หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,086
ตอนที่ 1,086 : เผ่าปีศาจที่ไม่เหมือนเผ่าปีศาจ
ตอนที่ 1086
ณ ก้นหุบเขา(@NameIsNovel) พลันปรากฏแสงเจิดจรัสวาบขึ้นสองสาย พร้อมด้วยเสียงระเบิดสะท้านปฐพีสองครั้งดังขึ้นจากใต้ดินลึก ยอดเขา(@NameIsNovel)โดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับฐานภูเขา(@NameIsNovel)ถูกระเบิดทำลาย
ครืน ครืน
ชั่วอึดใจหนึ่ง เสียงกัมปนาทยังคงดังไม่ขาดสาย รอยแยกขนาดมหึมาแผ่ขยายไปทั่วยอดเขา(@NameIsNovel) ก่อนที่(@NameIsNovel)ทุกสิ่งจะพังทลายลงมา
เซินลั่วจ้องมองร่องรอยแห่งพลังเวทที่(@NameIsNovel)ยังไม่จางหายไปใต้พิภพ พลันตระหนักได้(@NameIsNovel)ในบัดดลว่า(@NameIsNovel)นี่คือฝีมือของหลี่จู จิตสังหารอันเข้มข้นฉายชัดในแววตาของเขา(@NameIsNovel)
เมื่อเห็นผนังภูเขา(@NameIsNovel)ทั้งสองด้านพังถล่มลงสู่ใจกลางหุบเขา(@NameIsNovel) หินผาขนาดยักษ์นับไม่ถ้วนแตกกระจาย พร้อมด้วยฝุ่นควันตลบอบอวลราวคลื่นยักษ์ กลบฝังทุกสรรพสิ่งภายในหุบเขา(@NameIsNovel)จนสิ้น
ใต้กระแสธารแห่งหินถล่มนั้น ฝูตงไหลยังคงใช้พลังของตนต้านทานมังกรพิภพสุญญตาอยู่ จึงไม่อาจปลีกตัวออกมาได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วเหลือบมองหลี่ฉางชิงที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างกาย ทำได้(@NameIsNovel)เพียงขบกรามแน่น แล้วพาหลี่ฉางชิงหลบหนีออกจากหุบเขา(@NameIsNovel)ไปก่อน
ทันทีที่(@NameIsNovel)ทั้งสองออกมาถึงด้านนอกหุบเขา(@NameIsNovel) ยอดเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รายล้อมก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ก้อนหินที่(@NameIsNovel)ถล่มลงมาได้(@NameIsNovel)ฝังกลบหุบเขา(@NameIsNovel)ไปจนหมดสิ้น กลุ่มฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กำแพงฝุ่นและ(@NameIsNovel)ลมพัดโหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ
“ผู้อาวุโสฝู…” หลี่ฉางชิงมองหุบเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ถูกถมจนเต็มอย่างพูดไม่ออก
“เจ้าไปจากที่(@NameIsNovel)นี่ก่อน ก่อนที่(@NameIsNovel)ประตูมิติลับจะเปิดอีกครั้ง อย่าปรากฏตัวออกมาเด็ดขาด” เซินลั่วขมวดคิ้วพลางสั่ง
หลี่ฉางชิงรู้ดีว่า(@NameIsNovel)ตนไม่อาจช่วยอะไรได้(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)แต่จะเป็น(@NameIsNovel)ตัวถ่วง จึงพยักหน้ารับคำทันที
เซินลั่วไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่าย พุ่งร่างกลับไปยังทิศทางของหุบเขา(@NameIsNovel) ร่างเดียวดายพุ่งทะยานเข้าสู่กระแสฝุ่นควัน
ทว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเข้าไปในเขตม่านฝุ่น เสียงคำรามสะท้านปฐพีก็ดังขึ้นจากซากปรักหักพังของหุบเขา(@NameIsNovel) พายุหมุนขนาดมหึมาพลันก่อตัวขึ้นจากใจกลางม่านฝุ่น กวาดทุกสิ่งทุกอย่างโดยรอบ
พายุหมุนอันรุนแรงโหมกระหน่ำและ(@NameIsNovel)ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง ส่งผลให้ฝุ่นควันกระจายออกไปทุกทิศทาง และ(@NameIsNovel)ก้อนหินนับไม่ถ้วนถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปทั้งแปดทิศ
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)สถานการณ์ไม่สู้ดี เซินลั่วจึงไม่บุกเข้าไปต่อ แต่เลือกที่(@NameIsNovel)จะขี่ลมถอยห่างออกมา
หลังจากที่(@NameIsNovel)บินออกมาได้(@NameIsNovel)หลายสิบลี้ พายุหมุนก็ขยายตัวถึงขีดสุดและ(@NameIsNovel)ระเบิดออกด้วยเสียงดังสนั่น
พายุหมุนอันดุร้ายกวาดไปทั่วทุกทิศทาง ทำลายทุกสิ่งในบริเวณใกล้เคียงจนราบเป็น(@NameIsNovel)หน้ากลอง
เป็น(@NameIsNovel)เวลานานกว่า(@NameIsNovel)ความโกลาหลในอากาศจะค่อยๆ สงบลง เผยให้เห็นเงาดำทะมึนร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนพื้นที่(@NameIsNovel)ซึ่งกลายเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ราบไปแล้ว
“โฮ...”
มังกรพิภพสุญญตาคำรามก้องฟ้า เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)มันกำลังโกรธจัด
“สัตว์ร้าย ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว” ทันทีที่(@NameIsNovel)เสียงคำรามของมังกรพิภพจางลง เสียงตวาดอันไพเราะก็ดังขึ้น
จากนั้นเซินลั่วก็เห็นม่านหมอกสีรุ้งทอดข้ามท้องฟ้าเบื้องบน หญิงสาวเจ็ดนางในอาภรณ์หลากสีสันงดงามราวเทพธิดา กำลังล่องลอยลงมาจากม่านหมอกอย่างช้าๆ อาภรณ์ของพวกนางพลิ้วไหว ปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าหลงใหล
หญิงสาวบางคนถือผีผา บางคนถือตะกร้าดอกไม้ บางคนดีดพิณ บางคนบรรเลงกู่เจิงอย่างแผ่วเบา...
ทันใดนั้น เสียงดนตรีสวรรค์ก็แผ่กระจายออกมาจากรอบกายพวกนาง
เมื่อเซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินในตอนแรก รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ท่วงทำนองนั้นไพเราะจับใจ แต่เพียงชั่วครู่ต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกเหมือนมี(@NameIsNovel)เข็มนับพันทิ่มแทงศีรษะ เจ็บปวดอย่างรุนแรง
มังกรพิภพสุญญตาที่(@NameIsNovel)ถูกหญิงสาวทั้งเจ็ดล้อมรอบนั้นยิ่งรู้สึกย่ำแย่กว่า(@NameIsNovel) ร่างมหึมาของมันกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้า บิดตัวดิ้นรนไปมา พร้อมกับหางยาวที่(@NameIsNovel)ฟาดกวาดออกไป
อากาศเกิดระลอกคลื่นรุนแรง เมื่อหางของมังกรฟาดเข้าใส่หญิงสาวนางหนึ่ง
แต่แล้วฉากที่(@NameIsNovel)น่าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น
ร่างของหญิงสาวนางนั้นสั่นไหวราวกับผิวน้ำ บิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเมื่อถูกหางมังกรฟาดใส่ และ(@NameIsNovel)ขาดออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อนตรงช่วงเอว
จากนั้น หญิงสาวอีกหกนางก็ถูกหางฟาดในลักษณะเดียวกัน ร่างของแต่ละนางขาดออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน
แต่เมื่อหางของมังกรพิภพสุญญตาหดกลับ ร่างของหญิงสาวทั้งหกก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างน่าประหลาด ทว่า(@NameIsNovel)เสียงดนตรีที่(@NameIsNovel)บรรเลงจากพิณและ(@NameIsNovel)ผีผาของพวกนางกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
จากท่วงทำนองที่(@NameIsNovel)อ่อนโยนในตอนแรก พลันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เสียงดนตรีอันดุดันราวพายุฝนโหมกระหน่ำ เปลี่ยนดนตรีสวรรค์ให้กลายเป็น(@NameIsNovel)บทเพลงมรณะสำหรับวิญญาณผู้ล่วงลับ
ในชั่วพริบตา ลำแสงกึ่งโปร่งใสนับสายปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน ราวคมดาบนับพันเล่ม ฉีกกระชากพื้นที่(@NameIsNovel)บริเวณนั้นจนแตกสลายโกลาหล
โลหิตสาดกระเซ็นออกจากร่างของมังกรพิภพสุญญตา ผิวนอกที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)หินผา บัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน
เซินลั่วเฝ้ามองจากระยะไกล รู้ดีว่า(@NameIsNovel)บาดแผลเช่นนี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงผิวเผิน สำหรับอสูรยักษ์เช่นมังกรพิภพสุญญตาแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับการถูกจั๊กจี้ ไม่อาจสร้างความเสียหายร้ายแรงได้(@NameIsNovel)
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด มังกรพิภพสุญญตาไม่เพียงไม่ลดความดุร้ายลง แต่กลับยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้น
มันอ้าปากกว้าง รัศมี(@NameIsNovel)สีม่วงรวมตัวกันอย่างต่อเนื่องในลำคอ ห่อหุ้มด้วยสายหมอกอสูร ภายในมี(@NameIsNovel)สายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบ
“โฮก”
พร้อมกับเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง มังกรพิภพสุญญตาพ่นหมอกสีม่วงก้อนใหญ่ออกจากปาก หมอกที่(@NameIsNovel)เจือด้วยสายฟ้าลากเป็น(@NameIsNovel)เส้นแสงสว่า(@NameIsNovel)งวาบพาดผ่านอากาศ ทะลวงร่างของนางฟ้าที่(@NameIsNovel)กำลังดีดผีผาในทันที และ(@NameIsNovel)พุ่งตรงไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง
บริเวณที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่านั้นดูเหมือนไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดอยู่ ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อแสงสีม่วงเข้าใกล้ พื้นที่(@NameIsNovel)นั้นก็เกิดระลอกคลื่นขึ้น เผยให้เห็นร่างของจีเหยา มือของนางทำท่าทางอ่อนช้อยราวกับกำลังเด็ดดอกไม้ ก่อผนึกเวทขึ้นแล้วผลักออกไป
ม้วนภาพหลากสีสันพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง บนม้วนภาพประดับด้วยดอกไม้บานสะพรั่งหรูหรา อวดสีสันแดงม่วงอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)
ดอกไม้นับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากม้วนภาพ ก้านและ(@NameIsNovel)กิ่งก้านของพวกมันยืดออกไปรับแสงสีม่วง
เสียงดังสนั่นสะท้อนก้อง
สายฟ้าสีม่วงแตกกระจายออก กลีบดอกไม้โปรยปรายบานสะพรั่งท่ามกลางสายฟ้า พร้อมด้วยหมอกอสูรที่(@NameIsNovel)แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลืนกินทั้งกลีบดอกไม้และ(@NameIsNovel)ม้วนภาพ
ในไม่ช้า ม้วนภาพร้อยบุปผาก็ถูกหมอกอสูรแปดเปื้อน ปรากฏร่องรอยความเสียหายเป็น(@NameIsNovel)จุดๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จีเหยาไม่ลังเล ตัดการเชื่อมต่อกับม้วนภาพแล้วถอยหนีไป
แต่กระนั้น มังกรพิภพสุญญตาที่(@NameIsNovel)โกรธจัดก็ไม่ยอมปล่อยนางไปง่ายๆ มันยังคงพ่นหมอกอสูรและ(@NameIsNovel)แสงสีม่วงออกจากปากเข้าใส่จีเหยาอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงใช้วิชามุดดินในทันที ร่างของเขา(@NameIsNovel)จมลงสู่ใต้ดิน เคลื่อนที่(@NameIsNovel)ผ่านซากหุบเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พังทลายอยู่เบื้องล่าง
เชื่อว่า(@NameIsNovel)ด้วยระดับพลังบำเพ็ญของฝูตงไหล คงไม่ตายง่ายๆ เช่นนี้
ใต้พื้นดินมี(@NameIsNovel)โพรงที่(@NameIsNovel)เกิดจากก้อนหินขนาดใหญ่ เซินลั่วเดินทางผ่านโพรงเหล่านั้นจนกระทั่งลึกลงไปเกือบร้อยจั้ง จึงพบฝูตงไหลที่(@NameIsNovel)อาบไปด้วยเลือด ถูกขนาบอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งก้อนหินยักษ์สองก้อน
ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขา(@NameIsNovel)นั้นถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ ดวงตาปิดสนิท ไม่เคลื่อนไหว ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว
เซินลั่วรีบเข้าไปใกล้ แตะไหล่ของฝูตงไหลเบาๆ สองครั้ง เมื่อไม่ได้(@NameIsNovel)รับการตอบสนองจึงส่งปราณเต๋าเข้าไปในร่างกาย
“เฮือก…”
เมื่อได้(@NameIsNovel)รับการกระตุ้นจากปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)ส่งเข้ามา ในไม่ช้าฝูตงไหลก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และ(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นเซินลั่ว ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเขา(@NameIsNovel)ก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที ท่ามกลางแสงสลัว ดวงตาที่(@NameIsNovel)เหมือนพยัคฆ์ของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ประกาย
“พี่ฝู ท่านเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง” เซินลั่วถาม
“ตอนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ถล่ม ข้าต้านทานก้อนหินอยู่แล้วถูกพิษพลังแสงสีม่วงของมังกรพิภพสุญญตานั่นเข้าไป ปราณเต๋าของข้าปั่นป่วนชั่วขณะ จึงหมดสติไป แล้วสหายหลี่เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง” ฝูตงไหลส่ายหน้าแล้วกล่าว
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ฝูตงไหลปลอดภัย เซินลั่วก็โล่งใจ แต่เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำถามเกี่ยวกับหลี่ฉางชิง ความรู้สึกบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นในใจของเขา(@NameIsNovel)
ฝูตงไหลกำลังค่อยๆ เปลี่ยนมุมมองที่(@NameIsNovel)เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ต่อผู้คนในเผ่าปีศาจ
ในห้วงความคิดของเซินลั่วพลันนึกถึงคำพูดของหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงเกี่ยวกับฝูตงไหลโดยไม่ทันรู้ตัว ‘บุรุษที่(@NameIsNovel)ทำให้คนมองข้ามรูปลักษณ์ภายนอก และ(@NameIsNovel)ลืมไปโดยไม่ตั้งใจว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มาจากเผ่าปีศาจ’
--------------------