขันที่(@NameIsNovel)สุด! จากนี้ไป พวกเราศิษย์อาจารย์จะอาศัยพลังแห่งแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ เพื่อต้านทานฉือโย่วแทนเจ้า
แต่หน้าที่(@NameIsNovel)ผนึกซ้ำยังคงต้องเป็น(@NameIsNovel)เจ้าที่(@NameIsNovel)กระทำ ชะตากรรมแห่งสามภพ ขึ้นอยู่กับการกระทำนี้เพียงประการเดียวเท่านั้น” ตังซานจั้งถอนหายใจพลางประสานมือกล่าว
เซินลั่วพยักหน้า ไม่กล่าวสิ่งใดอีก รีบหลับตา ขัดสมาธินั่งลง กลืนโอสถลงท้องทันที
ทันทีที่(@NameIsNovel)โอสถแก่นทองคำเข้าสู่ปาก พลังอันอบอุ่นสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วกาย แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กระแสอุ่นไหลตรงเข้าสู่จุดตันเถียนของเขา(@NameIsNovel) เมื่อโอสถถูกซึมซับอย่างรวดเร็ว แสงสีทองก็เริ่มส่องประกายเรืองรอง ณ บริเวณท้องน้อยของเขา(@NameIsNovel)
เมื่อแสงสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้า ทั่วทั้งร่างของเซินลั่วพลันอาบไล้ด้วยรัศมี(@NameIsNovel)สีทองอันเจิดจ้า พร้อมปรากฏเงาร่างพระพุทธะจำแลงขึ้นนอกกาย มี(@NameIsNovel)แผ่นหลังหันเข้าหาเขา(@NameIsNovel) เปล่งพลังอันสงบและ(@NameIsNovel)อบอุ่นออกมา
ในชั่วขณะจิตนั้น เซินลั่วรู้สึกราวกับกำลังอาบไล้ในสายลมอ่อนโยนแห่งฤดูใบไม้ผลิและ(@NameIsNovel)แสงอรุณอันอบอุ่น กายและ(@NameIsNovel)ใจผ่อนคลายอย่างถึงที่(@NameIsNovel)สุด
เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์พลันเริ่มทำงานโดยไม่รู้ตัว เยียวยาอาการบาดเจ็บเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในร่างของเขา(@NameIsNovel)จนหายเป็น(@NameIsNovel)ปลิดทิ้ง
พร้อมกันนี้ จุดตันเถียนและ(@NameIsNovel)เส้นลมปราณก็เปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งฟ้าดินอันมหาศาลอีกครั้ง พลังเต๋าก็เริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
"เข้ากันได้(@NameIsNovel)ดีกับรัศมี(@NameIsNovel)พระธาตุยิ่งนัก ดูท่าความกังวลของข้าจะเกินไปแล้ว” ตังซานจั้งกล่าวด้วยแววตาเปี่ยมสุขระคนประหลาดใจเล็กน้อย
กล่าวจบพลันมี(@NameIsNovel)เสียงคำรามดังสนั่น จูโป๊ยก่ายถูกขวานของฉือโย่วฟาดกระเด็นไปไกลนับพันจั้ง ตามมาด้วยซัวเจ๋งและ(@NameIsNovel)มังกรขาวน้อยที่(@NameIsNovel)รีบรุดเข้าช่วย แต่ก็ถูกซัดกระเด็นถอยร่นไปตามกัน
ในเวลานี้ ฉือโย่วกำลังคลุ้มคลั่งด้วยโทสะอันเดือดพล่าน พละกำลังก็ฟื้นคืนอย่างต่อเนื่อง การโจมตีจึงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
หยางเจี้ยน ตั้งสติ พลันเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าสูง พบว่า(@NameIsNovel)เจิ้นหยวนจื่อกลับมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ลอยอยู่เหนือรอยแยกของฟากฟ้าที่(@NameIsNovel)ฉีกขาด ร่างเปล่งแสงสีทอง ซ่อมแซมรอยแยกนั้นอยู่
เมื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ทะยานเข้าสู่สุญญตาเช่นกัน เข้าร่วมการซ่อมแซมหนทางแห่งเต๋า
เมื่อเห็นภาพนี้ ตังซานจั้งก็รู้สึกโล่งใจเป็น(@NameIsNovel)อย่างมาก พลันเคลื่อนกายอีกครา ไปถึงข้างกายราชาอสูรวัวกระทิงและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจู นำโอสถอีกเม็ดหนึ่งออกมา เป็น(@NameIsNovel)เม็ดสีแดงชาดสุกใส ยื่นให้ราชาอสูรวัวกระทิง
"นี่คือโอสถคุ้มใจพันปี มี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพพิเศษในการรักษาการบาดเจ็บของพลังปราณ โลหิต และ(@NameIsNovel)กายเนื้อ เจ้าควรรีบกลืนกินเพื่อรักษาบาดแผล เพราะข้าต้องไปช่วยเหล่าศิษย์แล้ว” ตังซานจั้งกล่าวอย่างเร่งรีบ แล้วทะยานขึ้นสู่เบื้องบนทันที มุ่งตรงไปยังฉือโย่ว
ราชาอสูรวัวกระทิงพยักหน้าให้เนี่ยไฉจู เป็น(@NameIsNovel)สัญญาณว่า(@NameIsNovel)นางไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรักษาเขา(@NameIsNovel) อีกต่อไป และ(@NameIsNovel)หลังจากกลืนโอสถ เขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มบำเพ็ญเพียรเพื่อรักษาบาดแผลของตน
เนี่ยไฉจูเหลือบมองเซินลั่ว จากนั้นก็มองไปยังการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือดด้วยความวิตกอย่างยิ่ง
ในเวลานี้ สมรภูมินอกแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)ดั่งโรงฆ่าสัตว์โดยสมบูรณ์ เมื่อขาดกำลังรบสำคัญของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สี่คนนั้นไป พลังของเซียนปฐพีและ(@NameIsNovel)กองกำลังพันธมิตรทั้งสามเผ่าปีศาจก็อ่อนแอลงอย่างฮวบฮาบ
ด้วยกองทัพปีศาจที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จำนวนและ(@NameIsNovel)พละกำลังเหนือกว่า(@NameIsNovel)อย่างท่วมท้น สถานการณ์จึงบีบคั้นพวกเขา(@NameIsNovel)อย่างสิ้นเชิง ผู้คนล้มตายลงในการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดำเนินอยู่ทุกหนแห่ง ทั้งภายในและ(@NameIsNovel)ภายนอกนครฉางอัน
เสียงกัมปนาทรบดังก้องไปทั่วท้องนภา ผืนดินอาบไปด้วยโลหิต เป็น(@NameIsNovel)ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเกินทนทาน
หลี่นาจาและ(@NameIsNovel)พวกพ้องต่อสู้อย่างดุเดือดเลือดพล่าน แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)กำลังพังทลายลงได้(@NameIsNovel) ถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
ณ จุดนี้ พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ทางถอยอีกแล้ว ทำได้(@NameIsNovel)เพียงต่อสู้จนสุดกำลังเท่านั้น
ท่ามกลางความบ้าคลั่งอันใกล้ตายนี้ เผ่าปีศาจก็ประสบความสูญเสียใหญ่หลวงเช่นกัน เหล่าเซียนแท้จำนวนมากร่วงหล่นในสนามรบ แม้แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ในระดับไท่อี่ก็ไม่รอดพ้นความสูญเสีย โดยสิบสองขุนพลปีศาจก็เสียชีวิตไปมากกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งแล้ว
และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)กังวลใจยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นคือฉือโย่วถูกดูดเข้าไปในแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำเป็น(@NameIsNovel)เวลานานนักแล้ว และ(@NameIsNovel)การเชื่อมต่อกับโลกภายนอกก็เกือบจะขาดสะบั้นลงโดยสมบูรณ์
แม้แต่คงซวนก็ไม่สามารถสัมผัสถึงพลังปราณของฉือโย่วได้(@NameIsNovel)ในยามนี้
“ไม่ดีแล้ว! แม้ว่า(@NameIsNovel)พวกเราจะสังหารกองทัพกบฏภายนอกได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด ก็จะไร้ความหมายอันใด หากจ้าวปีศาจฉือโย่วถูกพวกเขา(@NameIsNovel)ผนึกได้(@NameIsNovel)จริงดังว่า(@NameIsNovel)” แมลงเก้าหัวซึ่งโชกไปด้วยเลือดคำรามใส่เหล่าผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างกาย
“เจ้ามี(@NameIsNovel)ศรัทธาในจ้าวปีศาจฉือโย่วเพียงน้อยนิดถึงเพียงนี้เชียวรึ” คงซวนถามอย่างเฉยเมย พลางขมวดคิ้ว
“พูดเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์! พวกเขา(@NameIsNovel)บังอาจเสี่ยงภัยโจมตีกลับ เพราะเราผลักดันพวกเขา(@NameIsNovel)จนมุมอับ แต่เราก็ไม่อาจประมาทได้(@NameIsNovel) อีกประการหนึ่ง... เซินลั่วผู้นั้น ไม่อาจตัดสินด้วยมาตรฐานของคนธรรมดาได้(@NameIsNovel)” หม่าซิ่วซิ่วพลันเอ่ยขึ้น
“เช่นนั้นเจ้าเสนอว่า(@NameIsNovel)พวกเราควรทำสิ่งใด” คงซวนถาม
“พวกเราต้องหาวิธีเข้าสู่แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ หรืออย่างน้อยก็ต้องรู้ว่า(@NameIsNovel)จ้าวปีศาจฉือโย่วกำลังอยู่ในสถานการณ์เช่นไร” หม่าซิ่วซิ่วกล่าว พลางขมวดคิ้วมุ่น
คงซวนเหลือบมองฟากฟ้าเหนือนครฉางอันที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ม้วนภาพยาวพันจั้งที่(@NameIsNovel)เคยกางออกไปก่อนหน้านี้ ได้(@NameIsNovel)หายลับไปแล้ว
“เข้าไปหรือ นั่นกล่าวได้(@NameIsNovel)ง่ายกว่า(@NameIsNovel)กระทำนัก แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำนั้นสร้างโลกของตนเองขึ้น
และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ก็ได้(@NameIsNovel)หลบเร้นเข้าสู่สุญญตาแล้ว ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)จะเข้าไปได้(@NameIsNovel)ไม่ง่ายนัก” เซียนมังกรเหลืองกล่าว พลางเลิกคิ้ว
“แม้แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำจะหลบเร้นเข้าสู่สุญญตาไปแล้ว แต่ก็หาใช่ขอบเขตอันแท้จริงไม่ วิถีเต๋าพื้นฐานยังคงเชื่อมโยงกับสามภพเหล่านี้
ข้าสามารถหาหนทางเข้าสู่สุญญตาได้(@NameIsNovel) แต่การเปิดมันนั้นยากเย็น และ(@NameIsNovel)การเข้าไปนั้นยิ่งยากกว่า(@NameIsNovel)” คงซวนกล่าว พลางลูบคาง
“เช่นนั้นเจ้ากำลังกล่าวว่า(@NameIsNovel)เจ้าสามารถกระทำได้(@NameIsNovel)เช่นนั้นรึ” เซียนมังกรเหลืองถามด้วยความประหลาดใจ
“แสงเทวะห้าสีของข้าสามารถทำลายเคล็ดวิชาแห่งห้าธาตุได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด และ(@NameIsNovel)แก่นแท้ของแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำก็อิงอยู่กับพลังวิญญาณแห่งห้าธาตุเช่นกัน
ด้วยพละกำลังทั้งหมดของข้า ข้าสามารถแหวกทางเข้าสู่สุญญตาแห่งมันได้(@NameIsNovel)” คงซวนกล่าว
“เป็น(@NameIsNovel)เรื่องจริงหรือนี่” แมลงเก้าหัวอุทานด้วยความประหลาดใจ
คงซวน ผู้ซึ่งมักจะรู้สึกรำคาญแมลงเก้าหัวเสมอมา กรอกตาขึ้น และ(@NameIsNovel)กล่าวต่อว่า(@NameIsNovel) “แต่การทำเช่นนั้น ข้าจะต้องถอนตัวจากการต่อสู้โดยสิ้นเชิงแล้ว
การใช้พลังเปิดสุญญตานั้นหนักหนาสาหัสเกินไป และ(@NameIsNovel)ข้าจะไม่มี(@NameIsNovel)เรี่ยวแรงพอจะต่อสู้ได้(@NameIsNovel)อีกชั่วระยะหนึ่งหลังจากนั้น”
“นั่นมิใช่ปัญหา! พวกที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่มิได้(@NameIsNovel)น่ากลัวอันใดเลย” แมลงเก้าหัวกล่าวขึ้นทันควัน
“อีกทั้ง ทางเข้าสุญญตาที่(@NameIsNovel)สามารถเปิดได้(@NameIsNovel)นั้น อาจจะให้คนผ่านได้(@NameIsNovel)เพียงผู้เดียวเท่านั้น หากมากกว่า(@NameIsNovel)นั้น ความเสถียรของทางเข้าก็ไม่อาจรับรองได้(@NameIsNovel)อีก...
อันที่(@NameIsNovel)จริง แม้จะเข้าได้(@NameIsNovel)เพียงผู้เดียว ก็ยังคงมี(@NameIsNovel)ความเสี่ยงอยู่ไม่น้อย” คงซวนรำพึง
“ท่านจะไม่เข้าไปเองเช่นนั้นรึ” แมลงเก้าหัวถามด้วยความขมวดคิ้ว
ในหมู่พวกเขา(@NameIsNovel) คงซวนมี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญและ(@NameIsNovel)พลังต่อสู้สูงส่งที่(@NameIsNovel)สุด หากเข้าไป ก็ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ทางเลือกที่(@NameIsNovel)ปลอดภัยที่(@NameIsNovel)สุด
“เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)การต้านทานพลังแห่งแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำนั้นเป็น(@NameIsNovel)เรื่องง่ายดายเช่นนั้นรึ
หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น จ้าวปีศาจฉือโย่วคงออกมาด้วยตนเองไปนานแล้ว รักษาความเสถียรของทางเข้าสุญญตา
พร้อมทั้งยังต้องแบ่งสมาธิส่งตนเองเข้าไปด้วย หากเจ้าสามารถกระทำได้(@NameIsNovel) ก็เชิญเจ้าไปได้(@NameIsNovel)เลย!” คงซวนกล่าวพลางมองแมลงเก้าหัวราวกับมองคนโง่เขลา ด้วยความรู้สึกฉุนเฉียวเล็กน้อย
ใบหน้าของแมลงเก้าหัวพลันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที และ(@NameIsNovel)แม้จะรู้สึกรำคาญใจอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ออกมาได้(@NameIsNovel)
“ในหมู่พวกเจ้า ใครจะเข้าไป” คงซวนมองไปยังเหล่าผู้อื่น
“หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านกล่าวมาเช่นนี้ ข้าไม่ไปแล้วเป็น(@NameIsNovel)แน่! จะทำเช่นไรหากท่านมือสั่นแล้วบีบข้าให้ตายคาทางเข้าสุญญตา ข้าจะไปหาเหตุผลกับผู้ใดได้(@NameIsNovel)” เซียนมังกรเหลืองปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา
เดิมทีแมลงเก้าหัวอยากเสนอให้ตนเองเข้าไป แต่เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเซียนมังกรเหลืองกล่าวเช่นนี้ ก็พลันลังเลเช่นกัน
---------------