หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,090
ตอนที่ 1,090 : ลูกแก้วอสูรเข้าสู่ร่าง
ตอนที่ 1090
เซินลั่วรับรู้ถึงการไล่ตามของหลี่จูมาโดยตลอด ย่อมมี(@NameIsNovel)การเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้ามิให้ขาด
เมื่อกระบี่เอ้อเหมยในมือหลี่จูส่งเสียงหวีดหวิวหมุนคว้าง พุ่งฟาดฟันเข้าใส่ลำคอ ธงกระหายเลือดที่(@NameIsNovel)ซ่อนและ(@NameIsNovel)ย่อส่วนไว้ในปกเสื้อก็พลันคลี่ออก ขวางกั้นการโจมตีนั้นไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างแม่นยำ
“ฟุ่บ”
กระบี่หยางบริสุทธิ์ซึ่งสอดประสานกับเจตจำนงของเซินลั่ว พลันพุ่งออกจากอกกลางอากาศ เล็งตรงไปยังหัวใจของหลี่จู
เมื่อเห็นกระบี่หยางบริสุทธิ์อยู่ห่างจากตนไม่ถึงครึ่งฉื่อ หลี่จูก็ตกตะลึงจนหน้าถอดสี ยันต์บนร่างลุกไหม้อย่างรวดเร็ว ร่างของนางก็เคลื่อนย้ายในชั่วพริบตา หลบไปไกลหลายจั้ง
แม้เซินลั่วจะประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)รีบร้อน ตะโกนเสียงดังว่า(@NameIsNovel) “เร็วเข้า!”
สิ้นเสียงนั้น เงาพลองหนาทึบที่(@NameIsNovel)กระจายอยู่รอบกายพลันเปลี่ยนทิศทาง ไม่โจมตีแก่นอสูรอีกต่อไป หากแต่กลับฟาดฟันเข้าใส่หลี่จู
หลี่จูพลันบุกเข้าไปในเงาเพลงกระบองพิรุณโกลาหล พลันตระหนักว่า(@NameIsNovel)ตนเองติดอยู่ในกระบวนท่าที่(@NameIsNovel)ราวกับค่ายกลรบอันหนาแน่น มี(@NameIsNovel)เงาพลองฟาดฟันเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งจากทุกทิศทาง ประทับลงบนร่างของนางอย่างต่อเนื่อง
นางพยายามปัดป้องซ้ายขวาอย่างสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากเงาพลองได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสความสิ้นหวังของการติดอยู่ในกระบวนท่าเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก
ในตอนนี้ เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)พัวพันกับนางอีก ฝูตงไหลยังคงต่อสู้กับมังกรพิภพสุญญตาอยู่ ภารกิจสำคัญอันดับแรกของเขา(@NameIsNovel)คือการทำลายแก่นอสูร
ความคิดแล่นวนในใจอย่างรวดเร็ว เขา(@NameIsNovel)เก็บพลองเสวียนเหลืองไปแล้ว ตอนนี้ในมือถือกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ โคจรคัมภีร์หยางบริสุทธิ์อย่างลับๆ
ทำให้พลังปราณหยางบริสุทธิ์รอบกายพลุ่งพล่านอย่างมหาศาล ปราณกระบี่อันคมกริบเริ่มรวมตัวบนตัวกระบี่
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้อง มือขวากำกระบี่ ขณะที่(@NameIsNovel)มือซ้ายยื่นนิ้วชี้ออก บีบเค้นโลหิตหยางบริสุทธิ์หยดหนึ่งออกมาจากปลายนิ้ว หยดลงบนกระบี่ตัวอ่อน
พลังของกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)เดิมก็ทรงพลังอยู่แล้วยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก แสงสีทองสาดประกายเจิดจ้า พลังอันร้อนระอุพวยพุ่งขึ้น ตัวกระบี่ลุกไหม้ขึ้นทันที เปลวเพลิงสีแดงฉานโหมกระพือเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ ราวกับจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง
นี่เป็น(@NameIsNovel)วิธีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วค้นพบด้วยตนเอง ด้วยการกระตุ้นด้วยโลหิตหยางบริสุทธิ์ของตน กระบี่เพลิงหยางบริสุทธิ์จะสามารถสำแดงพลังที่(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)ระดับพลังบำเพ็ญในปัจจุบันของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลายเท่า
“กระบี่เพลิงหยางบริสุทธิ์”
เซินลั่วคำรามเสียงต่ำ ร่างของเขา(@NameIsNovel)พลันทะยานขึ้นสู่เบื้องบน หาได้(@NameIsNovel)ฟันลงไปเหมือนก่อนหน้าไม่
กลับหมุนตัวเป็น(@NameIsNovel)ลูก ข่าง เคลื่อนไหวอย่างคาดเดาไม่ได้(@NameIsNovel) กระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์เบื้องหน้าส่งเสียงหวีดหวิวดังลั่นสนั่น เปลวเพลิงรวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ พลังเผาไหม้ควบแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลั่นตัวจนบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นราวกับจะหลอมละลายทุกสิ่ง
“จิกอัคคี”
เซินลั่วเอ่ยชื่อกระบวนท่าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ตั้งขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก พลางพุ่งร่างไปข้างหน้าอย่างรุนแรง เปลี่ยนจากแรงฟันของกระบี่เพลิงหยางบริสุทธิ์เป็น(@NameIsNovel)การแทงที่(@NameIsNovel)รวมพลังไว้ที่(@NameIsNovel)จุดเดียว
ในชั่วพริบตา ร่างของเขา(@NameIsNovel)ราวกับหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียวกับกระบี่ยาว และ(@NameIsNovel)ในขณะนี้เอง ปลายกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ก็กลายเป็น(@NameIsNovel)จะงอยปากอันแหลมคมของวิหคเพลิง ทะลวงเข้าใส่เกราะป้องกันชั้นนอกของแก่นอสูร
“เคร้ง”
เสียงกังวานแหลมคมดังขึ้น กระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ทะลุผ่านเกราะป้องกัน พาร่างของเซินลั่วทะลวงเข้าไปด้วยกัน แทงลึกเข้าไปในไข่ขาวยักษ์ใบนั้นโดยตรง
“ฉึก”
เสียงที่(@NameIsNovel)ดังจากไข่ใบนั้นหาได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เสียงเปลือกแตกไม่ หากแต่เป็น(@NameIsNovel)เสียงของการถูกแทงทะลุเนื้อหนัง
ในชั่วพริบตาต่อมา เสียงฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว กระแสพลังปีศาจถาโถมออกมา ท่วมร่างของเซินลั่วในทันที พลังปีศาจที่(@NameIsNovel)ทะลักออกมาม้วนตัวเป็น(@NameIsNovel)เกลียว ไม่นานก็กลืนกินหลี่จูซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปจนมิด
“นี่มัน… ไม่นะ ไม่…”
เสียงกรีดร้องดังระงมมาจากภายในมวลพลังปีศาจก่อนจะเงียบหายไปในทันใด
ร่างของหลี่จูโซซัดโซเซอยู่ในมวลพลังปีศาจ ราวกับร่างที่(@NameIsNovel)ไร้วิญญาณ ก้าวเดินอย่างเลื่อนลอยไม่มั่นคง
แต่ในชั่วอึดใจต่อมา นางกลับแสดงความดุร้ายออกมาอย่างกะทันหัน ดวงตาของนางแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีเลือด พุ่งเข้าใส่เซินลั่วที่(@NameIsNovel)อยู่ใจกลางมวลพลังปีศาจอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะนั้น เบื้องหน้าเซินลั่วมี(@NameIsNovel)ลูกแก้วกลมสีม่วงดำขนาดเท่าผลลำไยลอยอยู่ บนนั้นปรากฏลวดลายอสูรเป็น(@NameIsNovel)รูปเกลียวให้เห็นเด่นชัด
สิ่งนี้ปรากฏออกมาหลังจากไข่ขาวแตกสลายและ(@NameIsNovel)พลังปีศาจทั้งหมดสลายหายไป
เขา(@NameIsNovel)มองจ้องไปยังไข่ขาวอย่างไม่วางตา ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ
สาเหตุหาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อะไรมากไปกว่า(@NameIsNovel)การที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกลิ่นอายที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยอย่างยิ่งจากแก่นอสูรนี้ไม่
กลิ่นอายนั้นมาจากฉือโย่ว
ฉือโย่วถูกผนึกไว้โดยสมบูรณ์แล้ว พลังปีศาจของเขา(@NameIsNovel)จะแพร่กระจายออกมาภายนอกและ(@NameIsNovel)ปรากฏในดินแดนลับแห่งนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน?
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ด้วยความคุ้นเคยของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ต่อพลังปีศาจของฉือโย่ว เขา(@NameIsNovel)ย่อมมองออกได้(@NameIsNovel)ไม่ยากว่า(@NameIsNovel)พลังปีศาจภายในลูกแก้วสีม่วงดำนี้บริสุทธิ์อย่างยิ่งยวด และ(@NameIsNovel)หาใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)รั่วไหลออกมาโดยบังเอิญอย่างแน่นอนไม่
ขณะที่(@NameIsNovel)ความคิดกำลังแล่นวนหาคำตอบอย่างรวดเร็ว หลี่จูซึ่งถูกพลังปีศาจกัดกร่อนก็พลันพุ่งเข้าใส่เขา(@NameIsNovel)อย่างบ้าคลั่งแล้ว
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)สติกลับคืนมา เท้าของเขา(@NameIsNovel)เปล่งประกายจันทรา ร่างกายพลันบิดเบี้ยว หลบหลีกได้(@NameIsNovel)ในทันที
เป็น(@NameIsNovel)ผลให้หลี่จูพลาดเป้าหมาย หาได้(@NameIsNovel)ไล่ตามเขา(@NameIsNovel)ต่อไม่ หากแต่กลับพุ่งเข้าใส่ลูกแก้วอสูรแทน
เมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)ผิดปกติและ(@NameIsNovel)ความโลภที่(@NameIsNovel)ปรากฏชัดในดวงตาของนาง เซินลั่วพลันสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงรีบโบกมือ เรียกพลังลี้ลับที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นมาดึงดูลูกแก้วอสูรเข้าหาตน เพื่อนำมันมาไว้ข้างกาย
เมื่อหลี่จูโจมตีพลาดและ(@NameIsNovel)เห็นลูกแก้วอสูรมุ่งตรงไปยังเซินลั่ว นางก็ยิ่งโกรธเกรี้ยวและ(@NameIsNovel)ไล่ตามเขา(@NameIsNovel)อีกครั้ง
มือหนึ่งดึงดูลูกแก้วอสูร อีกมือหนึ่งพลันสร้างผนึกมือและ(@NameIsNovel)โบกออกไป กระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีทองแดงและ(@NameIsNovel)พุ่งทะยานออกไปทันที
เมื่อเผชิญหน้ากับการสกัดกั้นของกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ หลี่จูกลับทำราวกับมองไม่เห็น ใช้ฝ่ามือขวางกั้นโดยตรง ฝ่ามือของนางพลันถูกแทงทะลุเป็น(@NameIsNovel)รูเลือด
แต่นางก็สามารถปัดวิถีการแทงของกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ให้เบี่ยงเบนไปได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)นางกลับดูไม่เป็น(@NameIsNovel)อันใด ไม่เพียงความเร็วไม่ลดลง หากแต่กลับเร็วขึ้นอีกขณะพุ่งเข้าหาเซินลั่ว ยื่นมือออกไปคว้าลูกแก้วอสูร
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ลูกแก้วอสูรกำลังจะตกไปอยู่ในมือนาง เซินลั่วจึงใช้ท่าร่างเยื้องย่างจันทราในยามคับขัน ร่างของเขา(@NameIsNovel)พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบและ(@NameIsNovel)มาถึงทันเวลา คว้าลูกแก้วอสูรไว้ได้(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือของหลี่จูจะสัมผัสถึงเพียงชั่วพริบตา
เซินลั่วตกใจสุดขีดเมื่อรู้สึกราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จิตปีศาจแฝงฝังอยู่ภายในลูกแก้วอสูร จิตปีศาจนั้นกำลังมุดทะลวงเข้าไปในใจกลางฝ่ามืออย่างบ้าคลั่ง พยายามบุกรุกเข้าสู่ร่างของเขา(@NameIsNovel)
ภายนอกร่างกาย เปลวเพลิงโลหิตชั้นหนึ่งพลันลุกโชนขึ้น แผ่ลามตามฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ขู่ว่า(@NameIsNovel)จะลุกลามไปทั่วทั้งร่าง
เซินลั่วตกใจ รีบโคจรพลังหวงถิง ทำให้พลังปราณจากตันเถียนพุ่งพล่านไปตามเส้นลมปราณในแขน ต่อต้านพลังปีศาจที่(@NameIsNovel)รุกล้ำเข้ามา
จากนั้น เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามก็ถูกเปิดใช้งานเช่นกัน คลื่นพลังสีครามม้วนตัวลงมาตามแขน พยายามโอบล้อมเปลวเพลิงโลหิตชั้นนั้นไว้
ทว่า(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)สัมผัสกัน ความชื้นเกือบทั้งหมดก็ระเหยหายไปในทันที และ(@NameIsNovel)แม้จะพยายามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel) เปลวเพลิงก็ยังคงลุกลามขึ้นไปตามแขนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้(@NameIsNovel)
โดยไม่รู้ตัว เซินลั่วต้องการเรียกเงาคัมภีร์สวรรค์ออกมาเพื่อดูดซับเปลวเพลิงโลหิตและ(@NameIsNovel)พลังปีศาจทั้งหมด ทว่า(@NameIsNovel)ร่างของเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คัมภีร์สวรรค์อีกต่อไป จึงไม่มี(@NameIsNovel)การตอบสนองใดๆ ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ธรรมดา
ในขณะนี้เอง หลี่จูซึ่งอยู่ในสภาพบ้าคลั่งก็ตามมาทันอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเสียสมาธิ ยื่นมือออกไปคว้าแขนของเขา(@NameIsNovel) พยายามแย่งชิงลูกแก้วอสูรในฝ่ามือกลับคืน
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ขัดขืน เขา(@NameIsNovel)ก็อยากจะมอบลูกแก้วอสูรให้นางเช่นกัน
แต่เชิญเทวดาง่าย ส่งเทวดายาก ลูกแก้วอสูรก็มิอาจปลดปล่อยออกจากร่างไปได้(@NameIsNovel) เส้นสายแห่งพลังปีศาจกำลังกัดกร่อนร่างของเซินลั่วอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่(@NameIsNovel)เปลวเพลิงโลหิตก็ยังคงแผดเผาเลือดเนื้อของเขา(@NameIsNovel)ไม่หยุดหย่อน
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ลูกแก้วอสูรถูกเซินลั่วดูดซับไปแล้ว หลี่จูก็โกรธเป็น(@NameIsNovel)ฟืนเป็น(@NameIsNovel)ไฟ ดึงเขา(@NameIsNovel)เข้ามาใกล้ตัว และ(@NameIsNovel)เล็งฝ่ามือไปที่(@NameIsNovel)หน้าผากของเขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วรีบสลัดมือของนางออก แล้วใช้ฝ่ามือเพลิงฟาดเข้าที่(@NameIsNovel)หน้าอกของหลี่จูในทันที
สิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นต่อมานั้น ยิ่งมิอาจคาดคิดได้(@NameIsNovel)เลยสำหรับเขา(@NameIsNovel)
เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือเพลิงของเซินลั่ว หลี่จูมิได้(@NameIsNovel)แสดงท่าทีว่า(@NameIsNovel)จะหลบหลีกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับดูเหมือนจะยอมรับมันอย่างเต็มใจและ(@NameIsNovel)ก้าวเข้ามาหามัน
มือของเซินลั่วทะลวงผ่านหน้าอกของนางได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ในชั่วพริบตาต่อมา ใบหน้าของหลี่จูก็บิดเบี้ยวเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มอันชั่วร้าย มือทั้งสองข้างกำแขนของเซินลั่วไว้แน่นหนาราวกับกลัวว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะดึงมันกลับไปได้(@NameIsNovel)
--------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา