หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,089
ตอนที่ 1,089 : ทุ่มสุดตัว
ตอนที่ 1089
“เจ้า...”
โทสะของฮวาหลันยังไม่คลาย นางสะบัดมือทั้งสองข้างอีกครา พลันปรากฏวงแหวนเงินกลวงสองวงส่งเสียงแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่หลี่จู
อีกฝ่ายแค่นเสียงเย็นชาพลางชูมือขึ้น เส้นใยผลึกสีเลือดข้างกายพลันเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)โปร่งใสอีกครั้ง ดูคล้ายกับหายลับไปในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ทว่า(@NameIsNovel)แท้จริงแล้วกลับกลายสภาพเป็น(@NameIsNovel)เส้นใยละเอียดนับพันสาย พุ่งเข้าหาฮวาหลัน
วงแหวนเงินของฮวาหลันเพิ่งลอยไปได้(@NameIsNovel)ครึ่งทาง ก็ถูกเส้นใยผลึกหนาทึบพันธนาการไว้จนแน่นิ่งอยู่กลางอากาศ
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)ฮวาหลันจะได้(@NameIsNovel)ตอบสนอง นางก็พลันรู้สึกถึงแรงดึงที่(@NameIsNovel)หัวไหล่ฉุดกระชากร่างของตนไปด้านข้าง
“ฟุ่บ ฟุ่บ...”
ตามมาด้วยเสียงแผ่วเบาหลายครา เจ็ดสังหารมี(@NameIsNovel)เวลามากพอที่(@NameIsNovel)จะผลักฮวาหลันออกไป ทว่า(@NameIsNovel)ตนเองกลับไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสหลบเลี่ยง
โลหิตสาดกระเซ็นจากแผ่นหลัง เผยให้เห็นเส้นใยละเอียดเกือบร้อยเส้นที่(@NameIsNovel)เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตฉาน
“ไม่นะ!”
ฮวาหลันร้องอุทานด้วยความตกใจ
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเจ็ดสังหารก็ถูกเส้นใยผลึกดึงรั้งและ(@NameIsNovel)เหวี่ยงไปยังมังกรพิภพสุญญตา
มังกรพิภพสุญญตาพลันรับรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เหยื่อถูกส่งมาถึงปาก มันจึงอ้าปากกว้างโดยสัญชาตญาณเตรียมฉีกกระชาก
เจ็ดสังหารซึ่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ พลันเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ร่างเงาหมาป่ายักษ์ปรากฏขึ้นโอบล้อมกาย บิดตัวไปมาราวกับจะทะยานหนีไปในอากาศ
แต่แล้วคลื่นปราณเต๋าอันหนักหน่วงก็พลันเคลื่อนผ่านไปตามเส้นใยโปร่งใสที่(@NameIsNovel)แทงทะลุร่างของเขา(@NameIsNovel)
ร่างของเจ็ดสังหารพลันแข็งทื่อดุจศิลา ร่างเงาที่(@NameIsNovel)ห้อมล้อมพลันสลายไปในชั่วพริบตา โอกาสที่(@NameIsNovel)จะหลบหนีเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกปลิดทิ้ง
ขณะที่(@NameIsNovel)ทุกคนคิดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย มังกรพิภพสุญญตาที่(@NameIsNovel)อ้าปากกว้างราวอ่างโลหิตกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หลังจากดิ้นรนบิดตัวอยู่ครู่หนึ่ง
มันก็พลันละทิ้งเจ็ดสังหารที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงปาก หันหลังกลับแล้วมุดลงสู่พื้นดินไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างงุนงงกับการเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน มี(@NameIsNovel)เพียงเซินลั่วที่(@NameIsNovel)เข้าใจได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)สัตว์อสูรตนนั้นคงสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ฝูตงไหลกำลังโจมตีแก่นอสูรของมันอยู่
หลี่จูเหลือบมองไปรอบกาย พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ได้(@NameIsNovel)เช่นกัน
“อย่าคิดมาทำลายแผนของข้า” นางสบถ ร่างของนางพลันพุ่งดิ่งตามมังกรพิภพสุญญตาลงสู่ใต้พิภพไป
เซินลั่วไม่ลังเล รีบใช้วิชามุดดินตามลงไปทันที
เขา(@NameIsNovel)ติดตามร่องรอยปราณอสูรของมังกรพิภพสุญญตาลึกลงไปใต้ดิน ดำดิ่งไปหลายสิบหลี่ ทันใดนั้นก็เกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากเบื้องหน้า พลังอันแข็งแกร่งพุ่งขึ้นมาทำลายโขดหินตรงหน้าจนแตกกระจายเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยง
พื้นดินใต้เท้าพลันยุบตัวลง ทำให้เซินลั่วร่วงหล่นลงไปในโถงใต้พิภพอันกว้างใหญ่ไพศาล
ยังไม่ทันจะได้(@NameIsNovel)ตั้งหลัก ก็เห็นแสงสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าวาบขึ้นจากเบื้องล่าง เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียดจึงเห็นไข่สีขาวขนาดยักษ์สูงราวครึ่งตัวคนลอยอยู่เหนือพื้นดิน เปล่งประกายแสงสีขาวนวลเรืองรอง
รอบไข่ขาวใบนั้นมี(@NameIsNovel)หมอกอสูรสีดำก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กระบวนทัพสี่ทิศ คล้ายห้องโถงเล็กๆ ห้องหนึ่ง
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังสงสัย แรงสั่นสะเทือนรุนแรงอีกครั้งก็เกิดขึ้นจากเบื้องบน และ(@NameIsNovel)เห็นมังกรพิภพสุญญตาดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ใต้หัวขนาดมหึมาของมัน มี(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งที่(@NameIsNovel)เปล่งแสงสีดำและ(@NameIsNovel)สีทองส่องประกาย
ร่างนั้นสูงประมาณสามเมตร ท่อนบนเปลือยเปล่าปกคลุมด้วยขนเป็น(@NameIsNovel)ลวดลายประหลาด กล้ามเนื้อโป่งพองน่าเกรงขาม รอบกายมี(@NameIsNovel)แถบหมอกอสูรสีดำพลิ้วไหว แผ่กลิ่นอายดุร้ายออกมาอย่างมิอาจสะกดกลั้น นั่นคือฝูตงไหล
แม้จะถูกมังกรพิภพสุญญตากดทับและ(@NameIsNovel)ร่วงหล่นอย่างต่อเนื่อง แต่ใต้เท้าของเขา(@NameIsNovel)กลับมี(@NameIsNovel)วงแหวนแสงสีดำสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น ร่างกายเกร็งแน่นราวกับกำลังรวบรวมพลังปราณมหาศาล
“ท่านอาจารย์อา”
ทันใดนั้น ฝูตงไหลก็ตวาดลั่น ร่างเงาสิงโตดุร้ายปรากฏขึ้นโอบล้อมกายอย่างฉับพลัน
ร่างเงาสิงโตปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก็หลอมรวมเข้ากับร่างของฝูตงไหล กลายเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียวกัน
พลังโลหิตปราณพลุ่งพล่านราวคลื่นลม ลวดลายอสูรลึกลับปรากฏขึ้นบนผิวหนังของฝูตงไหล กลิ่นอายทรงพลังอย่างหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากภายในกาย
สองเท้าของฝูตงไหลกระทืบลงบนความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าอย่างกะทันหัน ราวกับอากาศเบื้องล่างเกิดระเบิดออก ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะท้านสะเทือน
ในยามนี้ ฝูตงไหลเปรียบดั่งราชสีห์ที่(@NameIsNovel)กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับอสูรร้าย พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยพลังมหาศาล แขนทั้งสองข้างขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในชั่วพริบตา
และ(@NameIsNovel)เมื่อตวัดไขว้กัน ตราประทับโลหิตขนาดมหึมาสองอันก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ผลักดันมังกรพิภพสุญญตาให้ถอยร่นกลับไปอย่างรุนแรง
“อิงจี”
เสียงตะโกนกึกก้องของฝูตงไหลดังขึ้นอีกครั้ง แสงโลหิตพลุ่งพล่านจากเบื้องหลังของเขา(@NameIsNovel) รวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)ปีกโลหิตสองข้างกางออกไป
ร่างของเขา(@NameIsNovel)ทะยานผ่านอากาศเบื้องล่าง แขนทั้งสองข้างเหวี่ยงลงอย่างต่อเนื่อง สาดกรงเล็บสีเลือดแดงฉานเข้าฉีกกระชากมังกรพิภพสุญญตาอย่างบ้าคลั่ง
ร่างของมังกรอสูรระเบิดแสงโลหิตออกมาขณะที่(@NameIsNovel)ถูกผลักดันลงไปเบื้องล่างอย่างไม่อาจต้านทาน
ฝูตงไหลไล่ตามสัตว์อสูรอย่างไม่ลดละ โจมตีไม่หยุดยั้ง
มังกรพิภพสุญญตาถูกกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงท่ามกลางกรงเล็บโลหิตที่(@NameIsNovel)สาดประสาน ฝูตงไหลหุบปีกลงแล้วพุ่งตามลงไป
ทันใดนั้น มังกรพิภพสุญญตาก็อ้าปากกว้าง พ่นลำแสงสีม่วงอันเจิดจ้าเข้าใส่ฝูตงไหล
ฝูตงไหลถูกลำแสงนั้นโจมตีเข้าเต็มๆ ร่างของเขา(@NameIsNovel)กระเด็นขึ้นไปในอากาศทันที ชนเข้ากับเพดานเบื้องบนอย่างรุนแรง
แต่ไม่นาน เสียงคำรามก็ดังสะท้านเข้ามาในหูของเซินลั่ว พร้อมกับหางขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นข้างกายและ(@NameIsNovel)ฟาดเข้าใส่
เซินลั่วรีบหลบหลีก และ(@NameIsNovel)ร่วงลงสู่พื้นดินเช่นกัน
มังกรพิภพสุญญตาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง อ้าปากกว้างไล่ตามเซินลั่วอย่างดุร้าย
“ร่างช้างสาร”
เสียงตะโกนดังลั่นกะทันหัน พร้อมกับเงาขนาดใหญ่เท่าภูผาที่(@NameIsNovel)ดิ่งลงมาจากเบื้องบน
ร่างภายนอกของฝูตงไหลพลันกลายเป็น(@NameIsNovel)ร่างเงาช้างสารยักษ์ ร่างกายใหญ่โตมหึมา เกือบจะใหญ่เท่ากับมังกรพิภพสุญญตา
เสียง “ตู้ม” ดังสนั่น!
ขาของฝูตงไหลเหยียบลงบนมังกรพิภพสุญญตา ปลดปล่อยคลื่นกระแทกมหาศาลออกมาทันที ทำให้พื้นที่(@NameIsNovel)ใต้ดินถล่มลงมาอีกครา มังกรพิภพสุญญตาถูกเหยียบจมลงไปในพื้นอย่างแรงจนมิด
“เร็วเข้า ทำลายแก่นอสูรซะ” เสียงของฝูตงไหลดังมาจากเบื้องล่าง
เซินลั่วไม่ลังเล รีบเข้าไปใกล้ไข่สีขาวใบนั้นทันที สะบัดมือชักพลองเสวียนเหลืองออกมาจาก
เซินลั่วบิดตัวร่ายรำอยู่กลางอากาศ เงาพลองนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นซ้อนทับกันเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ หนาแน่นนับพันสาย
เงาพลองแต่ละอันที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้น ล้วนเก็บซ่อนอานุภาพของเพลงกระบองพิรุณโกลาหล เอาไว้ แรงกดดันค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละชั้น ทำให้อากาศโดยรอบร้อนระอุขึ้นทีละน้อย
หลี่จูซึ่งเฝ้าดูอยู่ด้านข้าง ในตอนแรกไม่ได้(@NameIsNovel)เห็นเซินลั่วอยู่ในสายตาเลย นางคิดว่า(@NameIsNovel)ม่านพลังป้องกันรอบแก่นอสูรนั้น ไม่ใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)ใครจะทำลายลงได้(@NameIsNovel)ง่ายๆ
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเห็นภาพที่(@NameIsNovel)ปรากฏเบื้องหน้า คิ้วของหลี่จูก็พลันขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
หากเซินลั่วและ(@NameIsNovel)พวกพ้องทำลายแก่นอสูรและ(@NameIsNovel)สังหารมังกรพิภพสุญญตาได้(@NameIsNovel)จริง ไม่เพียงแต่แผนการของนางจะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง แต่อาจจะตกเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน
นางเริ่มลังเลว่า(@NameIsNovel)ควรจะเปิดทางออกดินแดนลับตอนนี้ดีหรือไม่
แต่ในไม่ช้า นางก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไป และ(@NameIsNovel)ตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)ต้องทุ่มสุดตัว เพื่อหยุดยั้งมิให้เซินลั่วทำลายแก่นอสูรได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)ดังนั้น ร่างของนางก็เคลื่อนไหวพลัน ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาเลือนรางในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ขณะที่(@NameIsNovel)พุ่งผ่านม่านเงาพลองไปถึงข้างกายเซินลั่วในทันที
แม้หลี่จูจะเป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์กระบวนท่า แต่นั่นไม่ได้(@NameIsNovel)หมายความว่า(@NameIsNovel)นางไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด
อันที่(@NameIsNovel)จริงความสามารถในการต่อสู้ของนางนั้นไม่ได้(@NameIsNovel)อ่อนแอลงเลย แต่นางมักจะชอบใช้กระบวนท่าดักจับศัตรู แล้วรอโอกาสจู่โจม เฉกเช่นแมงมุมที่(@NameIsNovel)ถักทอใยอย่างใจเย็น
ขณะที่(@NameIsNovel)นางพุ่งเข้าประชิด เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ดูคล้ายจะไม่รู้ตัวว่า(@NameIsNovel)ถูกลอบโจมตี กลับหันมายิ้มให้ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ฉายแววราวกับแผนการของตนบรรลุผลแล้ว
--------------------